Εμφανιζόμενη ανάρτηση

Η Μακεδονία των κλασσικών και ελληνιστικών χρόνων

Παράλληλα με την Αθήνα και τη Σπάρτη, η Μακεδονία υπήρξε το ελληνικό κράτος που προκαλούσε και εξακολουθεί να προκαλεί ιστορικό αλλά και γ...

Σας καλωσορίζω στο Άβαγνον

Σας καλωσορίζω στο Άβαγνον

Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016

Η Συμφωνία της Πλάκας - Μυρόφυλλου και το ιστορικό Γεφύρι της Πλάκας που έσβυσε από την Ιστορία (VIDEO)

Στο μεγαλύτερο μονότοξο πετρογέφυρο των Βαλκανίων (40 μ. άνοιγμα, 20 μ. ύψος) ...
Η Συμφωνία της Πλάκας - Μυρόφυλλου συνομολογείται ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ το 1944. Ήταν η ειρηνευτική συμφωνία που υπογράφηκε μεταξύ των δύο κυριοτέρων ελληνικών και ταυτόχρονα αντιμαχόμενων αντιστασιακών οργανώσεων, των ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ, την περίοδο που η Ελλάδα βρισκόταν ακόμη υπό γερμανο-βουλγαρική κατοχή στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.


Σκοπός – σύσκεψη 
Σκοπός της συμφωνίας αυτής ήταν κυρίως να δοθεί ένα τέλος στον εμφύλιο σπαραγμό που είχε προηγηθεί κατά το τελευταίο τετράμηνο. Οι διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στην υπογραφή της, ξεκίνησαν επίσημα στις 19 Φεβρουαρίου, στο χωριό Μυρόφυλλο Τρικάλων, εξ ου και η ονομασία της συμφωνίας, με την συμμετοχή αντιπροσώπων των ΕΛΑΣ, ΕΔΕΣ και ΕΚΚΑ καθώς και την παρουσία μελών της συμμαχικής στρατιωτικής αποστολής στην Ελλάδα, που εκπροσωπούσαν το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής καθώς και την ελληνική Στρατιωτική Διοίκηση του Καΐρου.

Μέλη της σύσκεψης 
Συγκεκριμένα, στις διαπραγματεύσεις αυτές εκ μέρους του ΕΛΑΣ συμμετείχε τριμελής επιτροπή που συγκροτούσαν οι Στέφανος Σαράφης, το στέλεχος του ΚΚΕ, Πέτρος Ρούσσος, ως πολιτικός εκπρόσωπος (ΚΚΕ), και ο Μπάμπης Κλάρας, αδελφός του Άρη Βελουχιώτη, ως γραμματέας της αντιπροσωπείας. Την τριμελή αντιπροσωπεία του ΕΔΕΣ αποτελούσαν ο Κομνηνός Πυρομάγλου, ο αντισυνταγματάρχης ιππικού Πέτρος Νικολόπουλος και ο υπολοχαγός Νίκος Βεργέτης ως γραμματέας της αντιπροσωπείας. Εκ μέρους της ΕΚΚΑ συμμετείχαν ο Δημήτριος Ψαρρός και ο Γεώργιος Καρτάλης. Και τέλος, ο Αμερικανός ταγματάρχης Ουάινς, ως εκπρόσωπος του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής (ΣΜΑ) και ο Άγγλος συνταγματάρχης Κρίστοφερ Γουντχάους ως εκπρόσωπος τόσο του ΣΜΑ όσο και της Ελληνικής Στρατιωτικής Διοίκησης, και κατ΄ ουσία της ελεύθερης ελληνικής κυβέρνησης, οι οποίοι συμμετείχαν στις συζητήσεις μόνο επί στρατιωτικών θεμάτων.

Καθήκοντα συντονιστή στη σύσκεψη εκτελούσε ο Γεώργιος Καρτάλης. Όταν λίγο πριν την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων έγινε η μεταφορά της έδρας της σύσκεψης από το Μυρόφυλλο στην Πλάκα του Αράχθου στη σύσκεψη παρευρέθη και ο Ναπολέων Ζέρβας.

Διαπραγματεύσεις 
Πρώτο θέμα που συζητήθηκε ήταν η απαίτηση του ΕΛΑΣ όπως ο ΕΔΕΣ αποκηρύξει κατηγορηματικά την συνώνυμη οργάνωση που είχε δημιουργηθεί στην Αθήνα. Στην συνέχεια των διαπραγματεύσεων μετά την ομόφωνη απόφαση της αποκήρυξης τόσο της κατοχικής κυβέρνησης της Αθήνας του Ι. Ράλλη όσο και των Ταγμάτων Ασφαλείας οι συμμετέχοντες αντιπρόσωποι ασχολήθηκαν κυρίως με τρία βασικά θέματα που αφορούσαν:
α) την αρχιστρατηγία όλων των αντιστασιακών οργανώσεων,
β) τη δημιουργία μικτών ομάδων δράσης απ΄ όλες τις οργανώσεις και
γ) τη δημιουργία μιας πολιτικής επιτροπής, κάτι σαν κυβερνητικό κλιμάκιο των βουνών, που υπήρξε και το πλέον περίπλοκο ζήτημα.

Επί του πρώτου μετά από πολλές και μακρές συζητήσεις συμφωνήθηκε η αρχιστρατηγία να δοθεί στον παλαίμαχο στρατιωτικό Αλέξ. Οθωναίο που τελικά δεν ανέλαβε λόγω προβλημάτων υγείας που τον υποχρέωναν να παραμένει στην Αθήνα.

Επί του δευτέρου θέματος, λόγω των επαναλαμβανόμενων διαφωνιών εκ μέρους του ΕΔΕΣ, σχέδιο που είχε προταθεί τελικά απορίφθηκε.

Επί του τρίτου θέματος, αρχικά ο ΕΛΑΣ πρότεινε τη δημιουργία μιας επιτροπής που θα έφερε το όνομα «Στρατιωτική Επιτροπή παρά τω Αρχιστρατήγω» που ουσιαστικά θα αποτελούσε και τον πυρήνα του αντιστασιακού πολιτικού κλιμακίου των βουνών. Επ΄ αυτού μάλιστα ο Πέτρος Ρούσσος προσπάθησε να εξηγήσει ότι η υπ΄ όψη επιτροπή θα ήταν προσωρινή και αποστολή της θα ήταν να διαπραγματευόταν απ΄ ευθείας με τον πρωθυπουργό της ελεύθερης κυβέρνησης τον Ε. Τσουδερό. Στις προτάσεις αυτές ο άλλοι αντιπρόσωποι αντέδρασαν μη καταλήγοντας σχετικά.

Στο μεταξύ κανονίζεται η μεταφορά της έδρας της σύσκεψης παρά τη γέφυρα της Πλάκας του Αράχθου όπου και στη συνέχεια των εκεί διαπαγματεύσεων συμμετέχει και ο Ν. Ζέρβας. Τελικά το θέμα περιπλέχτηκε περισσότερο όσον αφορά τον αριθμό των μελών της αντιπροσώπευσης των αντιστασιακών οργανώσεων στην σχεδιαζόμενη επιτροπή.

Ο ΕΛΑΣ υποστήριζε να εκπροσωπείται με τρία μέλη, ο ΕΔΕΣ με ένα και η ΕΚΚΑ με ένα, ο Ζέρβας υποστήριζε την άποψη του ΕΛΑΣ αλλά με δύο μέλη δικά του και δύο εκ μέρους της ΕΚΚΑ. Τελικά αποφασίστηκε η συμβιβαστική πρόταση του Γ. Καρτάλη που ήταν τρία μέλη του ΕΛΑΣ, δύο μέλη του ΕΔΕΣ και ένα μέλος της ΕΚΚΑ.

Την επομένη της αποδοχής αυτής, στις 29 Φεβρουαρίου, ολοκληρώθηκαν οι διαπραγματεύσεις και υπεγράφη η σχετική συμφωνία λήγοντας έτσι και η σύσκεψη.

Μυστική συμφωνία της Πλάκας 
Σημειώνεται ότι εκτός της συμφωνίας αυτής οι ξένοι και οι Έλληνες αντιπρόσωποι που συμμετείχαν στη σύσκεψη στη Πλάκα, στο τέλος υπέγραψαν και μίαμυστική συμφωνία κατά την οποία οι αντιστασιακές οργανώσεις ΕΛΑΣ, ΕΔΕΣ και ΕΚΚΑ αναλάμβαναν να συνεργαστούν στενά με το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής και ειδικότερα ότι δεσμεύονταν να παράσχουν κάθε δυνατή διευκόλυνση που αφορούσε την επιχείρηση Κιβωτός του Νώε και που αναφερόταν σε επικείμενη απόβαση συμμαχικού στρατού στην Ελλάδα. 
************************************
*********************
Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ... ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ


ΤΑ ΠΡΙΝ…
5 Δεκ 2011 SOS… FOR THE BRIDGE OF PLAKA !

The stone bridge of Plaka stands in the district of Epirus, in NW Greece. It is the bridge with the biggest arch in Balkans (40×20 m). It was built in 1866 by a poor man from the village of Pramanta. Today it is in danger. The government will drown it in a lake. Please help. Say …NO to its end.


ΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ..!
Το γεφύρι της Πλάκας, στα Τζουμέρκα της Ηπείρου, μαγνητοσκοπήθηκε υπό βροχή Νοέμβριο του 2007. Εκτός τόπου και χρόνου πια -τυπικά κάτω από τους Ραφταναίους σ’ ένα αχρησιμοποίητο μονοπάτι- περιμένει το αναπόφευκτο τέλος. Χρειάστηκε ακυρωτική απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας πριν μερικά χρόνια για να μην πνιγεί σε μια υδροηλεκτρική λίμνη, μα από την αδιαφορία των «υπευθύνων» δεν το σώζει τίποτα. Κι ας είναι το μεγαλύτερο μονότοξο πετρογέφυρο των Βαλκανίων (40 μ. άνοιγμα, 20 μ. ύψος). Βοηθούν εκατέρωθεν δυο ανακουφιστικά παράθυρα. 

ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΓΕΦΥΡΙ


Χτίστηκε το 1866 από τον Πραμαντιώτη πρωτομάστορα Κώστα Μπέκα. Το προηγούμενο, κατασκευή του 1863, γκρεμίστηκε τη μέρα των εγκαινίων. Τότε ο μαστορο-Μπέκας είχε αποκλειστεί επειδή το σχέδιό του είχε κριθεί πολύ τολμηρό και οικονομικά ασύμφορο.
Ας ενώσουμε τις φωνές μας να σωθεί. Ψήφισε …ΟΧΙ στον πνιγμό του.

ΤΑ ΜΕΤΑ…

Δημοσιεύτηκε στις 1 Φεβ 2015. Υπενθυμίζεται ότι το πρωί της Κυριακής κατέρρευσε λόγω των ισχυρών βροχοπτώσεων που πλήττουν από χθες το πρωί τα Τζουμέρκα, το ιστορικό Γεφύρι της Πλάκας. Επρόκειτο για το μεγαλύτερο μονότοξο γεφύρι στα Βαλκάνια, το οποίο χτίστηκε από μαστόρους της πέτρας τον 18ο αιώνα. Εκεί λειτουργούσε το τελωνείο της Ελεύθερης Ελλάδας με τη σκλαβωμένη Ήπειρο και εκεί έγινε, στις 29 Φεβρουαρίου 1944, η συμφωνία της Πλάκας-Μυρόφυλλου ανάμεσα στον ΕΔΕΣ, τον ΕΛΑΣ την ΕΚΚΑ και των εκπροσώπων του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής και της Ελληνικής Στρατιωτικής Διοίκησης, του Αμερικανού ταγματάρχη Ουάινς και του Βρετανού συνταγματάρχη Γουντχάους.

Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2016

Κωστής Παλαμάς

Απεβίωσε ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ το 1943. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, με σημαντική συνεισφορά στην εξέλιξη και ανανέωση της νεοελληνικής ποίησης. 

Ο Παλαμάς ήταν ένας από τους πολυγραφότερους Έλληνες λογοτέχνες και πνευματικούς ανθρώπους. Δημοσίευσε συνολικά σαράντα ποιητικές συλλογές, καθώς και θεατρικά έργα, κριτικά και ιστορικά δοκίμια, συγκριτικές μελέτες και βιβλιοκριτικές.

Σπάνια ηχογράφηση με τη φωνή του Κωστή Παλαμά


Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2016

Α΄ και Β΄ εύρεση Τιμίας Κεφαλής του αγίου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου (24 Φεβρουαρίου)

Ἐκ γῆς προφαίνει Πρόδρομος σεπτὴν Κάραν,
Καρποὺς παραινῶν ἀξίους ποιεῖν πάλιν.
Ὁ Βαπτίσας πρὶν ὑδάτων πηγαῖς ὄχλους,
Γῆθεν φανεὶς βάπτιζε πηγαῖς θαυμάτων.
Εἰκοστὴν Προδρόμοιο φάνη Κάρη ἀμφὶ τετάρτην.

Όταν αποκεφαλίσθηκε από τον Ηρώδη ο Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, η τιμία κεφαλή αυτού τοποθετήθηκε μέσα σε αγγείο από όστρακο και κρύφθηκε στην κατοικία του Ηρώδη. Μετά από πολλά χρόνια, ο Αγιος Ιωάννης φανερώθηκε στο όνειρο δύο μοναχών, οι οποίοι είχαν αναχωρήσει για τα Ιεροσόλυμα με σκοπό να προσκυνήσουν το τάφο του Κυρίου, αγγέλλοντας σε αυτούς που βρίσκεται η τιμία κεφαλή του. Κι εκείνοι, αφού την βρήκαν, την είχαν με τιμές. Από αυτούς την παρέλαβε κάποιος κεραμεύς και την μετέφερε στην πόλη των Εμεσηνών. Όταν όμως πέθανε την κληροδότησε στην αδελφή του. Και από τότε διαδοχικά περιήλθε σε πολλούς, για να καταλήξει στα χέρια κάποιου ιερομονάχου αρειανού που ονομαζόταν Ευστάθιος και εφύλαξε την τιμία κάρα σε σπήλαιο. Από εκεί, μεταφέρθηκε επί Ουάλεντος (364 - 378 μ.Χ.), στο Παντείχιον της Βιθυνίας μέχρι που ο Θεοδόσιος ο Μέγας (379 - 395 μ.Χ.) ανεκόμισε αυτή στο Έβδομο της Κωνσταντινουπόλεως, όπου ανέγειρε μέγα και περικαλλέστατο ναό.
Βεβαίως, περί της ευρέσεως της τιμίας κεφαλής του Προδρόμου υπάρχουν και άλλες αντιφατικές παραδόσεις. Κατ' άλλη εκδοχή η τιμία κάρα βρέθηκε στην Έμεσα το 458 μ.Χ., επί βασιλείας Λέοντος Α΄ (457 - 474 μ.Χ.), ενώ άλλοι δέχονται ότι αυτή βρέθηκε το 760 μ.Χ. και μεταφέρθηκε στο ναό του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην Έμεσα. Από εκεί μετακομίσθηκε στην Κωνσταντινούπολη, επί βασιλείας Μιχαήλ Γ΄ (842 - 867 μ.Χ.) και πατριαρχίας Ιγνατίου.

Περί των ιερών λειψάνων του Τιμίου Προδρόμου βρίσκουμε ειδήσεις και σε διαφόρους χρονογράφους. Ο Ζωναράς αναφέρει ότι το 968 μ.Χ. ο Νικηφόρος Φωκάς βρήκε στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας «βόστρυχον τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου αἵματι περφυμένον», που μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη. Πέντε δε χρόνια νωρίτερα κόμισε στην Κωνσταντινούπολη από τη Βέροια της Συρίας, περί τον Απρίλιο του 963 μ.Χ., μέρος του ιματίου του Τιμίου Προδρόμου. Σύμφωνα με άλλη μαρτυρία ο Νικηφόρος Φωκάς βρήκε στην Κρήτη «τὸ ἔνδυμα τοῦ Προφήτου ἐκ τριχῶν καμήλου τυγχάνον καὶ περὶ τὸν τράχηλον ἠμαγμένον».

Η Σύναξη της ευρέσεως της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου ετελείτο στο Προφητείο του, που βρισκόταν στην τοποθεσία την ονομαζομένη Φωρακίου.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: 


Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ἐκ γῆς ἀνατείλασα ἡ τοῦ Προδρόμου κεφαλή, ἀκτῖνας ἀφίησι τῆς ἀφθαρσίας, πιστοῖς τῶν ἰάσεων· ἄνωθεν συναθροίζει, τήν πληθύν τῶν Ἀγγέλων, κάτωθεν συγκαλεῖται, τῶν ἀνθρώπων τό γένος, ὁμόφωνον ἀναπέμψαι, δόξαν Χριστῷ τῷ Θεῷ.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τά ἄνω ζητῶν.
Προφήτα Θεοῦ, καί Πρόδρομε τῆς χάριτος, τήν Κάραν τήν σήν, ὡς ῥόδον Ἱερώτατον, ἐκ τῆς γῆς εὑράμενοι, τάς ἰάσεις πάντοτε λαμβάνομεν· καί γάρ πάλιν ὡς πρότερον, ἐν κόσμῳ κηρύττεις τήν μετάνοιαν.

ΠΗΓΗ: http://www.saint.gr/

Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Κόμμα ή NSDAP το γνωστό Ναζιστικό Κόμμα

Ιδρύεται ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ το 1920 το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα, γνωστό και ως NSDAP, Ναζιστικό Κόμμα, Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα των Γερμανών Εργατών ή απλά Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, το οποίο οδηγήθηκε στην εξουσία της Γερμανίας με την καθοδήγηση του Αδόλφου Χίτλερ το 1933.
Το βιβλιάριο μέλους του NSDAP
Το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (γερμ. Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei), γνωστότερο ως NSDAP, Ναζιστικό Κόμμα, Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα των Γερμανών Εργατών ή απλά Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, είναι το πολιτικό κόμμα που οδηγήθηκε στην εξουσία της Γερμανίας με την καθοδήγηση του Αδόλφου Χίτλερ (Βλ. Αδόλφος Χίτλερ ΕΔΩ) το 1933. Ο όρος Ναζί είναι μια συντόμευση των γερμανικών λέξεων (NA)tionalso(ZI)alismus (Εθνικοσοσιαλισμός) - η ιδεολογία του NSDAP. Το NSDAP όρθωσε το Τρίτο Ράιχ (Τρίτο Κράτος) (Βλ. Γ΄ Ράιχ και ναζιστική Γερμανία ΕΔΩ) μετά την δημοκρατική εκλογή του ως γερμανική κυβέρνηση το 1933.

Το NSDAP χάρη σε μια οργανωμένη διαδικασία που ονομάστηκε Gleichschaltung κατάφερε να θέσει εκτός νόμου όλα τα υπόλοιπα κόμματα και να αποκτήσει απόλυτη κυριαρχία σε όλους τους τομείς της κοινωνίας και οικονομίας της Γερμανίας από την πτώση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης το 1933, ως το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (Βλ. Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ΕΔΩ) το 1945, οπότε κηρύχθηκε παράνομο, οι ηγέτες του συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στην Δίκη της Νυρεμβέργης (Βλ. Δίκη Νυρεμβέργης ΕΔΩ). Η ιδεολογία και οι πρακτικές του Ναζιστικού Κόμματος δημιούργησαν ένα νέο κλάδο στην πολιτική επιστήμη, που λέγεται 'ναζισμός'.



Ι. Προεδρία
Anton Drexler.jpg
Άντον Ντρέξλερ (Anton Drexler) (24 Φεβρουαρίου 1920 - 29 Ιουλίου 1921), αργότερα επίτιμος πρόεδρος.
Το 1918 οργανώθηκε μαζί με συνεργάτες του από το Βασιλικό Βαυαρικό Κεντρικό Εργαστήριο Κρατικών Σιδηροδρόμωνστο πλαίσιο της Ελεύθερης Επιτροπής Εργαζομένων για μια καλή ειρήνη (Freien Arbeiterausschuß für einen guten Frieden) και ίδρυσε, μαζί με άλλους, τον συντηρητικό και εθνικιστικό Πολιτικό Κύκλο Εργασίας.

Στις 5 Ιανουαρίου 1919, ιδρύθηκε, μέσα από αυτόν τον κύκλο, το Κόμμα των Γερμανών Εργατών, το οποίο, στις 24 Φεβρουαρίου 1920, μετονομάστηκε σε Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα των Γερμανών Εργατών (NSDAP). Ο Ντρέξλερ παρέμεινε πρόεδρος του κόμματος μέχρι που, το 1921, τον διαδέχθηκε ο Αδόλφος Χίτλερ. Σύμβουλος του Ντέξλερ ήταν ο δρ. Πάουλ Τάφελ, κορυφαίο στέλεχος του εθνικιστικού Παγγερμανικού Συνδέσμου (Alldeutscher Verband) και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της βιομηχανίας MAN, ο οποίος του είχε προτείνει την ίδρυση του κόμματος.

Μετά την προσωρινή διάλυση του NSDAP δραστηριοποιήθηκε, δίχως επιτυχία, από το 1923, στο κόμμα Völkischer Block. Στην επανίδρυση του NSDAP, το 1925, ο Ντρέξλερ δεν έπαιζε πλέον κανένα ρόλο. Ξαναέγινε μέλος του κόμματος του 1933, όταν το κόμμα ανήλθε στην εξουσία. Το 1934 τιμήθηκε ως ιδρυτής του κόμματος με το Blutorden (Παράσημο τάξης του Αίματος). Δεν μπόρεσε, όμως, ποτέ ξανά να αποκτήσει αξιόλογη επιρροή εντός του κόμματος.

Ο Χίτλερ χαρακτηρίζει τον Ντρέξλερ στο "Mein Kampf" ως εξής: "Ο κ. Ντρέξλερ ήταν απλός εργάτης, δεν ήταν αξιόλογος ομιλητής αλλά ούτε και στρατιώτης. Κατά το σύνολό του ήταν διστακτική και αδύναμη ύπαρξη. Δεν είχε υπηρετήσει, επίσης, κατά τη διάρκεια του πολέμου, δεν ήταν στον στρατό, ο οποίος αποτελεί τη μοναδική σχολή που μετατρέπει μαλακές και διστακτικές υπάρξεις σε άντρες. "(...) "...μη ικανός για την βάναυση εξάλειψη κάθε ενδεχομένου εμποδίου στην αναρρίχηση της νέας ιδέας".
Bundesarchiv Bild 183-S33882, Adolf Hitler retouched.jpg
Αδόλφος Χίτλερ (Adolf Hitler) (Βλ. Αδόλφος Χίτλερ ΕΔΩ)   (29 Ιουλίου 1921 - 30 Απριλίου 1945)


ΙΙ. Η απαρχή

1. Ιστορικό πλαίσιο
Τον Αύγουστο του 1919, ύστερα από Σύνοδο της Γερμανικής Εθνοσυνέλευσης για την εγκαθίδρυση νέου Συντάγματος στην χώρα, η οποία έγινε στην πόλη Βαϊμάρη (Weimar), εγκαθιδρύθηκε στην χώρα νέο, κοινοβουλευτικό καθεστώς, χωρίς Μονάρχη, το οποίο επονομάζεται Δημοκρατία της Βαϊμάρης.

Το νέο καθεστώς αντιμετώπισε εξ αρχής σημαντικά προβλήματα, προερχόμενα τόσο από την αριστερά όσο και από την άκρα δεξιά. Το βασικό πρόβλημα, όμως, προερχόταν από τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών, που ήταν ιδιαίτερα ταπεινωτικοί για το Γερμανικό έθνος, όσο και από τις επακόλουθες πολεμικές αποζημιώσεις που απαιτούνταν - κυρίως από την πλευρά της Γαλλίας από την Γερμανία.

Γκάουε στη Γερμανία: 1926,1928,1933 & 1937
ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ
2. Ίδρυση
Μέσα σε αυτή την έκρυθμη κατάσταση, στις 5 Ιανουαρίου 1919, οι ακροδεξιοί εθνικιστές Άντον Ντρέξλερ (Anton Drexler), Γκότφριντ Φέντερ (Gottfried Feder), Ντίτριχ Έκαρτ (Dietrich Eckart) και Καρλ Χάρρερ (Karl Harrer) ηγούνται μιας μικρής ομάδας είκοσι εργατών από το Μόναχο και πραγματοποιούν συναντήσεις, με σκοπό την δημιουργία ενός νέου πολιτικού Κόμματος. Οι βασικές αρχές για το Κόμμα αυτό απηχούσαν τις πεποιθήσεις κυρίως του Ντρέξλερ: Αντίθεση στους όρους των Βερσαλλιών, άκρατος εθνικισμός, αντισημιτισμός και αντίθεση κατά των Κομμουνιστών. Αρχικά, ο Ντρέξλερ ήθελε να ονομάσει το Κόμμα "Σοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα", οι υπόλοιποι, όμως, και κυρίως ο Χάρρερ, αντέδρασαν στον όρο "Σοσιαλιστικό", τον οποίο πέτυχαν να απαλείψουν. Έτσι, το κόμμα ονομάστηκε, τελικά, "Κόμμα των Γερμανών Εργατών" (Deutsche Arbeiterpartei, DAP). Η αρχική του δύναμη, αν και αυτοαποκαλούνταν "Κόμμα", δεν ξεπερνούσε τα εξήντα μέλη. Το καθεστώς, όμως, ανησυχώντας για την ανάπτυξη των ποικίλων ομάδων, έστειλε τον Αδόλφο Χίτλερ, δεκανέα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, άεργο υποψήφιο καλλιτέχνη, να ενταχθεί στο Κόμμα για να το κατασκοπεύει. Συμμετέχοντας σε κάποια συζήτηση, ο Χίτλερ κατάφερε να εντυπωσιάσει τους παρευρισκόμενους με την ρητορική του δεινότητα. Ο Χίτλερ, ο οποίος ως τότε δεν είχε ούτε σταθερή εργασία ούτε βλέψεις για το μέλλον του, ανακαλύπτει για πρώτη φορά ένα ταλέντο, το οποίο δεν γνώριζε πως διέθετε, την ρητορική του δεινότητα, χάρη στην οποία μπορούσε να προσελκύει μέλη στο Κόμμα. Το ταλέντο αυτό, σε συνδυασμό με την αναλγησία του, δεν άργησαν να τον αναδείξουν σε ηγετική φυσιογνωμία. Το Κόμμα συνέχισε να προσελκύει νέα μέλη, αλλά παρέμενε στα επίπεδα ενός τοπικού, μικρού Κόμματος, παρά το γεγονός ότι τον Δεκέμβριο του 1920 κατάφερε να αποκτήσει το δικό του όργανο στον Τύπο, την εφημερίδα "Völkischer Beobachter" ("Λαϊκός Παρατηρητής").

Στις 24 Φεβρουαρίου 1920 το Κόμμα αποφασίζει να αλλάξει όνομα. Ο Χίτλερ προτείνει την ονομασία "Σοσιαλιστικό Επαναστατικό Κόμμα", όμως οι συναγωνιστές του τον πείθουν να συμφωνήσει στην ονομασία "Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα των Γερμανών Εργατών" (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei, NSDAP). Πρόεδρος του Κόμματος ορίζεται ο ιδρυτής του, Ντρέξλερ. Την περίοδο αυτή εγγράφονται στο Κόμμα οι Ρούντολφ Ες (Rudolf Hess) (Βλ. Ρούντολφ Ες ΕΔΩ) και οι αδελφοί Χανς Φρανκ Ρόζενμπεργκκαι Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ (Hans Frank Rosenberg και Alfred Rosenberg).

Πρόγραμμα του Κόμματος
Στις 24 Φεβρουαρίου εξαγγέλεται, επίσης, και το Πρόγραμμα του Κόμματος, γνωστό και ως "Πρόγραμμα των 25 σημείων". Το πλήρες κείμενο του Προγράμματος αυτού είναι το εξής:

Το Πρόγραμμα του Γερμανικού Εργατικού Κόμματος έχει σχεδιαστεί ως περιορισμένης διάρκειας. Οι ηγέτες του δεν έχουν την πρόθεση, όταν οι στόχοι που αναφέρονται εδώ επιτευχθούν, να θέσουν νέους, απλά για να αυξήσουν, με τεχνητό τρόπο, τη δυσαρέσκεια της λαϊκής μάζας και να επιβεβαιώσουν την συνέχεια ύπαρξης του Κόμματος.

1. Απαιτούμε την ένωση ολόκληρης της Γερμανίας σε μια Μείζονα Γερμανία πάνω στη βάση του εθνικού αυτοπροσδιορισμού.

2. Απαιτούμε ισότητα δικαιωμάτων του Γερμανικού Λαού στις σχέσεις του με άλλα Έθνη και την κατάργηση των συνθηκών των Βερσαλλιών και του Σεν Ζερμέν (Saint-Germain).

3. Απαιτούμε γη και χώρο (αποικίες) για τη διατροφή του λαού μας και την εγκατάσταση του πλεονάζοντος πληθυσμού.

4. Μόνο μέλη του Έθνους μπορούν να είναι πολίτες του Κράτους. Μόνον αυτοί με γερμανικό αίμα, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων, μπορούν να είναι μέλη του Έθνους. Συνεπώς, κανείς Εβραίος δεν μπορεί να ανήκει στο Έθνος.

5. Οι μη πολίτες μπορούν να ζουν στην Γερμανία ως επισκέπτες και πρέπει να υπόκεινται στην περί ξένων νομοθεσία.

6. Του δικαιώματος του εκλέγειν την Κυβέρνηση και τα νομοθετικά όργανα του Κράτους πρέπει να απολαμβάνουν οι πολίτες του Κράτους και μόνον. Απαιτούμε, κατά συνέπεια, όλα τα δημόσια αξιώματα, οιουδήποτε τύπου, είτε εντός του Ράιχ είτε σε ελάσσονες περιοχές, να μην αποδίδονται σε άλλους ει μη σε πολίτες του Κράτους. Είμαστε αντίθετοι προς την διεφθαρμένη κοινοβουλευτική τακτική της πλήρωσης κρατικών θέσεων σύμφωνα με κομματικές πεποιθήσεις και χωρίς αναφορά στον χαρακτήρα ή στις ικανότητες.

7. Απαιτούμε το Κράτος να εκπληρώσει το πρωταρχικό του καθήκον για να εξασφαλίσει τα προς το ζην σε όλους τους πολίτες του. Αν αποδειχθεί αδύνατη η διατροφή ολόκληρου του πληθυσμού, οι μη πολίτες πρέπει να απελαθούν από το Ράιχ.

8. Η μετανάστευση όλων των μη Γερμανών προς την χώρα πρέπει να απαγορευθεί. Απαιτούμε όλοι οι μη Γερμανοί, που εισήλθαν στην χώρα μετά τις 2 Αυγούστου 1914, να κληθούν να εγκαταλείψουν άμεσα την Γερμανία.

9. Όλοι οι πολίτες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις.

10. Πρέπει να είναι πρωταρχικό καθήκον κάθε πολίτη να εκτελεί χειρωνακτική ή νοητική εργασία. Οι δραστηριότητες κάθε ατόμου δεν πρέπει να έρχονται σε σύγκρουση με το γενικό συμφέρον, αλλά πρέπει να συμπλέουν με το γενικό πλαίσιο της κοινότητας και για το καλό του συνόλου. Κατά συνέπεια, απαιτούμε: την κατάργηση της υποδούλωσης στους τόκους.

11. Την κατάργηση εισοδημάτων που δεν προέρχονται από εργασία.

12. Με την προοπτική των τρομακτικών θυσιών ζωών και περιουσιών που απαιτεί από κάθε έθνος ένας πόλεμος, ο ατομικός πλουτισμός από τον πόλεμο πρέπει να θεωρείται ως έγκλημα κατά του Έθνους. Απαιτούμε, κατά συνέπεια, την άμεση κατάσχεση όλων των κερδών που προήλθαν από τον πόλεμο.

13. Απαιτούμε την εθνικοποίηση όλων των εταιρειών που έχουν συμπήξει ενώσεις σχηματίζοντας τραστ.

14. Απαιτούμε την διανομή των κερδών μεγάλων βιομηχανικών εταιρειών.

15. Απαιτούμε εκτεταμένη ανάπτυξη της ασφάλισης των ατόμων μεγάλης ηλικίας.

16. Απαιτούμε την δημιουργία και διατήρηση υγιούς μεσαίας τάξης, την άμεση κοινωνικοποίηση των μεγάλων πολυκαταστημάτων και την παραχώρησή τους, με φθηνό αντίτιμο, σε μικρεμπόρους και ότι ο υπέρτατος σεβασμός θα επιδειχθεί στους μικρεμπόρους με την πρόταξη των Κρατικών και Κοινοτικών διαταγμάτων.

17. Απαιτούμε αναδιανομή της γης σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Έθνους μας και την ψήφιση νόμου για την απαλλοτρίωση γαιών με σκοπό την κοινοτική τους χρήση χωρίς αντάλλαγμα, την κατάργηση της εκμίσθωσης γης και την απαγόρευση κάθε κερδοσκοπίας από τη χρήση γης.

18. Απαιτούμε την αμείλικτη δίωξη όσων οι δραστηριότητες θίγουν το δημόσιο συμφέρον. Οι κοινοί εγκληματίες, οι τοκογλύφοι, οι κερδοσκόποι κλπ., πρέπει να τιμωρούνται με θάνατο, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων ή φυλετικής καταγωγής.

19. Απαιτούμε το Ρωμαϊκό Δίκαιο, το οποίο υπηρετεί μια υλιστική παγκόσμια τάξη, να αντικατασταθεί από το κοινό Γερμανικό Δίκαιο.

20. Το Κράτος πρέπει να αναλάβει εκτεταμένη ανασυγκρότηση του εθνικού εκπαιδευτικού συστήματος (με σκοπό να καταστεί αυτό προσβάσιμο σε κάθε ικανό και σκληρά εργαζόμενο Γερμανό, δίνοντάς του τη δυνατότητα ανώτερης εκπαίδευσης και επιτυγχάνοντας, έτσι, πρόοδο). Το αναλυτικό πρόγραμμα όλων των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων οφείλει να ευθυγραμμιστεί με τις πρακτικές απαιτήσεις της καθημερινής ζωής. Το σχολείο οφείλει να παράσχει στον μαθητή, εκκινώντας από την πρώτη ένδειξη ευφυίας του, την κατανόηση του Έθνους και του Κράτους (μέσω της μελέτης των πολιτικών υποθέσεων). Απαιτούμε η μόρφωση χαρισματικών παιδιών από φτωχές οικογένειες, ανεξάρτητα από την κοινωνική τάξη ή το επάγγελμά τους, να αναλαμβάνεται από το Κράτος.

21. Το Κράτος πρέπει να διασφαλίσει ώστε τα επίπεδα υγείας του Έθνους να ανέλθουν, προστατεύοντας μητέρες και παιδιά, απαγορεύοντας την παιδική εργασία, ενισχύοντας την φυσική δύναμη μέσω νομοθεσίας για υποχρεωτική γυμναστική και άθληση και με την εκτεταμένη υποστήριξη συλλόγων εμπλεκομένων στην φυσική αγωγή των νέων.

22. Απαιτούμε την κατάργηση του μισθοφορικού στρατού και την δημιουργία ενός λαϊκού στρατού.

23. Απαιτούμε σύννομη διαμάχη της σκόπιμης πολιτικής ψευδολογίας και της διασποράς της μέσω του Τύπου. Για την δημιουργία ενός Εθνικού Γερμανικού Τύπου απαιτούμε:

Όλοι οι εκδότες και συντάκτες/συνεργάτες των Γερμανόφωνων εφημερίδων να ανήκουν στο Έθνος
Ότι καμία μη Γερμανική εφημερίδα δεν μπορεί να κυκλοφορήσει χωρίς εκπεφρασμένη έγκριση του Κράτους. Δεν πρέπει να τυπώνεται στην Γερμανική γλώσσα
Οι μη-Γερμανοί πρέπει να εμποδίζονται από τον Νόμο να συμμετέχουν οικονομικά ή να επηρεάζουν Γερμανικές εφημερίδες και η ποινή για παράβαση αυτού του Νόμου πρέπει να είναι η απαγόρευση έκδοσης της εφημερίδας και η άμεση απέλαση των εμπλεκομένων μη-Γερμανών. Η έκδοση εφημερίδων που δεν προωθούν την εθνική πρόοδο πρέπει να απαγορεύεται. Απαιτούμε την δια Νόμου δίωξη όλων των τάσεων της τέχνης και της λογοτεχνίας που διαφθείρουν την εθνική ζωή και την απαγόρευση πολιτιστικών εκδηλώσεων που παραβιάζουν αυτή την απαίτηση.

24. Απαιτούμε ελευθερία όλων των θρησκευτικών δογμάτων ανά την Επικράτεια, υπό την προϋπόθεση ότι δεν απειλούν την ύπαρξή της και δεν προσβάλλουν το δημόσιο αίσθημα της Γερμανικής φυλής. Το Κόμμα υποστηρίζει το χριστιανικό δόγμα, αλλά δεν προσαρτά εαυτό σε κανένα συγκεκριμένο δόγμα. Αντιμάχεται την Ιουδαϊκή - υλιστική νοοτροπία, εσωτερική και εξωτερική, και είναι πεπεισμένο ότι το Έθνος μας μπορεί να επιτύχει την αέναη υγεία μόνο επί τη βάσει της εξής αρχής: Το κοινό συμφέρον είναι υπεράνω του ατομικού συμφέροντος.

25. Για να υλοποιηθούν όλα τα σημεία αυτού του Προγράμματος, απαιτούμε την δημιουργία ισχυρής κεντρικής διακυβέρνησης του Ράιχ, την άνευ όρων εξουσία του πολιτικού Κεντρικού Κοινοβουλίου σε ολόκληρο το Ράιχ και τις οργανώσεις του και τον σχηματισμό Ενώσεων βασισμένων σε κοινωνικά και επαγγελματικά κριτήρια για την εκτέλεση των Νόμων που ψηφίζονται από το Ράιχ σε όλα τα επιμέρους Γερμανικά κρατίδια.
Οι ηγέτες του Κόμματος υπόσχονται να εργαστούν ακατάπαυστα - μέχρι και να θυσιάσουν την ζωή τους - για να υλοποιήσουν το παρόν Πρόγραμμα.

Το Κόμμα διανύει μια μικρή περίοδο στασιμότητας και ο Ντρέξλερ έχει την ευφυΐα να διακρίνει (ύστερα και από προτροπές άλλων μελών) ότι η στασιμότητα του Κόμματος οφείλεται στις δικές του περιορισμένες ικανότητες. Παραχωρεί, έτσι, στις 28 Ιουλίου 1921, την Προεδρία του Κόμματος στον Χίτλερ, παραμένοντας επίτιμος Πρόεδρος. Ο Χίτλερ θα γράψει αργότερα, στο βιβλίο του "Ο Αγών μου" (Mein Kampf) ότι ο Ντρέξλερ είχε πράγματι περιορισμένες ικανότητες και, οπωσδήποτε, δεν διέθετε ρητορική ούτε οργανωτική δεινότητα.

3. Περίοδος 1921-1923
Ο Χίτλερ απαιτεί, και τελικά παίρνει, τον τίτλο του "Ηγέτη" (Φύρερ, Führer). Το Κόμμα διέρχεται μια σειρά εσωτερικών συγκρούσεων, μέσα από τις οποίες ο Χίτλερ καταφέρνει να περάσει την βασική του επιδίωξη, την "Αρχή του Ηγέτη" (Führerprinzip), την οποία θα τηρήσει απαρέγκλιτα μέχρι τον θάνατό του, το 1945: Ο Χίτλερ είναι ο μόνος Ηγέτης στο Κόμμα και μόνος αυτός αποφασίζει τόσο για την πολιτική του όσο και για την στρατηγική του. Η ρητορική του δεινότητα συνεχίζει να φέρνει οπαδούς στο Κόμμα, ωστόσο ο ίδιος το βλέπει όχι τόσο ως πολιτικό Κόμμα, όσο ως μια επαναστατική οργάνωση, η οποία αποσκοπεί στην βίαιη ανατροπή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης: Στο σημείο αυτό οι πολιτικές απόψεις του ταυτίζονται απόλυτα με του Ντρέξλερ. Το 1921 δημιουργεί την παραστρατιωτική οργάνωση "Sturmabteilung" (επί λέξει "Θυελλώδεις μαχητές"), γνωστή ως SA ή "φαιοχίτωνες" (λόγω του φαιού χρώματος των υποκαμίσων τους). Σκοπός της SA είναι οι συγκρούσεις (μερικές φορές ένοπλες) με αντίστοιχες οργανώσεις των άλλων Κομμάτων, κυρίως της Αριστεράς.

Η αύξηση των μελών του Κόμματος συνεχίζεται με σημαντικό ρυθμό, κάτι που οφείλεται τόσο στην ρητορική του Χίτλερ, όσο και στην έλξη που ασκεί η SA σε άνεργους νέους. Η οικονομική συγκυρία, επίσης, παίζει σημαντικό ρόλο, καθώς στην Γερμανία έχουν αρχίσει να διαφαίνονται τα οικονομικά προβλήματα που δημιουργούν οι πολεμικές αποζημιώσεις. Έτσι, στην Βαυαρία υπάρχει δυσαρέσκεια της ευρείας λαϊκής μάζας απέναντι στους Φιλελεύθερους και στους Σοσιαλιστές. Ο Χίτλερ το εκμεταλλεύεται και στρατολογεί στο Κόμμα παλαιούς στρατιωτικούς του πρώτου Πολέμου, προβάλλοντας τον εαυτό του ως παρασημοφορημένο παλαίμαχο, απογοητευμένους οπαδούς άλλων Κομμάτων, καθώς και μικροεπιχειρηματίες. Για να βοηθήσει στην στρατολόγηση νέων μελών, συχνά οργανώνει "συνέδρια" σε μπιραρίες, στα οποία η μπίρα προσφέρεται δωρεάν. Η περίοδος αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική για το Κόμμα, καθώς γίνονται μέλη του ο Λοχαγός του Α΄ Πολέμου Ερνστ Ρεμ, ο Χάινριχ Χίμλερ (Βλ. Χάινριχ Χίμλερ ΕΔΩ) και ο άσσος της Πολεμικής Αεροπορίας Χέρμαν Γκέρινγκ .

Το 1922 πραγματοποιείται η Πορεία προς τη Ρώμη και η επικράτηση του φασιστικού καθεστώτος του Μπενίτο Μουσολίνι στην Ιταλία. Με εξαίρεση τον αντισημιτισμό, οι απόψεις του Χίτλερ είναι ταυτόσημες με των Ιταλών φασιστών. Όπως είναι φυσικό, η επιτυχία τους τον επηρεάζει σημαντικά και βάζει στο νου του την ιδέα της πραγματοποίησης του δικού του πραξικοπήματος, που θα έφερνε τους Εθνικοσοσιαλιστές στην εξουσία. Στρέφει όλες του τις οργανωτικές προσπάθειες στην πραγματοποίηση αυτού του στόχου και, το 1923, επιχειρεί με τα στελέχη του Κόμματος και την υποστήριξη της SA το Πραξικόπημα της μπιραρίας.

Το Πραξικόπημα, ανοργάνωτο και χωρίς μεγάλη λαϊκή υποστήριξη, όπως είναι φυσικό, συντρίβεται. Οι πρωτεργάτες του συλλαμβάνονται και ο Χίτλερ με τον Ες καταδικάζονται σε ποινές φυλάκισης. Το Κόμμα, έχοντας χάσει τον Ηγέτη του, τίθεται εκτός νόμου και η λειτουργία του απαγορεύεται. Ωστόσο, τα μέλη του είναι πλέον περισσότερα από 55.000 και η οργάνωσή του από τις αρτιότερες των πολιτικών σχηματισμών της εποχής. Η ύπαρξή του συνεχίζεται με την επωνυμία "Γερμανικό Κόμμα" (Deutsche Partei, DP) κατά το χρονικό διάστημα 1924 - 1925.

4. Περίοδος 1924-1933
Το διάδοχο Κόμμα είναι πλέον χωρίς Ηγέτη. Κατά την περίοδο 1924 - 25 το "Γερμανικό Κόμμα" διασπάται σε δύο σκέλη. Ηγέτης του ενός γίνεται ο Γιόζεφ Γκέμπελς, ονομάζοντάς το "Γερμανικό Λαϊκό Κόμμα της Ελευθερίας". Παρά την αρχική καταδίκη του σε πενταετή φυλάκιση, ο Χίτλερ αποφυλακίζεται στις 24 Δεκεμβρίου 1924, έχοντας εκμεταλλευθεί το διάστημα της φυλάκισής του για να συγγράψει το βιβλίο του "Ο Αγών μου". Το πραξικόπημα και η δίκη του, όμως, έχουν λάβει μεγάλη δημοσιότητα, και το Κόμμα γίνεται ευρύτερα γνωστό σε ολόκληρη την Γερμανία. Ο Χίτλερ ασχολείται πλέον με την επανίδρυση του διαλυμένου Κόμματος, πράγμα το οποίο φέρνει λαμπρά σε πέρας. Η αποτυχία του πραξικοπήματος, ωστόσο, έχει αλλάξει την πρακτική που σκέπτεται να ακολουθήσει εφεξής ο Ηγέτης του Κόμματος: Αποκηρύσσει την δια της βίας κατάληψη της εξουσίας και, αντίθετα, στρέφει όλες του τις προσπάθειες για την επικράτησή του στις εθνικές εκλογές. Ακολουθεί, πλέον, την «στρατηγική της νομιμότητας» για να κατακτήσει την εξουσία με νόμιμα μέσα. Το Ναζιστικό Κόμμα έχει, το 1925, δύο "πτέρυγες" οργανωτικού χαρακτήρα, το "Σώμα της Πολιτικής Ηγεσίας" (Korps der politischen Leiter) και την πτέρυγα των "κοινών" μελών (Parteimitglieder). Στην ηγετική ομάδα αναπληρωτής ηγέτης είναι ο Ρούντολφ Ες, ο οποίος, όμως, δεν έχει πραγματική ισχύ στο Κόμμα: Ύστερα από τον ίδιο τον Χίτλερ, ηγετικές φυσιογνωμίες του Ναζιστικού Κόμματος είναι οι Χίμλερ, Γκέμπελς (Βλ. Γκέμπελς ΕΔΩ) και Γκέρινγκ.
Γκέρινγκ, Γκέμπελς, Χίτλερ. 1932. Φωτ. Γερμανικού Ομοσπονδιακού Αρχείου
Στις εκλογές του Μαΐου 1924 το NSDAP δεν σημειώνει μεγάλη επιτυχία: Κερδίζει 12 μόλις έδρες στο Ράιχσταγκ, έναντι 131 του Σοσιαλιστικού Κόμματος (SPD) και 45 του Κομμουνιστικού Κόμματος (KPD). Το εκλογικό αυτό αποτέλεσμα οδηγεί τον Χίτλερ, ο οποίος αποφυλακίζεται και επανιδρύει το Κόμμα, να επιχειρήσει μεγαλύτερα ανοίγματα προς τις λαϊκές μάζες. Το πρώτο άνοιγμα, που πραγματοποιείται το 1925, είναι ο διαχωρισμός του Κόμματος από την SA, καθώς το μεγάλο βάρος ρίχνεται στις νόμιμες δραστηριότητές του. Ευρύτερο άνοιγμα πραγματοποιείται καθώς το Κόμμα δέχεται πλέον, ως μέλη, και γυναίκες. Η SA και η SS, που δημιουργήθηκε τον Απρίλιο του 1925 ως Σωματοφυλακή του Ηγέτη, με επικεφαλής τον Χίμλερ, αναφέρονται πλέον όχι ως Κομματικές οργανώσεις, αλλά ως "υποστηρικτικές ομάδες", και όλα τα μέλη τους υποχρεώνονται να εγγραφούν ως τακτικά μέλη στο Κόμμα για να παραμείνουν σε αυτές.

Εν τω μεταξύ το Κόμμα περνά τα όρια της Βαυαρίας. Επεκτείνεται και αποκτά οπαδούς και σε άλλα κρατίδια, όπως στην Νυρεμβέργη της Βυρτεμβέργης, όπου προεξάρχον στέλεχος είναι ο Γιούλιους Στράιχερ με την εφημερίδα του Der Stürmer, στην Ανατολική Πρωσία, την Πομερανία, το Σλέσβιχ-Χολστάιν κ.ά. Στις εκλογές του Μαΐου 1928 το NSDAP παίρνει μόνο το 2,6% των ψήφων και κερδίζει 12 έδρες. Το 1929 ο αριθμός των μελών του Κόμματος έχει φθάσει τις 130.000.

Για τα γερμανικά πληθυσμιακά δεδομένα, εν τούτοις, ο αριθμός αυτός δεν είναι σημαντικός. Ίσως το Ναζιστικό Κόμμα να μην είχε φτάσει ποτέ στην εξουσία, αν δεν έπληττε και την Γερμανία η διεθνής οικονομική κρίση (το "Κραχ"), που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ το 1929 και έπληξε ολόκληρη την Ευρώπη. Στα τέλη της δεκαετίας των '20 ο πληθωρισμός στην Γερμανία έχει φτάσει σε τρομακτικά ύψη, όπως και η ανεργία. Συντείνουν σε αυτό και οι όροι της Συνθήκης των Βερσαλλιών (Βλ. Συνθήκη Βερσαλλιών ΕΔΩ). Τα δύο μεγάλα κόμματα της χώρας είναι διασπασμένα και αδυνατούν να παράσχουν λύση στην οικονομική ανέχεια, που πλήττει ολοένα και περισσότερους απλούς πολίτες και μικρές επιχειρήσεις. Η πολιτική του Χίτλερ, στο σημείο αυτό, είναι να αποδώσει στους Εβραίους οικονομικούς παράγοντες και στους Μπολσεβίκους τα δεινά της χώρας. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1930 το NSDAP παίρνει το 18,3% των ψήφων, εκλέγει 107 βουλευτές στο Ράιχσταγκ και αναδεικνύεται δεύτερο Κόμμα, ύστερα από το Σοσιαλιστικό (SPD). Ο Χίτλερ έχει καταφέρει να αναδείξει το Ναζιστικό Κόμμα σε κόμμα εξουσίας, ενώ ο ικανότατος στην προπαγάνδα Γκέμπελς ασχολείται με την διαμόρφωση της δημόσιας εικόνας του Ηγέτη.

Προεκλογική εκστρατεία των Προεδρικών εκλογών. Βερολίνο, 10 Απριλίου 1932. Φωτ. Γερμανικό Ομοσπονδιακό Αρχείο
Το 1931 και το 1932 η πολιτική κρίση βαθαίνει στην χώρα, καθώς η οικονομική κρίση είναι στο απόγειό της. Το 1932 ο Χίτλερ βάζει υποψηφιότητα για Πρόεδρος της Δημοκρατίας με αντίπαλο τον Πάουλ φον Χίντενμπουργκ. Στον πρώτο γύρο καταφέρνει να συγκεντρώσει το 30% έναντι 49% του Χίντενμπουργκ και στον δεύτερο συγκεντρώνει περίπου 37%, χάνοντας την εκλογή από τον Χίντενμπουργκ, που συγκεντρώνει το 53%. Οι εκλογές αυτές αποτελούν ένα είδος δημοσκόπησης τόσο για το Κόμμα όσο και για τον Ηγέτη του. Από τον πολιτικό λόγο του Κόμματος έχει πέσει σε δεύτερη μοίρα ο έντονος αντισημιτισμός (χωρίς, ασφαλώς, να απαλειφθεί ποτέ ολοσχερώς). Οι Γερμανοί δίνουν την ψήφο τους στον Χίτλερ κατά κύριο λόγο επειδή υπόσχεται να αναθερμάνει την Οικονομία (χωρίς, ωστόσο, να εξαγγείλει συγκεκριμένα μέτρα) και επειδή υπόσχεται να αποκαταστήσει τον Νόμο και την τάξη. Αυτό είναι σημαντικό για τους πολίτες, καθώς η SA, αριθμώντας ήδη 400.000 μέλη, είναι μια από τις αντιμαχόμενες οργανώσεις (και τα άλλα μεγάλα Κόμματα, SPD και KPD, διαθέτουν αντίστοιχες ομάδες κρούσης), που μετατρέπουν πολλές γερμανικές πόλεις κυριολεκτικά σε πεδία μάχης. Κυρίως, όμως, υπόσχεται να αποκαταστήσει το Γερμανικό γόητρο, το οποίο είχε ταπεινωθεί από τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Κανένα στέλεχός του, βεβαίως, δεν παραλείπει να αναφέρει ότι το Κόμμα θα προστατεύσει (η έκφραση που χρησιμοποιείται είναι "θα σώσει") την χώρα από την "Κομμουνιστική απειλή".

Νέες εκλογές διεξάγονται τον Ιούλιο του 1932. Ο επικεφαλής της Προπαγάνδας του Κόμματος δρ. Γκέμπελς και η ρητορική δεινότητα του Χίτλερ καταφέρνουν να εκτοξεύσουν το ποσοστό του NSDAP στο 37,4% και 230 έδρες στο Ράιχσταγκ, φέρνοντάς το στην πρώτη θέση στην Γερμανία. Το Κομμουνιστικό Κόμμα παίρνει 14,6% αλλά, όπως είναι φυσικό, ο σχηματισμός Κυβέρνησης συνασπισμού είναι αδύνατος, καθώς οι ιδεολογικές διαφορές των δύο Κομμάτων είναι αγεφύρωτες. Σχηματίζονται, έτσι, Κυβερνήσεις μειοψηφίας, που αδυνατούν να επιλύσουν τα οξύτατα προβλήματα της Οικονομίας. Το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν αναγνωρίζει ως κύριο αντίπαλο το NSDAP αλλά το Σοσιαλιστικό Κόμμα, κι αυτό κάνει χαλαρότερη την αντιπολίτευση απέναντι στους Ναζιστές.

Προεκλογικό περίπτερο του Ναζιστικού Κόμματος. Απρίλιος 1932. Φωτ. Γερμανικού Ομοσπονδιακού Αρχείου
Ο Καγκελάριος Φραντς φον Πάπεν προκηρύσσει νέες εκλογές για τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, ελπίζοντας να επιτύχει συσχετισμούς που να επιτρέπουν σχηματισμό ισχυρής Κυβέρνησης. Το αποτέλεσμα για το NSDAP προκαλεί έκπληξη: Το ποσοστό του πέφτει στο 33% και 196 έδρες. Σε αυτό συνέβαλε η μερική υποχώρηση της οικονομικής κρίσης αλλά και ο φόβος των ψηφοφόρων της μεσαίας τάξης, που το είχαν υποστηρίξει στις προηγούμενες εκλογές, ότι πράγματι το NSDAP μπορεί να ερχόταν στην εξουσία. Οι Ναζιστές, από την άλλη, έλαβαν το μήνυμα των εκλογών: Έπρεπε να πάρουν την εξουσία τώρα, πριν τα ποσοστά του Κόμματος μειωθούν ακόμη περισσότερο. Απαιτούν από τον Πρόεδρο να ονομάσει τον Χίτλερ Καγκελάριο, αφού είναι ο ηγέτης του πρώτου Κόμματος στις εκλογές. Ο φον Πάπεν, ο διάδοχός του Κουρτ φον Σλάιχερ και πολλοί μεγαλοεπιχειρηματίες, όπως οι Κρουπ, πιέζουν τον - σφοδρά αντιτιθέμενο - Χίντενμπουργκ προς αυτή την κατεύθυνση. Τελικά ο Πρόεδρος ενδίδει και ονομάζει τον Χίτλερ Καγκελάριο στις 30 Ιανουαρίου 1933. Η Κυβέρνηση που συγκροτείται περιλαμβάνει πολύ λίγους Ναζιστές, αλλά το Κόμμα ξέρει πολύ καλά τη δουλειά του: Στις 27 Φεβρουαρίου ξεσπά η πυρκαϊά στο Ράιχσταγκ, αλλά το Κόμμα κατηγορεί τους Κομμουνιστές, καθώς συλλαμβάνεται στον τόπο της πυρκαϊάς ως υπεύθυνος ο νεαρός Ολλανδός κομμουνιστής Μαρίνους φαν ντερ Λούμπε (Marinus van der Lubbe). Ο Χίτλερ εκμεταλλεύεται στο έπακρο τη θέση του και πείθει τον πρόεδρο φον Χίντενμπουργκ να εκδώσει το "Διάταγμα της Εξουσιοδοτήσεως" (γερμ. Ermächtigungsgesetz), με το οποίο αναστέλλονται οι δημοκρατικές ελευθερίες που είχε επιφέρει η Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Το πλήρες και ορθό όνομα του νόμου είναι «Νόμος για την σωτηρία του λαού και του Ράϊχ, 24.03.1933». Το Κομμουνιστικό Κόμμα κηρύσσεται εκτός Νόμου, οι ηγέτες του συλλαμβάνονται, τα μέλη του διώκονται.

Έχοντας απαλλαγεί από ένα βασικό ιδεολογικό αντίπαλο, ο Χίτλερ προκαλεί νέες εκλογές το Μάρτιο του 1933, με σκοπό να αποκτήσει την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο. Οι εκλογές διεξάγονται με τον Χίτλερ Καγκελάριο και το αποτέλεσμα δίνει το 44% των ψήφων και 288 έδρες στο NSDAP. Έχοντας υποστηρικτή το μικρό Γερμανικό Εθνικό Λαϊκό Κόμμα (DNVP), οι Εθνικοσοσιαλιστές επιτυγχάνουν την απόλυτη πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο (52%). Η κυριαρχία του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος αρχίζει. Θα λήξει μόνον με τον τερματισμό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη, το Μάιο του 1945.


ΙΙΙ. Στατιστική εκλογών

ΗμερομηνίαΨήφοι (σε εκατομμύρια)Ποσοστό
20 Μαΐου 1928 0.81 2,6%
14 Σεπτεμβρίου 1930 6,4118,3%
31 Ιουλίου 193213,7537,3%
6 Νοεμβρίου 193211,7433,1%
5 Μαρτίου 193317,2843,9%

IV. Δομή του Κόμματος

Το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα είχε δομή σε σχήμα πυραμίδας. Στην κορυφή βρισκόταν ο Πρόεδρος και Ηγέτης (Φύρερ), που είχε την απόλυτη εξουσία. Όλα τα υπόλοιπα αξιώματα ήταν υποδεέστερα και έπρεπε να πράττουν σύμφωνα με τις οδηγίες του. Υπό τον Χίτλερ οι Ράιχσλάιτερ (Reichsleiter), οι «καθοδηγητές του Ράιχ» θα γίνουν μέλη της «Καγκελαρίας του Φύρερ» και ο αριθμός τους ανέρχεται σταδιακά στους 18. Είχαν εξίσου μεγάλη δύναμη όπως και οι Ράιχσμίνιστερ (Reichsminister), οι Υπουργοί δηλαδή του Κράτους, και αυτό οδήγησε πολλές φορές σε επιθυμητές, για τον Χίτλερ, μάχες ανταγωνισμού.

Το NSDAP χωριζόταν (σε σειρά μεγέθους) σε Περιφέρειες (τα λεγόμενα Γκάουε ( Gaue)), Κύκλους (Κράιζε, (Kreise)), Τοπικές Ομάδες (Ορτσγκρούπεν, Ortsgruppen), Πυρήνες (Τσέλεν, Zellen) και Μπλοκ (Blocks). Ένα Μπλοκ ήταν η μικρότερη οργανωτική μονάδα και αντιστοιχούσε σε περίπου 40 με 60 νοικοκυριά.

Με τις οργανώσεις και τα συνδεόμενα σωματεία, το NSDAP κατάφερε να εισχωρήσει σε όλους τους τομείς της κοινωνίας και να παρακολουθεί τον πληθυσμό. Ο κοινωνικός έλεγχος πετύχαινε κυρίως διαμέσου των τοπικών οργανώσεων, των πυρήνων και των μπλοκ του NSDAP, καθώς είχε δικαίωμα βέτο σε προαγωγές δημοσίων υπαλλήλων, υποψηφίων για θέσεις στο Δημόσιο και σε αιτήσεις για κοινωνική βοήθεια.

Στο Κόμμα υπάγονταν οι παρακάτω οργανώσεις:
  • Σύνδεσμος Γερμανίδων Κορασίδων (Bund Deutscher Mädel (BDM))
  • Νεολαία Χίτλερ (Hitler-Jugend (HJ))
  • Εθνικοσοσιαλιστικός Γερμανικός Σύνδεσμος Καθηγητών (NS-Deutscher Dozentenbund (NSDD)) – από από τον Ιούλιο του 1944 και μετά.
  • Εθνικοσοσιαλιστικός Γερμανικός Σύνδεσμος Φοιτητών (NS-Deutscher Studentenbund (NSDStB))
  • Εθνικοσοσιαλιστική Ομάδα Γυναικών (NS-Frauenschaft (NSF))
  • Εθνικοσοσιαλιστικό Σώμα Οδηγών (Nationalsozialistisches Kraftfahrerkorps (NSKK))
  • Εθνικοσοσιαλιστικό Σώμα Πιλότων (Nationalsozialistisches Fliegerkorps (NSFK))
  • Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα / Οργάνωση Εξωτερικού (NSDAP/AO – Auslandsorganisation)
  • Σούτσσταφελ (Schutzstaffel), «Σμήνος Προστασίας», γνωστή ως SS
  • Στουρμαμπτάιλουνγκ (Sturmabteilung), επί λέξει «Τμήμα Καταιγίδας», πρακτικά "τμήματα εφόδου", γνωστή ως SA

Ορισμένες οργανώσεις είχαν δική τους νομική οντότητα και περιουσία. Και αυτές συνδέονταν με το κόμμα:
  • Κρατικός Σύνδεσμος των Γερμανών Δημοσίων Υπαλλήλων (Reichsbund der deutschen Beamten)
  • Γερμανικό Μέτωπο Εργασίας (Deutsche Arbeitsfront (DAF))
  • Εθνικοσοσιαλιστικός Γερμανικός Σύνδεσμος Ιατρών (NS-Deutscher Ärztebund (NSDÄB))
  • Εθνικοσοσιαλιστικός Σύνδεσμος Προστατών του Δικαίου (Nationalsozialistischer Rechtswahrerbund (NSRB))
  • Εθνικοσοσιαλιστική Περίθαλψη Θυμάτων Πολέμου (NS-Kriegsopferversorgung (NSKOV))
  • Εθνικοσοσιαλιστικός Σύνδεσμος Διδασκάλων (NS-Lehrerbund (NSLB))
  • Εθνικοσοσιαλιστική Λαϊκή Μέριμνα (Nationalsozialistische Volkswohlfahrt (NSV))
  • Υπηρεσία Εργασίας του Ράιχ (Reichsarbeitsdienst (RAD))
ΠΗΓΗ: https://el.wikipedia.org

Τα πάντα αλλάζουν ...

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ. Το ορίζει η παγκόσμια ιστορία!
«Θα ’ρθει μέρα που η απληστία της ιδιοκτησίας, του πλούτου και της έπαρσης θα αποθηκευτεί στις Τράπεζες, στις πολυεθνικές και σε τόσο λίγους που οι πολλοί μη κατέχοντες θα ξεσπάσουν σαν θεομηνία που θα κάνει τη ζωή των ολίγων κατεχόντων κόλαση…».
(Αριστοτέλης Ωνάσης). (1)
Langley Park by jerry lake:

Του Γιάννη Κ. Γκλαβάτου

Ρηθέντα τόσο δυστυχώς επίκαιρα στην εποχή μας.

Απότοκα των προηγούμενων χρόνων. Αυτών που η δημοκρατία έπεφτε.

Αύξηση των υλικών αγαθών, ανέλιξη(οικονομική) ημών των νέων Ελλήνων και όμως… η δημοκρατία έπεφτε.

Έπεφτε χάνοντας βάρος.

Αποκτώντας μάζα.

Και διέρρεε την ουσία της.

Και όλοι εμείς οι νέοι Έλληνες, βιοτικά τα πηγαίναμε καλύτερα. Ανεβαίναμε την κλίμακα(σκάλα).

Και μας έπιανε ζάλη.

Από ’κει που σε εντελώς πρόσφατες δεκαετίες σε αρκετές επαρχιακές και μη περιοχές είχαμε φαινόμενα αβιταμίνωσης και προβλήματα σίτισης, φτάσαμε αισίως να στέλνουμε τα παιδιά μας από τα δεκαπέντε σε διατροφολόγους και διαιτολόγους για να χάσουν κιλά.

Το μεγάλο ποσοστό αναλφαβητισμού της τότε εποχής έδωσε-καλώς- την θέση του στο δικαίωμα όλων, ή σχεδόν όλων, στην γνώση και την ίδρυση νέων πανεπιστημίων.

Κάπου εκεί μας διέφυγε το γεγονός ότι σκέτη η γνώση δεν σημαίνει απαραίτητα και σοφία. Ούτε καν ευτυχία.

Ιδεολογίες και ιδεολογήματα με αγελαίους οπαδούς εμφανίστηκαν.

Κάθε μέρα βλέπαμε το άδικο να κάνει βήματα (αργά και μικρά στην αρχή, ταχύτατα και τεράστια μετά) και δεν μιλούσαμε, δεν το πολεμούσαμε.

Η φρόνηση(2) με κάθε του άδικου βήμα (το οποίο ήταν και μία εν μέρει εκπόρθησή της) έχανε ένα κομμάτι του εαυτού της.

Η δε ταπεινότητα πήγε διακοπές μακράς διαρκείας και έγινε άγνωστη λέξη.

Ήμασταν απησχολημένοι με τον τύπο αμαξιού που θα αγοράσουμε (με δάνειο φυσικά), και αν θα έχουμε τζάκι σε κάθε υπνοδωμάτιο. Αφήστε πόσο είχαμε πελαγώσει με την επιλογή κινητού. Και δεν προλαβαίναμε να ενημερωθούμε για τα νέα μοντέλα.

Ανάμεσα σ’ αυτά και κάποια τεκταινόμενα (παρελθόντα κα παρόντα) που δεν τα σκεφτήκαμε.

Δεν προλαβαίναμε, δεν ξέραμε, δεν θέλαμε… ποιος θυμάται πια…

Τεκταινόμενα όπως οι τροποποιήσεις του συντάγματος, αλλαγές επί αλλαγών στον εκλογικό νόμο, ”μαγειρέματα” και ”αλχημείες” στους νόμους που διέπουν την εργασία (ώσπου η εργασία έγινε ”απασχόληση”) κ.τ.λ.

Και οι τράπεζες! Οι τράπεζες οι οποίες χάνοντας τους παραδοσιακούς πελάτες -π.χ. βιομηχανίες που λάμβαναν πλέον κατευθείαν χρηματοδότηση από την Ευρώπη- δημιουργούσαν νέους : τα νοικοκυριά!

Η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα μετονομάστηκε σε Ευρωπαϊκή Ένωση.

Και Έλληνας πρωθυπουργός προέτρεπε, ευθέως και χωρίς περιστροφές, να τοποθετήσουμε τα χρήματά μας στο χρηματιστήριο αξιών Αθηνών.

Και τα γεράκια ακόνιζαν ράμφη και νύχια.

Αποδεχόμασταν συναινούσαμε με αυτού του είδους την απεχθή αφροσύνη.

Γιατί όταν δεν μιλάς, δεν εναντιώνεσαι σφοδρά, δεν είσαι απέναντι, τότε δέχεσαι. Και επικροτείς μάλιστα.

Όλοι μας περνούσαμε καλά (έτσι νομίζαμε). Κανείς δεν ενδιαφερόταν για τον συνάνθρωπο. Φούντωνε, πρυτάνευε, η αλαζονεία.

Σε ποια ακριβώς χρονική στιγμή αλλοιωθήκαμε εσωτερικά και από πρόσωπα γίναμε άτομα δεν το καταλάβαμε.

Ίσως υπάρχει αλήθεια στην ερμηνεία ότι παρασυρθήκαμε.

Πιθανώς.

Όμως… όμως μάλλον δεν νοιώσαμε το λάθος ώστε να μεταμεληθούμε.

Δεν ενεργήσαμε(3), δεν κινηθήκαμε προς επίτευξη λύσης. Παραμείναμε και παραμένουμε απαθείς παρατηρητές.

Απαθείς παρατηρητές της ζωής μας που κυλά γρήγορα.

Δεν θα πρέπει -τουλάχιστον- στην προσωπική ζωή μας να είμαστε πρωταγωνιστές;

Δεχόμαστε αυτό το απαίσιο, ανιστόρητο, ψευδές και αισχρότατο παραμύθι ότι, δήθεν, τίποτε δεν αλλάζει;

Φοβόμαστε; Μας βολεύει; Επιζητούμε άλλοι να πράξουν για μας εκχωρώντας τους ταυτόχρονα και την ευθύνη, ώστε να την αποτινάξουμε από πάνω μας; Βαυκαλιζόμαστε ομαδικά;

Ή μήπως δειλιάσαμε από την μαλθακότητα λόγω της συνεχούς παραμονής στον καναπέ βλέποντας την (σκόπιμα ψεύτικη και έντεχνα κίβδηλη) ”πραγματικότητα” των μέσων ευρείας ενημέρωσης;

Ξεχάσαμε την αρετή(4) μας ως Έλληνες;

Είναι τόσο δύσκολο να απαντηθούν τέτοιας υφής και φύσεως ερωτήματα;

Προφανές είναι ότι πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα, ατενίζοντας στην αλήθεια. Ασκαδραμυκτί θα λέγαμε στην καθαρεύουσα.

Η οποία αλήθεια (κόρη του Δία και μητέρα της Αρετής), έχει και την έννοια της δύναμης, της ορμής, της Θείας ορμής.

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ. Το ορίζει η παγκόσμια ιστορία.

Και η ιστορία είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Αεί.

Προϋπάρχουσας της βούλησής μας για βελτίωση και ανακαλύπτοντας την σωστή μέθοδο μπορούμε να αλλάξουμε άρδην τα βυσσοδομούμενα.

Γιατί όσο περιμένουμε άλλοι (ποιοί;) να λύσουν τα δικά μας προβλήματα, τόσο προοδεύει αυτή η ιδιοπαθής νόσος που περιγράφεται ως εγκεφαλική παχυσαρκία.

Ανόητο και επιβλαβές να συμμετέχουμε σε κατ’ ιδίαν (οικονομικο-πολιτικές κυρίως) συζητήσεις που «συμπεραίνουν» ότι τίποτε δεν αλλάζει ό,τι και αν γίνει. Εδραιώνουν και διαιωνίζουν αυτή την άτιμη περιρρέουσα κατάθλιψη(5).

Είναι μεμψιμοιρία και πλύση εγκεφάλου από μας για μας.

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ.

Αρκεί να το θέλουμε. Να το θέλουμε πολύ.

Να το θέλουμε τόσο, ώστε όχι απλά και μόνο να ευχόμαστε ή να ελπίζουμε, αλλά να πιστεύουμε.

Ακλόνητα.

Τα άλλα θα έρθουν, διότι η πίστη ταυτοποιείται με την πράξη και γιατί … δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Δεν πάει άλλο.

Τώρα όχι αύριο.

Και γιατί έτσι που τα καταφέραμε τα αύριο πέρασε.

Γιατί πρέπει να μπορούμε να απαντούμε στο παιδί μας, που τώρα ανοίγει τα εύθραυστα φτερά του, στην ερώτηση: «και μετά την σχολή τί;».

Ας παραδεχτούμε ότι μέσα στα μύχια της ψυχής μας όλοι, μα όλοι, γνωρίζουμε ποιο είναι τι σωστό, το αληθές το αγαθό. Ότι και να κάνουμε αδυνατούμε να πνίξουμε αυτή την φωνή, κ όσο καμωνόμαστε ότι δεν την ακούμε, τόσο ισχυρότερη γίνεται.

Γιατί η συνείδηση δεν είναι λάστιχο να την τραβούμε από ’δω και από ’κει να την φέρουμε στο μέτρο μας.

Η συνείδηση είναι το μέτρο.

Αυτός είναι ο λόγος που ασφυκτιούμε.

Δεν ζούμε αυτά που θέλει η ψυχή.

Παρά φύση η ζωή μας.

Σαν το ψάρι έξω από το νερό.

Και σπαρταράει.

Δεν μας φταίει ούτε η Μέρκελ ούτε το ΔΝΤ ούτε (όλοι) οι άλλοι.

Το κεφάλι μας φταίει.

Ναι, το κεφάλι μας που πολέμησε την ψυχή και την καρδιά, αγνοώντας ότι χωρίς ψυχή και καρδιά ο άνθρωπος γίνεται υπάνθρωπος.

Σαφώς μέγα μερίδιο ευθύνης έχουν πολιτικοί που στόχευσαν κα επένδυσαν στα ελαττώματά μας και όχι στις αρετές μας. Και κάποιοι το κάνουν ακόμη.

Αλλά και εμείς τους βοηθήσαμε και τους βοηθάμε.

Εντός της οργανωμένης κοινωνίας μας, διαμορφούμενη από τα πλαίσια του κράτους δικαίου, μπορούμε να κάνουμε σχεδόν θαύματα.

Η όραση της αλήθειας και η πίστη στο δίκαιο θα οδηγήσει -αν θέλουμε- τα βήματά μας.

——- —-Και αν σας ρωτήσει το παιδί σας τι θα κάνει μετά την σχολή, ίσως να χρειαστεί να πάτε την επομένη πριν χαράξει κάπου εκτός αστικού περιβάλλοντος, για να δείτε να νοιώσετε και να μυρίσετε την ανατολή.

Το αεράκι που πάντα εμφανίζεται λίγο πριν ο άναξ του ουρανού πραγματοποιήσει την εμφάνισή του κατατροπώνοντας το σκοτάδι και πριν αυτές οι εστεμμένες πριγκίπισσες του άνακτος, οι ακτίνες, γεμίσουν το κόσμημα (κόσμο) με φως χρώμα οσμές ροή κίνηση και ζωή, αυτό το αεράκι λοιπόν που αισθανόμαστε να μας αγκαλιάζει και να μας πληρώνει, δημιουργείται από το πέταγμα των αγγέλων.
Είναι η στιγμή, οι στιγμές, των δονήσεων και κραδασμών που εμφανίζονται οι περισσότεροι.

Και δέχονται ερωτήσεις.

Σπεύσατε… γιατί σε κάθε ειλικρινή με πίστη ερώτηση δίνεται απάντηση.

Αρκεί απλά να θέλετε να τους δείτε, να κοιτάξετε ψηλά να θυμηθείτε την φύση σας (ΑΝΩ ΘΡΩΣΚΩ ΟΠΩΠΑ , ΑΝΑΘΡΩΝ).

Εκτός αν πιστεύετε το άλλο ψέμα.

Ότι δεν υπάρχουν.

Τότε ίσως να μην χρειάζεται να πάτε.

Αν όμως…



Υποσημειώσεις.

1.ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ "Η ΓΡΑΜΜΗ ΠΟΥ ΧΑΡΑΣΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΝ ΕΥΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ”. ΑΘΗΝΑ 2014. ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ. ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ.

2.Κατά τον Πλάτωνα η φρόνηση είναι πάνω από όλες τις άλλες αρετές.

3.“Μιά συγκεκριμένη πράξη ή μια πραγματική συμπεριφορά μπορεί μεν να είναι σύμφωνη με τούς καθιερωμένους κανόνες μιας κοινωνίας, αλλά να μην είναι σύμφωνη με τους αντικειμενικά έγκυρους κανόνες. Μπορεί να συμβεί επίσης και το αντίθετο. Ως παράδειγμα συμπεριφοράς, που είναι μεν σύμφωνη με τούς αντικειμενικά έγκυρους κανόνες όχι όμως και με τους καθιερωμένους κανόνες, μπορεί να χρησιμεύσει η Αντιγόνη του Σοφοκλή, η οποία υπάκουσε στους αντικειμενικά έγκυρους κανόνες (στον αιώνιο άγραφο νόμο του Διός και της Δίκης), όχι όμως και στους καÎ
�ιερωμένους κανόνες, δηλαδή στη νομική απαγόρευση να θάψει τον αδελφό της, που θεωρήθηκε προδότης της πατρίδας του. Η Αντιγόνη έθαψε τον αδελφό της, παρ’ όλο που οι καθιερωμένοι κανόνες προέβλεπαν την ποινή του θανάτου(…)”. ΚΟΥΜΑΚΗ ΓΙΩΡΓΟΥ “ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ”. ΑΘΗΝΑ 1984.

4. “ Η ΑΡΕΤΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑ ΕΞΑΡΤΩΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΘΕΛΗΣΗ, ΟΜΟΙΩΣ ΔΕ ΚΑΙ Η ΚΑΚΙΑ”. “ΕΦ’ ΗΜΙΝ ΔΕ Η ΑΡΕΤΗ, ΟΜΟΙΩΣ ΔΕ ΚΑΙ Η ΚΑΚΙΑ”(ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ – ΗΘΙΚΑ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΑ-1113 Β18).

5. “Κάθε σκέψις ισχυρά ή ασθενής, καλή ή πονηρά, υγιής ή νοσηρά, παράγει κραδασμούς, οίτινες εξαπλούνται και μεταβιβάζουν αυτήν με μεγάλην κατά το μάλλον ή ήττον έντασιν, είς όλους όσοι ευρίσκονται εις την ακτίνα των κραδασμών της(…) Αι σκέψεις μας όμως δεν επιδρούν μόνο επι των άλλων ανθρώπων. Επενεργούν και εφ΄ ημών των ιδίων καί μας κάμνουν ότι είμεθα. Αι καλαί και ευχάριστοι σκέψεις, τας οποίας φιλοξενούμεν, μας κάνουν να ακτινοβολούμεν αγάπην, χαράν, ευτυχίαν. Μάς κάμνουν να γινώμεθα ευπρόσδεκτοι, όπου παρουσιασθώμεν. Εκείνος όμως ποÏ
… διατηρεί σκέψεις φθόνου, δειλίας ή κακίας, τα αποτελέσματα αποτυπώνονται επί του προσώπου του και μολύνουν ολόκληρον τήν πέριξ αυτού ατμόσφαιραν. Αρκεί η παρουσία του διά να προκαλέσει την κατήφειαν και την δυσθυμίαν εις όσους τον περιστοιχίσουν.
Ότι κυρίως μας κάμνει να γηράσκωμεν προώρως και να ασχημίζωμεν, είναι αι σκέψεις απαισιιοδοξίας, αι σκέψεις κακίας και μίσους, αι καχύπποτοι και δυσάρεστοι κρίσεις που κάμνομεν διά τους άλλους. Τουναντίον, αι αισιόδοξοι και ευάρεστοι σκέψεις μας κάνουν να φαινόμεθα εσαεί νεάζοντες και να ακτινιβολώμεν από ψυχικήν ωραιότητα. (…) Δέν πρέπει όμως να λησμονώμεν ποτέ ότι  όταν λέγωμεν ,<Σκέψεις>, εννούμεν δημιουργικάς τοιαύτας.(…) Αι δημιουργικαί σκέψεις οίτινες, ειρήσθω εν παρόδω, είναι <πράξεις που αρχίζουν>, κεντούν την θελησή μας, ήτις ωθÎ
�ί εις δράσιν”(…). Ι. ΧΑΤΖΗΔΗΜΟΥ “ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ” ΕΚΔΟΣΙΣ ΤΡΙΤΗ. ΑΘΗΝΑ 1963.


ΠΗΓΗ: http://www.palmografos.com/