Ευγένιος Ντελακρουά, Γάλλος ζωγράφος

Γεννήθηκε ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ το 1798.

Μεγάλος Γάλλος ρομαντικός ζωγράφος του 19ου αιώνα, που επηρέασε την ζωγραφική συμβάλλοντας στην ανάπτυξη του ιμπρεσιονισμού. Εμπνεύστηκε από ιστορικά γεγονότα όπως η Ελληνική και η Γαλλική Επανάσταση, καθώς και από ένα ταξίδι του στο Μαρόκο.

Δεσποινίς Ρόζα (1817-1824), Λούβρο

Ο Ευγένιος Ντελακρουά (γαλλικά: Ferdinand Victor Eugène Delacroix, (26 Απριλίου 1798 - 13 Αυγούστου 1863) ήταν μεγάλος Γάλλος ρομαντικός ζωγράφος του 19ου αιώνα, που επηρέασε την ζωγραφική συμβάλλοντας στην ανάπτυξη του ιμπρεσιονισμού. Εμπνεύστηκε από ιστορικά γεγονότα όπως η Ελληνική και η Γαλλική Επανάσταση, καθώς και από ένα ταξίδι του στο Μαρόκο.

Ο Ευγένιος Ντελακρουά

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 26 Απριλίου 1798 στο Σαρεντόν-Σαιν-Μορίς (Charenton-Saint Maurice) κοντά στο Παρίσι και ήταν το τέταρτο παιδί του Σαρλ Ντελακρουά, υπουργού Εξωτερικών του Διευθυντηρίου αν και εικάζεται ότι ο πραγματικός του πατέρας ήταν ο Ταλλεϋράνδος, διάσημος διπλωμάτης στον οποίο ο Ευγένιος έμοιαζε στην εμφάνιση και το χαρακτήρα. Ο Σαρλ Ντελακρουά πέθανε το 1805 και η μητέρα του το 1814 αφήνοντάς τον Ευγένιο ορφανό στην ηλικία των 16. Το 1815 μαθήτευσε κοντά στον ζωγράφο Πιέρ-Ναρκίς Γκερέν (Pierre-Narcisse Guérin) και το 1816 μπήκε στην Σχολή Καλών Τεχνών. Το 1822 παρουσίασε στο Σαλόνι Παρισιού τον πίνακά του «Η βάρκα του Δάντη». Το 1824 παρουσίασε τη «Σφαγή της Χίου», εμπνευσμένος από το πραγματικό γεγονός της Ελληνικής επανάστασης, και ο πίνακας αγοράστηκε από την Γαλλική κυβέρνηση για 6000 νομίσματα.

"Η Ελευθερία οδηγεί το λαό"

Εντυπωσιασμένος από τις τεχνικές των Άγγλων ζωγράφων όπως ο Τζον Κόνσταμπλ, ταξίδεψε το 1825 στην Αγγλία όπου επισκέφθηκε πολλές γκαλερί και θέατρα και επηρεάστηκε από τον αγγλικό πολιτισμό. Επίσης έκανε την εικονογράφηση μιας Γαλλικής έκδοσης του Φάουστ με 17 λιθογραφίες, και διάφορων έργων του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και του Σερ Γουόλτερ Σκοτ.

"Καβαλλάρης Έλληνας Αγωνιστής"

Μεταξύ 1827 και 1832 παρουσίασε πολλά μεγάλα έργα με ιστορικά θέματα. Το 1827 παρουσίασε στο Σαλόνι τον «Θάνατο του Σαρδανάπαλου» εμπνευσμένο από την ποίηση του Λόρδου Μπάυρον. Εντυπωσίασε και πάλι το κοινό με το σημαντικότερο και τελευταίο ρομαντικό έργο του, το «Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό», εμπνευσμένο από την Γαλλική επανάσταση του 1830. Ο πίνακας αγοράστηκε και αυτός από την Γαλλική κυβέρνηση αλλά χάρη στην αντίδραση κάποιων αξιωματούχων που θεωρούσαν την προώθηση της ιδέας της ελευθερίας ανατρεπτική, αποσύρθηκε από την κοινή θέα. Παρόλα αυτά ο Ντελακρουά πήρε αρκετές εργολαβίες για τοιχογραφίες σε δημόσια κτίρια.

Οι σφαγές της Χίου, 1824, Λούβρο

Το 1832 ταξίδεψε για 6 μήνες στο Μαρόκο όπου ο αρχαίος και εξωτικός πολιτισμός των αράβων τον ενέπνευσε εκ νέου στην δημιουργία έργων όπως «Οι Φανατικοί της Τανγκέρης» (1837-1838), «Ο Σουλτάνος του Μαρόκου και η Ακολουθία του» (1845), «Κυνήγι Λιονταριών» (1854), «Άραβας Σελώνοντας το Άλογό του» (1855). Οι «Γυναίκες του Αλγερίου» έκαναν μεγάλη επιτυχία στο Σαλόνι του 1834. Το 1833 ζωγράφισε τις τοιχογραφίες στο βασιλικό δωμάτιο του παλατιού των Βουρβώνων, και συνέχισε με διάφορα έργα για το Λούβρο και το Ιστορικό Μουσείο στις Βερσαλλίες, μέχρι το 1861. Μετά τη Γαλλική Επανάσταση του 1848, ο Ναπολέων Γ' επέτρεψε την δημόσια εμφάνιση του έργου «Η Ελευθερία οδηγεί το λαό», το οποίο σήμερα εκθέτεται στο μουσείο του Λούβρου.

Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου, 1827, Μπορντώ

Άλλα έργα του είναι «Το Ναυάγιο του Δον Χουάν», «Η Μήδεια πριν σκοτώσει τα παιδιά της», «Η είσοδος των Σταυροφόρων στην Κωνσταντινούπολη» και ένα πορτρέτο του συνθέτη Φρεντερίκ Σοπέν. Έργα του εμπνευσμένα από την Ελληνική επανάσταση είναι «Η Σφαγή της Χίου», «Έφιππος Έλληνας αγωνιστής», «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου» και «Η Μάχη του Γκιαούρη με τον Πασά».

Η είσοδος των Σταυροφόρων στην Κωνσταντινούπολη το 1204, 1840, Λούβρο

Το 1855 εξέθεσε 48 πίνακες στην Διεθνή Έκθεση Παρισιού και έγινε δεκτός στην Ακαδημία μετά από την όγδοη αίτησή του. Κάνοντας τοιχογραφίες πολλές ώρες όρθιος επάνω σε σκαλωσιές μισοτελειωμένων κτιρίων, αρρώστησε και αποσύρθηκε. Πέθανε στις 13 Αυγούστου 1863 στο Παρίσι.

ΠΗΓΗ: http://el.wikipedia.org

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: Το 1832 γεννήθηκε ο Εντουάρ Μανέ Γάλλος ζωγράφος

Ηγέτης της ομάδας των ιμπρεσιονιστών στα πρώιμα χρόνια της. Το 1870 θα υπηρετήσει την Γαλλία στον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο σαν ανθυπλοίαρχος και το 1881 θα παρασημοφορηθεί με το μετάλλιο τιμής.

Εντουάρ Μανέ (Édouard Manet, 23 Ιανουαρίου 1832 – 30 Απριλίου 1883) 

Ο Μανέ γεννήθηκε στις 23/ 1 / 1832 στο Παρίσι μέσα σε μια μεγαλοαστική οικογένεια, που χαιρόταν τις ανέσεις και την κοινωνική καταξίωση. Ο πατέρας του ο Ωγκυστ Μανέ ήταν δικαστής στην αυτοκρατορική διοίκηση και η μητέρα του, η Εζενί-Ντεριζέ Φουρνίε, ήταν κόρη διπλωμάτη. Ετσι, ο Μανέ απέκτησε λεπτό γούστο, τρόπους και αυτοπεποίθηση που θα τον καθόριζαν σαν άνθρωπο αλλά και σαν καλλιτέχνη.

Με τον χώρο της τέχνης ο μικρός Μανέ ερχόταν σε επαφή από πολύ μικρός, χάρη στην παρότρυνση του θείου του (αδελφού της μητέρας του) να γίνει ζωγράφος. Κάτι που ο πατέρας του δεν ήθελε για τον γιό του, γιατί τον ήθελε νομικό και διάδοχο του επαγγελματικά. Όμως ο μικρός Μανέ στο κολέγιο όπου φοιτούσε είχε απογοητευτικές επιδόσεις στα μαθήματα και οι γονείς του αναγκάστηκαν να αφήσουν κατά μέρος τις δικές τους επιθυμίες για τον γιο τους και αποδέχτηκαν την επιθυμία του που ήταν να δώσει εξετάσεις για την Ναυτική Ακαδημία. Ο Έντουαρτ ήταν μόλις 12 ετών. Εκεί αποτυγχάνει. Παρόλα αυτά, τον Δεκέμβριο του 1848, μπαρκάρει για την Βραζιλία. Επιστρέφει στη Γαλλία και ξαναδίνει στη Ναυτική Ακαδημία. Αποτυχία ξανά. Τότε είναι που αποφασίζει πια να ασχοληθεί με την ζωγραφική. Οι γονείς του συμφώνησαν με μισή καρδιά.

Ο Μανέ φοίτησε στο ατελιέ του Τομά Κουτύρ από το 1850 για 6 χρόνια, όπου μάθαινε διαφορετικές τεχνικές. Παράλληλα, επισκεπτόταν το Λούβρο, την Ιταλία, την κεντρική Ευρώπη, την Ολλανδία. Κυρίως στα μουσεία όπου συνήθιζε να αντιγράφει τα κλασικά έργα. Η αντιγραφή κλασικών έργων κράτησε αρκετά χρόνια.

      

Κάτι που χαρακτήριζε τον Μανέ σαν άνθρωπο ήταν ότι, η ψυχή του δεν κατακλυζόταν από την ανάγκη για δημόσια αναγνώριση που θα του έφερνε η τέχνη του και έτσι είχε την άνεση να περιμένει την επιτυχία του όποτε ερχόταν. Λειτουργούσε ελεύθερα, σαν ένας ερασιτέχνης που πειραματιζόταν και διερευνούσε, παρά σαν ένας επαγγελματίας με άμεσο στόχο την καριέρα του και τους συμβιβασμούς που συνεπάγεται αυτό. Ο Μονέ δεν ακολούθησε την πεπατημένη οδό. Πίστευε όπως και ο Κουρμπε ότι, οι καλλιτέχνες αντιπροσωπεύουν την εποχή τους και την αλήθεια της πρέπει να αποτυπώνουν στο έργο τους.

    

Πότης αψεντίου

Ζωγράφιζε ελεύθερα από ψυχής, χωρίς την ανάγκη της ακαδημαϊκής τεχνικής παίρνοντας θέση στην κοινωνία της εποχής του. Αναπαριστούσε θέματα με ανθρώπους της κατώτερης κοινωνίας που θεωρούταν ακατάλληλα για να αποτελέσουν αντικείμενο τέχνης. Ένα τέτοιο έργο είναι και ο «Πότης αψεντίου» (1859). Έργο που μιμείται το έργο του Βατώ «Ο Αδιάφθορος». Στην εποχή του Μανέ, ο αλκοολισμός, και κυρίως με το δηλητηριώδες αψέντι από τους φτωχούς, είχε γίνει μάστιγα. Το πρόσωπο που απεικονίζεται ως ο πότης αψεντίου λεγόταν Κολαρντέ, και ο Μανέ τον εκτιμούσε και τον αποκαλούσε φιλόσοφο του δρόμου. Για τον Μανέ δεν ήταν ένας άνθρωπος του συρμού, αλλά ένα πρόσωπο που ήταν απόκληρος της κοινωνίας που με το ποτό πέθαινε στη σιωπή και από ντροπή έκρυβε τα θύματά της όπως ο Κολαρτέ. Περιθωριοποιούσε όσο γινόταν πιο σκληρά τους απόκληρους, για να μην υποχρεωθεί να κάνει κάτι για αυτούς. Ο Μανέ, με την τέχνη του έβαζε θέμα ανικανότητας και ανηθικότητας της κοινωνίας, φέρνοντας ένα τέτοιο πρόσωπο ως και στην μεγάλη επιτροπή στο Σαλόν!!! Και βέβαια απορρίφθηκε σαν ένα θεματικά απεχθές έργο.

Η γραφή του γίνεται όλο και λιγότερο ρεαλιστική με τον καιρό.

Έχει ενδιαφέρον ένα έργο του το 1862, το «Μουσική στους κήπους του Κεραμικού». Το θέμα του είναι η οικογένεια του, οι φίλοι του, μεσοαστικά λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά πρόσωπα. Είναι και ο ίδιος ο Μανέ στο πλάνο. Πού όμως; Είναι ο πρώτος αριστερά, όπου ο μισός είναι μέσα στον πίνακα (σε αυτό το κοινωνικό πλαίσιο) και ο μισός έξω από αυτό! Αυτή ήταν και η πραγματική του θέση σε αυτήν την κοινωνία. Ήταν κομμάτι αυτού του "καλού" κόσμου, αυτού του περίγυρου, αλλά συνάμα ήταν και στο περιθώριο αυτού του κόσμου, τόσο μακριά, ώστε κόντευε να γίνει παρατηρητής του.

Μουσική στους Κήπους του Κεραμεικού

Πρόγευμα στη Χλόη

Το 1863, ο Μανέ για δεύτερη φορά θα συμμετάσχει στο Σαλόνι του Παρισιού με το έργο του «Πρόγευμα στη Χλόη» όπου και αυτό απορρίφθηκε φέρνοντας μεγάλες αναταραχές από εξοργισμένους κριτικούς τέχνης. Κάτι ανάλογο είχε συμβεί και με τον Σεζάν. Τελικά, με απόφαση του αυτοκράτορα Ναπολέοντα Γ, θα καθιερωθεί μια έκθεση ειδικής μορφής, με έργα των απορριφθέντων! Εκεί θα εκτεθεί και το «Πρόγευμα στην Χλόη» του Μανέ. Αυτό το έργο στην αρχή το είχε ονομάσει «Λουτρό». Άλλαξε όμως τον τίτλο του για να σατιρίσει την κοινωνία του. Μια γυμνή γυναίκα (το μοντέλο του εργαστηρίου του ονόματι Βικτορίν Μερά) που αποδίδεται έτσι ώστε να παραπέμπει σε πόρνη, κοιτά τον θεατή κατάματα και σταθερά. (Αυτό το κατάματα κάνει την διαφορά). Δίπλα της δυο άντρες ντυμένοι σαν φοιτητές μισοξαπλωμένοι. Ο Μανέ με αυτό το έργο του μιλούσε για την πορνεία που είχε εξαπλωθεί ιδιαίτερα εκείνη την εποχή! Σκάνδαλο!! Αυτό το έργο όμως δεν θα αποτελούσε σκάνδαλο αν κρατούσε τον πρώτο του τίτλο όπου θα δήλωνε κάτι που συνέβαινε στις όχθες των ποταμών τα καλοκαίρια με τα μπάνια, αν συμβόλιζε μια μούσα ή μια θεά και κυρίως, αν η γυναικεία μορφή δεν κοιτούσε κατάματα. Γιατί αυτή η ματιά της ένωνε το έργο με τον κόσμο. Ενημερωτικά να πούμε πως ο Μανέ για μοντέλα των δύο νεαρών του έργου, χρησιμοποίησε τους δυο αδελφούς του. Αυτό το έργο θεωρήθηκε μέγα σκάνδαλο, για αυτό μιλούσαν όλοι για τα επόμενα χρόνια και στερέωσε τη φήμη του Μανέ σαν το πρωτοπόρο καταστροφέα της παράδοσης! Αυτό όμως οι νέοι ζωγράφοι θα το πρόσεχαν και θα τολμούσαν να προβάλουν και με τη δική τους δουλειά θέματα με τέτοιους προβληματισμούς!

Ολυμπία

Το 1865, ο πίνακας του Μανέ «Ολυμπία» θα προκαλέσει ακόμα περισσότερο. Μεγαλύτερο σκάνδαλο! Αυτή τη φορά θα εκτεθεί στο περίφημο Σαλόνι. Αυτή τη φορά δεν υπήρχε ουδεμία αμφιβολία ότι πρόκειται για πόρνη. Στο Παρίσι μόνο υπήρχαν κοντά 4.000 δηλωμένες πόρνες και αμέτρητες αδήλωτες. Βέβαια, τους προκαλούσε όταν απεικονιζόταν στον καμβά, αλλά δεν τους προκαλούσε την ηθική τους όταν υπήρχαν παντού. Η κοινωνία ήθελε τις πόρνες να υπάρχουν αλλά σαν κάτι ανύπαρκτο. Ο Αλέξανδρος Δουμάς είχε γράψει για τις πόρνες το 1852 στο έργο του «Η κυρία με τις καμέλιες» όπου ένα όνομα από αυτές ήταν Ολύμπ. Πρόσωπο που το 1853 διασκευάστηκε στην Όπερα της Τραβιάτα του Τζ. Βέρντι. Και γενικότερα το όνομα Ολυμπία χρησιμοποιούταν στη λογοτεχνία για να υποδηλώσει μια πόρνη. Το έργο του Μανέ λοιπόν «Ολυμπία» παρουσιάζει την νέα εκδοχή του έργου του Τιτσιάνο «Αφροδίτη του Ουρμπίνο». Βέβαια ο Τιτσιάνο στην δική του Αφροδίτη παρουσίασε μια μετρέσα του δούκα του Ουρμπίνο σαν θεά, ενώ ο Μανέ την «Ολυμπία» του σαν μια κυριαρχική γυναίκα, μια γυναίκα με δύναμη, λόγο του εμπορεύματος της. 

Τιτσιάνο "Αφροδίτη του Ουρμπίνο"

Μια λευκή ολόγυμνη γυναίκα πάνω σε ένα κρεβάτι που καλύπτει το αγοραίο προϊόν της, φορώντας μόνο τα υποδήματα της και μια κορδέλα στο λαιμό. Ψυχρή, επαγγελματίας. Στα πόδια της μια γάτα σε κίνηση, σχεδόν με σηκωμένη ράχη, σύμβολο απόλυτης ελευθερίας με άμυνες, ενώ στα πόδια της Αφροδίτης του Τιτσιάνο ένας σκύλος που κουρνιάζει, σύμβολο υποταγής και αφοσίωσης. Η «Ολυμπία» του Μανέ, ευνουχίζει. Ο Μονέ ενδιαφέρεται να δείξει την υπεροχή της γυναίκας σε αυτή την εμπορική σχέση με τον άντρα. Αυτό που θέλει να πει με το έργο του δεν είναι το ερωτικό του θέματος όσο το ψυχολογικό και το κοινωνικό. Αυτή η γυναίκα αντιπροσωπεύει καθαρά την εμπορευματοποίηση των ανθρωπίνων σχέσεων. Η επίθεση που δέχτηκε ο Μανέ από αυτό το έργο ήταν αδυσώπητη!!! Συμπαραστάτες του ήταν ο Ζολά, που ήταν και κολλητός φίλος του Σεζάν, αλλά και άλλα πρόσωπα όπως Μαλαρμε, ο Μπωντλαίρ….

Οι φίλοι του Μανέ ήταν οι ιμπρεσιονιστές Ντεγκά, ο Μονέ, ο Σεζάν, Ρενουάρ, Πισαρό Παρόλο που δεν συμμετείχε στις εκθέσεις τους, ο Μανέ αποτέλεσε για αυτούς έμπνευση ως εκπρόσωπος του κινήματος τους. Ο ίδιος όμως δεν το δεχόταν. Ο Μανέ επηρεάστηκε ιδιαίτερα από την τεχνοτροπία του Μονέ, όπως και από τα ιαπωνικά χαρακτικά που τα έβλεπε ως κάτι νέο που ξεφεύγει από τα καθιερωμένα της εποχής του! Έτσι, αφομοιώνει πολλά από τα χαρακτηριστικά τους: Έντονα περιγράμματα, έντονα χρώματα, μετωπική στάση…

    

   

     

   

    

   

   

Από το 1860 τα έργα του Μανέ δεν χαρακτηρίζονται τόσο από την ειρωνεία όσο από την εκτέλεση της ιμπρεσιονιστικής, ελεύθερης γραφής.

Στο βιβλίο του Τζαίμς Χ. Ρούμπιν “Ιμπρεσιονισμός» εκδ. Καστανιώτη, γράφει: «Η ζωγραφική του Μανέ θέτει το ερώτημα της σχέσης- όσον αφορά την πραγματική ζωή- ανάμεσα στην αποξένωση και την αισθητική στο σύγχρονο πολιτισμό: είναι η ψυχαγωγία απαραίτητη ως αντιστάθμισμα στη μοναξιά και την κενότητα ή είναι η υποκρυπτόμενη αιτία;» Ας απαντήσουμε.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Μανέ συμμετείχε αρκετές φορές στο Σαλόνι του Παρισιού. Και τα έργα του πολλές φορές απορρίφθηκαν με τις ίδιες πάνω κάτω κατηγορίες. Σαν άτεχνος και προκλητικός. Όμως, συνέχιζε να επηρεάζει νέους καλλιτεχνικούς κύκλους και να ακούγεται.

Το 1870 ο Μανέ θα υπηρετήσει την Γαλλία στο Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο σαν ανθυπλοίαρχος και το 1881 θα παρασημοφορηθεί με το μετάλλιο τιμής. Μετά από δύο χρόνια, στις 30/4/1883 θα πεθάνει σε ηλικία 51 ετών από σύφιλη που τον ταλαιπώρησε προηγούμενα για χρόνια με μερική παράλυση.

"Ο Χριστός χλευαζεται απο τους στρατιώτες"

"Κυρία Μανέ και Λεον"

"αγόρι φυσά φούσκες" 1867

Γυφτισσα με τσιγαρο " Μανέ

"ρακοσυλλέκτης" 1869

"Η εκτέλεση του αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού" 

ΠΗΓΗ: http://texni-zoi.blogspot.gr

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: Το 1926 "έφυγε" ο Κλωντ Μονέ, Γάλλος ζωγράφος

Κλωντ Μονέ (Claude Oscar Monet, 14 Νοεμβρίου 1840 - 5 Δεκεμβρίου 1926)  ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του κινήματος του ιμπρεσιονισμού (ΦΩΤΟ)

Suzanne Reading and Blanche Painting by the Marsh at Giverny, 1887

Γεννήθηκε στο Παρίσι, στις 14 Νοεμβρίου του 1840. Ο πατέρας του, ήταν εύπορος έμπορος της εποχής, που διακινούσε προμήθειες πλοίων. Το 1845, η οικογένεια του μετακόμισε στη Χάβρη, που αποτελούσε σημαντικό λιμάνι, στις όχθες του Σηκουάνα. Το 1858 γνωρίστηκε με τον Ευγένιο Μπουτίν, ο οποίος αποτέλεσε έναν από τους πρώτους δασκάλους του Μονέ και τον ενθάρρυνε να ζωγραφίσει την ύπαιθρο, σύνηθες θέμα για ζωγράφους εκείνης της περιόδου. Τον επόμενο χρόνο εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου συνέχισε τις σπουδές του στην Ελβετική Ακαδημία(Academie Suisse) και ήρθε σε επαφή με έργα σημαντικών ζωγράφων επισκεπτόμενος το Μουσείο του Λούβρου. Παράλληλα, γνώρισε τον Καμίλ Πισαρό και τον Γυστάβ Κουρμπέ.

Coquelicots, 1873

Την περίοδο 1860-1862, επιστρατεύτηκε και ταξίδευσε στην Αλγερία. Λόγω προβλήματος της υγείας του, κατάφερε να απολυθεί από το στρατό περίπου το 1862, ενώ σημαντικό ρόλο σε αυτό φαίνεται πως διαδραμάτισε και η θεία του, η οποία μάλιστα υποχρέωσε τον Μονέ να παρακολουθήσει μαθήματα ζωγραφικής σε κάποιο πανεπιστήμιο. Ο ίδιος ο Μονέ, απέφυγε να εγγραφεί σε κάποιο πανεπιστήμιο, ωστόσο παρακολούθησε μαθήματα, για περίπου δύο χρόνια, στο ατελιέ του Σαρλ Γκλαίρ (Charles Gleyre), όπου συνδέθηκε φιλικά και με τους Ρενουάρ, Μπαζίλ και Άλφρεντ Σίσλευ. Ο τελευταίος μάλιστα, απεικονίζεται σε όλες τις μορφές τού πίνακά του "Πικ-Νικ". Πέρα από τη φιλία που αναπτύχθηκε μεταξύ τους, μοιράζονταν κοινές ιδέες για τη ζωγραφική, οι οποίες αργότερα θα μετουσιώνονταν στο κίνημα του ιμπρεσιονισμού.

"Woman with a Parasol - Madame Monet and 

Her Son", 1875

Το 1870 παντρεύτηκε την Καμίλ Ντονσιέ, με την οποία συζούσαν και είχανε ήδη ένα γιο, τον Ζαν. Κατά τη διάρκεια του Γαλλο-Πρωσικού πολέμου βρήκε καταφύγιο στο Λονδίνο, προκειμένου να αποφύγει τη στράτευση. Την επόμενη χρονιά επέστρεψε στη Γαλλία και το1874 συμμετείχε στην πρώτη έκθεση της ομάδας των Ιμπρεσιονιστών στο Παρίσι, με τον πίνακα του Impression, soleil levant (Εντύπωση, ανατέλλων ήλιος). Ο τίτλος του πίνακα του Μονέ, ενέπνευσε τον κριτικό τέχνης Louis Leroy στην χρήση του όρου Ιμπρεσιονισμός(Impressionism) για πρώτη φορά.

Adresse

Το 1879 πέθανε η σύζυγός του, αφήνοντάς του δυo παιδιά. Τον Απρίλιο του 1883 μετακόμισε στο Ζιβερνύ (Giverny), ένα χωριό στον ποταμό Επτ, μόλις 65 χλμ μακριά από τη πρωτεύουσα. Εκεί έζησε με την Αλίς Οσεντέ, ερωμένη του από πολλά χρόνια πριν, με την οποία παντρεύτηκαν το 1891. Στις δεκαετίες του 1880 και του 1890, ο Μονέ ξεκίνησε να ζωγραφίζει σειρές πινάκων, όλοι βασισμένοι σε ένα κοινό θέμα, το οποίο όμως απέδιδε κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο ή με διαφορετική τεχνοτροπία. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι πίνακες του, που απεικονίζουν τον προσωπικό του κήπο, στην οικία του στο Ζιβερνύ. Το διάστημα 1883-1908, ταξίδεψε στη Μεσόγειο, γεγονός που τον ενέπνευσε για την δημιουργία μιας σειράς τοπίων.

Beach

Το 1908 άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα με την όρασή του, αναπτύσσοντας καταρράκτη στα μάτια του. Τελικά υποβλήθηκε επιτυχώς σε δύο χειρουργικές επεμβάσεις το 1923, γεγονός που του επέτρεψε να συνεχίσει να ζωγραφίζει. Πέθανε τρία χρόνια αργότερα, το 1926, σε ηλικία 86 ετών στο Ζιβερνύ, ως πλούσιος και αναγνωρισμένος ζωγράφος.

Etretat

 Le Havre

Legrenou

                                                   Capucine

Lilies

trouville 

grenouil

HAYRICKS

Madame Monet et son fils

                          Clifftop Walk at Pourville

Femmes au jardin

Dame dans le jardin

ΠΗΓΗ: http://homouniversalisgr.blogspot.gr/