Οι Γερμανοί και το Σχέδιο "αρπαγής" της περιουσίας των Ελλήνων

Πως οι Γερμανοί «άρπαξαν» μαγαζιά των Ρωμιών στην Μικρασία και την Πόλη το 1914 ... γίνονται κάτοχοι εκατοντάδων καταστημάτων, εκεί που ο επισκέπτης έβλεπε στις επιγραφές των καταστημάτων τα ονόματα, Ιωαννίδης, Παπαδόπουλος, Αλεξανδρόπουλος κ.λπ., τώρα διαβάζει Κάρολος Φρανκλάιν, Ερρίκος Φριτς, Γουλιέλμος Χολβενστάιν κ.λπ.

Το 1914 ξεκίνησε ο πρώτος διωγμός των Ρωμιών στα παράλια της Μικρασίας, με τη σφαγή της Φώκαιας. Μία σύντομη περιγραφή των γεγονότων:

«Όλη τη μέρα του Σαββάτου 13 Ιουνίου, μέχρι τις επτά περίπου το βράδυ, εκτυλίσσονται ταυτόχρονα οι σκηνές των δυο μεγάλων πράξεων του δράματος: η οικτρή έξοδος και η αναίσχυντη λεηλασία. Τρεις χιλιάδες οκτακόσιοι Έλληνες Οθωμανοί έφυγαν για τη Θεσσαλονίκη με το πρώτο πλοίο και δυο χιλιάδες περίπου με το δεύτερο για τον Πειραιά. Τηλεγράφησα ήδη από το πρωί στη Σμύρνη για να μας στείλουν κι άλλα πλοία. Υπάρχουν επτά χιλιάδες Έλληνες στην Παλαιά Φώκαια (7.077, σύμφωνα με την επίσημη τουρκική στατιστική του 1913). Πρόσφυγες από τα γύρω χωριά ενώθηκαν μαζί τους. Τα δυο πρώτα πλοία δεν μπορούσαν να τους χωρέσουν. Δυο ρυμουλκά που έστειλε αμέσως ένας γενναιόδωρος Γάλλος της Σμύρνης, ο κ. Γκυφραί, φτάνουν υπό τη σημαία μας το απόγευμα και ξαναφεύγουν φορτωμένα για τη Μυτιλήνη».

Ο φόβος εξαπλώνεται στα παράλια της Ιωνίας. 300.000 εκδιωγμένοι, βρίσκουν καταφύγιο αρχικά στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Στο εσωτερικό οι Χριστιανοί πιέζονται δεινώς, εξισλαμίζονται, κορίτσια μεταφέρονται με τη βία στα χαρέμια και νεαρά αγόρια πωλούνται για λίγα μετζήτια στην αγορά του Ικονίου, εκεί που γίνεται πραγματικό σκλαβοπάζαρο!

Ολοκληρώνεται έτσι το πρώτο στάδιο της ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ των παραλίων και ο εμπνευστής του “λευκού θανάτου” Λίμαν Φον Σάντερς θέλησε να πάει να δει με τα μάτια του τα αποτελέσματα. Μετά το ταξίδι του αρχικά στη Σμύρνη και μετά στις παραλιακές πόλεις της Μικράς Ασίας, ο Λίμαν Φον Σάντερς, διαπίστωσε ότι είχαν παραμείνει στις εστίες τους αρκετές χιλιάδες Έλληνες διασκορπισμένοι και αγανακτισμένος λέει “ο πληθυσμός αυτός σε ενδεχόμενη εκστρατεία της Ελλάδος, μπορεί μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα να οπλιστεί και να χρησιμοποιηθεί σα στρατός μάχης, συνεπώς επιβάλλεται να συμπληρωθεί το έργο του διωγμού”.

Ο φόβος έχει κυριεύσει τους γηγενείς χριστιανικούς πληθυσμούς και τότε οι Γερμανοί βάζουν σε εφαρμογή το σχέδιο της αρπαγής των περιουσιών τους. Έτσι τα μικρά και μεγάλα καταστήματα στη Κωνσταντινούπολη και την Σμύρνη, περιέρχονται στην κατοχή τους. 

Η “Ντόιτς-Μπανκ”, ανοίγει τα χρηματοκιβώτιά της και παρέχει όλα τα μέσα στους Γερμανούς που καταφθάνουν με τα πλοία κατά χιλιάδες στα παράλια, με σκοπό τη μόνιμη εγκατάσταση και να αγοράσουν τα εμπορικά καταστήματα των Ρωμιών. Η ευκαιρία για τους Ρωμιούς φαντάζει μοναδική, αφού ο καθένας σκέπτεται ότι αν πουλήσει το κατάστημά του, θα μπορέσει να διαφύγει από τον κίνδυνο που αυξάνεται μέρα με τη μέρα. Όσοι δεν είναι διατιθειμένοι να τα πουλήσουν, καταφεύγουν σε Γερμανούς εμπόρους ή σε άνεργους, ακόμα και σε ύποπτες γυναίκες και προτείνουν συνεταιρισμό με μόνο κεφάλαιο από μέρους τους τη χρήση του ονόματός. 

Έτσι οι Γερμανοί γίνονται κάτοχοι, εκατοντάδων καταστημάτων. Στο Πέρα, στον Γαλατά, στον φραγκομαχαλά της Σμύρνης εκεί που ο επισκέπτης έβλεπε στο παρελθόν στις επιγραφές των καταστημάτων τα ονόματα, Ιωαννίδης, Παπαδόπουλος, Αλεξανδρόπουλος κ.λπ., τώρα διαβάζει Κάρολος Φρανκλάιν, Ερρίκος Φριτς, Γουλιέλμος Χολβενστάιν κ.λπ.

Οι νεότουρκοι μας έσφαξαν, λήστεψαν τις περιουσίες και τα σπίτια στα χωριά και τις μικροκωμοπόλεις και οι Γερμανοί την ίδια εποχή άρπαξαν τα καταστήματα στις πόλεις με τον πλέον φανερό τρόπο, χρησιμοποιώντας τον ΦΟΒΟ …

Θα αναρωτηθεί κάποιος, μα πως κατάφεραν όλα αυτά οι Γερμανοί; Είναι πολύ απλό "Μπούκωσαν" με χρυσό τους τούρκους ηγήτορες, όπως έχει αποδειχτεί ιστορικά. Μίζες τότε, μίζες έως και σήμερα, αρκεί να γίνει πράξη το «Deutschland uber alles».

με πληροφορίες από το βιβλίο του Μιχαήλ Ροδά "Πως η Γερμανία κατέστρεψε τον Ελληνισμό της Τουρκίας".

ΠΗΓΗ: http://olympia.gr/

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ: Το "ανιστόρητο" Αρχαιολογικό Μουσείο της Πόλης

Το ανιστόρητο μουσείο

Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Πόλης

Έπειτα από σχεδόν 3 χρόνια περιπλανήσεων στην Πόλη και μετά από αρκετές αναβολές, πήρα την απόφαση να επισκεφτώ το αρχαιολογικό μουσείο της Πόλης, με την βεβαιότητα οτι ο χώρος φιλοξενεί αμέτρητους και ανεκτίμητους αρχαιολογικούς θυσαυρούς. Εξάλλου στα εδάφη της Τουρκίας υπήρξαν ή πέρασαν δεκάδες έθνη με σπουδαία πολιτισμική επιρροή, μεγάλη κληρονομιά και επίσης λόγω της εξάπλωσης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, υπήρξαν δεσμοί και με άλλες περιοχές εκτός Ασίας. Τελικά η πεποίθησή μου επιβεβαιώθηκε και στο αρχαιολογικό μουσείο της Πόλης υπάρχει ένας σπουδαίος αριθμός εκθεμάτων από πολλές περιοχές, περιόδους και πολιτισμούς. Επίσης έχει γίνει καλή δουλειά όσον αφορά τις κτιριακές εγκαταστάσεις και την εποχιακή ταξινόμηση. Τέλος το εισητήριο των 10 τουρκικών λιρών δεν αφήνει περιθώρια για παράπονα, αν αναλογιστεί κανείς τις ακριβές τιμές εισητηρίων στα υπόλοιπα αξιοθέατα.

Το μουσείο είναι χωρισμένο σε περισσότερα από ένα κτίρια, γεγονός που διευκολύνει την χρονολογική ταξινόμηση. Στο πρώτο κτίριο που συναντά κανείς μετά την είσοδο, υπάρχουν αρκετά Μεσοποτάμια και Αιγυπτιακά εκθέματα που προσωπικά με άφησαν κάπως αδιάφορο, αφού δεν κατάλαβα την σχέση της αρχαίας φαραωνικής Αιγύπτου με το μουσείο, την Τουρκία γενικά αλλά και το οθωμανικό παρελθόν της. Από αυτό συμπεραίνω πως μάλλον επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έλαβε πράξη η τακτική συλλογής αρχαιολογικών θυσαυρών απ'όλα τα εδάφη που κατείχε. Φυσικά η τακτική αυτή συνεχίστηκε και επεκτάθηκε και μετ'έπειτα, κυρίως με τους αρχιλήσταρχους Άγγλους και Γάλλους, που κατέκλεψαν τόσες χώρες για να προμηθεύσουν τα δικά τους μουσεία με εκθέματα.

Στήλη που βρίσκεται στον αυλόγυρο του μουσείου

Βυζαντινό λεβητοειδές κιονόκρανο

Μέσα από διάφορες περιόδους όπως η Βαβυλωνιακή ή η εποχή του σιδήρου, παρουσιάζονται πολλά ενδιαφέροντα ευρύματα αρκετών λαών, όπως για παράδειγμα οι Χετταίοι. Γενικά παρουσιάζεται όλο το ευρύ φάσμα των λαών και πολιτισμών που παρουσιάστηκαν εδώ ανά τους αιώνες.....

Όλα τα έθνη και οι πολιτισμοί, εκτός από έναν....

Έκθεμα από την περιοχή της Μεσοποταμίας

Όμορφη διακόσμηση από τον πολιτισμό των Χετταίων

Εικόνα από τους διαδρόμους του μουσείου

Ορθοστάτες κυρίως από την βόρεια Μεσοποταμία

Βαβυλωνιακό έκθεμα

Το μόνο πρόβλημα που συνάντησα κατά την διάρκεια της επίσκεψής μου στο μουσείο, ήμουν μάλλον εγώ ο ίδιος και η εθνική μου ταυτότητα, καθώς το μουσείο απευθύνεται σε όλους τους επισκέπτες του κόσμου εκτός των Ελλήνων. Όσο ταξίδευα νοερά μέσα από τις εποχές και τους τόπους που παρουσίαζαν τα εκθέματα, τόσο αυξάνονταν η απορία και η αγανάκτισή μου.

Εκθέματα από περιοχές όπως η Λιβύη...

...το Λίβανο...

...την Αίγυπτο και γενικά από τα βόρεια παράλια της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Μέρη που στην εποχή μας φαντάζουν τόσο ξένα και μακρυά από εμάς.

Πρόσοψη σαρκοφάγου με Κένταυρους και Σφίγγες...

...που πάντα φέρουν αρχαιοελληνικά σύμβολα, όπως η σβάστικα, που αισχρά καπηλεύτηκε από τον Αδόλφο Χίτλερ και όχι μόνον

Παρατηρώντας τα εκθέματα από διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές και ηπείρους, επαληθεύτηκα για την Οικουμενικότητα και την επιρροή του Ελληνικού πολιτισμού σε σχεδόν ολάκερο τον γνωστό, ως τότε, κόσμο. 

Πόσο χαμηλά τοποθετήσαμε στις μέρες μας τον πήχη του πολιτισμού που κληρονομήσαμε; 

Γιατί αντικαταστήσαμε όλο αυτό το μεγαλείο με χαζά, καταναλωτικά αγαθά και φτάσαμε στο σημείο να ταυτίσουμε την έννοια του πολιτισμού με το εισόδημα, την εξωτερική εμφάνιση, την επίσκεψη σε κοινωνικές εκδηλώσεις, σε αθλητικές διοργανώσεις και συναυλίες; Οι έννοιες και οι λέξεις έχασαν εντελώς την ετυμολογία και την σημασία τους.

Στην εποχή μας, καταλήξαμε η επιρροή και η προβολή μας στο διεθνές γίγνεσθαι, να γίνεται μέσα από αρνητικές και συκοφαντικές ειδήσεις, στερεότυπα του είδους: ήλιος, θάλασσα, τζατζίκι, μερικές αθλητικές διακρίσεις και διοργανώσεις τύπου Eurovision. Πόσο ακόμα πρέπει να παραμείνουμε στον πυθμένα ώσπου να συνειδητοποιήσουμε την ανάγκη αλλάγης τρόπου ζωής και την στροφή σε μια διαφορετική πολιτισμική στάση ζωής που θα έχει εξαλειφθεί ο εγωκεντρισμός μας;

Καθώς συλλογιζόμουν όλα αυτά μα και άλλα πολλά, η σκέψη μου διακόπηκε από την απορία μου για την τακτική των υπευθύνων του μουσείου. Είχα εισέλθει στην αίθουσα της Νεκρόπολης της Σιδώνος, όπου φιλοξενεί μερικές πολύ καλοδιατηρημένες σαρκοφάγους αλλά και την σαρκοφάγο του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Καλά ακούσατε φίλοι μου, ο τάφος του Μ. Αλεξάνδρου βρέθηκε μα μάλλον κρατείται ως καλό μυστικό από τους υπευθύνους του μουσείου! 

Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει και η σαρκοφάγος ανήκει στον βασιλιά Αβδαλώνυμο. Έχει πάρει αυτή την ονομασία διότι στην διακόσμησή της αναπαριστά στιγμιότυπα μαχών από την Ισσό και τα Γαυγάμηλα και σε αυτά φαίνεται να απεικονίζεται ο Μέγας Αλέξανδρος.

Μια σαρκοφάγος από την περιοχή του σημερινού Λιβάνου, που ουσιαστικά έχει την μορφή ενός ελληνικού ναού

Η σαρκοφάγος του Μεγάλου Αλέξανδρου...το διάβασα και η τρίχα μου σηκώθηκε κάγκελο!

Η ένστασή μου επίκειται στο οτι η διευκρίνηση δεν αναγράφεται πουθενά γύρω από την σαρκοφάγο, παρά μόνον σε μια γωνιά της αιθούσης υπάρχει γραμμένη η παρατήρηση που ήδη ανέφερα παραπάνω. Επιπλέον στο φυλλάδιο που μοιράζεται στην είσοδο του μουσείου υπάρχει η φιγούρα ενός ανδρός που ενώ δεν αναφέρεται το όνομά του, παρ'όλα αυτά γεννιούνται συνειρμοί γύρω από τον Μέγα Αλέξανδρο. Όσο για τους ξεναγούς, ακολουθούν και αυτοί την ίδια οδηγία και μόνον αν τύχουν σε ενημερωμένο κοινό, κατατοπίζουν τον επισκέπτη. Η τακτική αυτή, με απλά λόγια, προσδοκά να αφήσει την εντύπωση ότι το μουσείο της Πόλης είναι τόσο σπουδαίο που εκθέτει ακόμα και τον τάφο του Μακεδόνα βασιλέα. Πόσοι τουρίστες από τα πέρατα του κόσμου νομίζετε οτι κατέχουν τις εγκυκλοπαιδικές γνώσεις και την αντίληψη να καταλάβουν την διαφορά; Σίγουρα ελάχιστοι. Είμαι σίγουρος οτι ακόμα και αν απευθυνθούμε σε ελληνικό κοινό, υποδεικνύοντάς τους την σαρκοφάγο, πολλοί είναι αυτοί που δεν θα αντιληφθούν την διαφορά. Ας μην αναφερθούμε λοιπόν σε Αμερικάνους, Κινέζους, Άραβες και όλα τα άλλα έθνη που κατακλύζουν το αρχαιολογικό μουσείο της Πόλης.

Η σαρκοφάγος του Μέγαλου Αλέξανδρου, δίχως πουθενά να γίνεται διευκρίνηση για το λόγο ονομασίας της σαρκοφάγου

Το φυλλάδιο που μοιράζεται στην είσοδο του μουσείου. Ποιος συνειρμός γεννιέται στο μυαλό σας;

Μία ακόμα εκνευριστική τακτική που ακολουθείται στο μουσείο έχει να κάνει με την προέλευση και ταξινόμηση των εκθεμάτων. Για όλα τα εκθέματα φανερώνεται η χώρα προέλευσης του υλικού ή του ιδίου του εκθέματος. Για όλα, εκτός από αυτά του ελλαδικού χώρου. Η λέξη Ελλάδα και ελληνικός είναι απαγορευμένες λέξεις σε αυτό το μουσείο και δεν θα τις βρείτε πουθενά γραμμένες. 

Αντ'αυτού υπάρχει μόνον η αναφορά στην τοποθεσία. Για παράδειγμα γίνεται λόγος για εκθέματα που βρέθηκαν στην Λήμνο ή στην Κώ αλλά δεν προσδιορίζεται στους επισκέπτες το που βρίσκονται αυτά τα μέρη. Επίσης στα ευρήματα από αλλού, αναφέρονται οι χώρες, π.χ. Λιβύη και ότι το μάρμαρο είναι από την Πάρο ή την Πεντέλη μα και πάλι δεν διευκρινίζεται που βρίσκονται αυτές οι τοποθεσίες. Απορίας άξιο για 'μένα ποιοι ήταν αυτοί οι κύριοι σε εκείνα τα μακρινά μέρη που χρησιμοποιούσαν πεντελικό και παριανό μάρμαρο. Λέτε να ήταν ντόπιοι ιθαγενείς;

Ρωμαικό έργο τέχνης από τα παράλια της Αφρικής, σύμφωνα με την επεξήγηση του μουσείου. Η Ρωμαική τεχνοτροπία σε όλο της το μεγαλείο.

Για κάποιον που θέλει να σχηματίσει μια σφαιρίκη άποψη των σπουδαίων εθνών της αρχαιότητας, αρκεί ένας περίπατος στο αρχαιολογικό μουσείο της Πόλης. Εκεί θα συναντήσει όλους τους σπουδαίους πολιτισμούς που έτυχε να περάσουν από εδώ, όπως τους Μακεδόνες, τους Ρωμαίους και τους Βυζαντινούς. Όχι φίλοι μου, Έλληνες δεν υπάρχουν. Δεν βρέθηκαν ποτέ Έλληνες σε τούτα εδώ τα εδάφη.

Αυτό αναφώνησα και εγώ, περιπλανόμενος στους διαδρόμους του μουσείου και διαβάζοντας τις επιγραφές της Ρωμαικής περιόδου

Οι Μακεδόνες δημιούργησαν τα πάντα, μέχρι και ο Ιησούς Χριστός κατάγεται από εκεί, σύμφωνα πάντα με τους αντικειμενικούς και αξιόλογους γείτονές μας, Σκοπιανούς. Σιγά μην έμενε απ'έξω η Τουρκία και τα εδάφη της.

Έπειτα, ο Ρωμαικός πολιτισμός υπήρξε κάτι το συγκλονιστικό και το τεράστιο, αφού ως γνωστόν οι Ρωμαίοι ήταν και πολυάριθμοι αλλά και με δική τους αυτόνομη τεχνογνωσία, πολιτισμό, τέχνη, θρησκεία, στρατιώτες, πληθυσμό και επομένως ήταν εύκολο να ξεχυθούν στα εδάφη που εξάλλου δεν υπήρχε και κάτι αξιόλογο εκεί.

Όσο για τους Βυζαντινούς...εεε εντάξει...ήταν ένας πολιτισμός και αποτελούνταν κατά πλειοψηφία από ένα έθνος που σχεδόν μισούσε τους Έλληνες (σύμφωνα πάντα με απόψεις κορυφαίων επιστημόνων της Ελλάδας μας) και που δημιουργήθηκε από το πουθενά και γι'αυτό τον λόγο, έτσι ξαφνικά, ένα ξημέρωμα, χάθηκε.

Όλα είναι λιτά και εύκολα για κατανόηση, αρκεί να παρακολουθήσει κανείς την πορεία της Ιστορίας απ'τα εκθέματα και τις περιγραφές του αρχαιολογικού μουσείου της Πόλης.

Εικόνα που μου θύμισε κάτι από το μουσείο της Ακρόπολης

Κίονας από την Μικρά Ασία, άρα λογικά από τους αρχαίους Τούρκους

Επικηδεια στήλη με αφιερώματα

Μαζί σε αυτή την επίσκεψη ήταν και ο φίλος Σταύρος από το History of Turkey. Κάποια στιγμή γύρισε προς το μέρος μου και εύστοχα μου είπε: "Ρε σύ, τι είναι τούτοι; Αυτοί σε λίγο θα διεκδικήσουν και τα "Ελγίνεια" από το Λονδίνο!". 

Μωσαικό Ρωμαικής (άρα λογικά κατασκευασμένο από Λατίνους) περιόδου από την Κω που απεικονίζει πολεμιστές με ηρωικά ονόματα όπως ο Υδεύς, ο Λευκάσπις, ο Πακτωλός και ο Νυμφαίος. Τώρα για όποιον τουρίστα αναρωτηθεί τι είναι η Κώς, υπάρχει και η διευκρίνηση: Istanköy!

Το περίφημο Φριγυκό αλφάβητο!!! Από ευγένια μάλλον απέφυγαν να γράψουν ότι το δανειστήκαμε κι εμείς , ώστε μετά από μερικές μετατροπές να το χρησιμοποιήσουμε ως Ελληνικό!

Ακολουθώντας την πορεία του χρόνου, έφτασα στα βυζαντινά χρόνια και πρέπει να παρεδεχτώ ότι περίμενα κάπως μεγαλύτερη και πλουσιότερη την πτέρυγα που αφορά την λεγόμενη Βυζαντινή περίοδο. Εκτός της φθοράς του χρόνου και της αδιαφορίας για την αρχαιολογία στους πρώτους αιώνες μετά την Άλωση, που είχε σαν αποτέλεσμα να χαθούν πολλοί θυσαυροί, υπήρξε και το γεγονός την εσκεμμένης καταστροφής κειμηλείων, όχι μόνο από την τουρκική και οθωμανική πλευρά αλλά ας μην παραβλέπουμε και την λεηλασία των ομόθρησκων Λατίνων κατά την πρώτη Άλωση. Όλα αυτά συνέβαλαν δυστυχώς στο να πάρω μια μικρότερη γεύση Βυζαντίου από αυτή που προσδοκούσα. 

Ένα από τα κεφάλια από τον κίονα των Όφεων, μεγάλη συγκίνηση να βλέπω την κεφαλή με την τόσο σπουδαία ιστορία. Παρεπιπτόντως η στήλη καταστράφηκε από έναν μεθυσμένο Πολωνό που σκαρφάλωσε στην στήλη

Η καμπάνα που κάποτε βρίσκονταν στην κορυφή του πύργου του Γαλατά 

Σε περίοπτη θέση βρίσκεται ένα κομμάτι της αλυσίδας που είχε κλείσει τον Κεράτιο κόλπο, καθιστώντας αδύνατη την είσοδο του Οθωμανικού στόλου στο στρατηγικό στενό. Ένα συνταρακτικό κειμήλιο από τις τελευταίες στιγμές της Βασιλεύουσας. 

Κομμάτι από την αλυσίδα που έκλεισε τον Κεράτιο κόλπο κατά την διάρκεια της πολιορκίας

Φωτογραφία από τα παλιά, με την αλυσίδα παρατημένη κάπου κοντά στην Αγία Ειρήνη

Στο αρχαιολογικό μουσείο παρατήρησα διακοσμήσεις και τεχνικές που διαφέρουν από τα ευρέως γνωρίσματα.

Κίονας με σπάνια ιδιομορφία. Τον φαντάστηκα χρωματιστό και στολισμένο με πολύτιμα πετράδια και θαμπώθηκα

Κιονόκρανο με όμορφες λεπτομέριες, κομψές διακοσμήσεις και επιγραφές

Η φτερωτή Θεά Νίκη από την πύλη του Μπάλατ. Η αρχαιοελληνική θρησκεία παρούσα στο ελληνικό-χριστιανικό Βυζάντιο!

Παρατηρώντας τα εκθέματα ή τα απομεινάρια, πιστεύω πως εδώ ταιριάζει καλύτερα η φράση που λέει: "Στερνή μου γνώση να σ'είχα πρώτα". Στις μέρες μας οι Τούρκοι έχουν επιδοθεί σε τεράστιες προσπάθειες αναστήλωσης βυζαντινών κειμηλίων και μνημείων, αντιστρέφοντας την πρακτική που ακολουθούσαν για αιώνες. Μπορεί να γίνεται για καθαρά τουριστικούς και οικονομικούς λόγους μα σίγουρα το προτιμώ από την απόλυτη φθορά και εγκατάλειψη. 

Ψηφιδωτό από την Μονή του Χριστού Ακατάληπτου ή αλλιώς της Παναγιάς Κυριώτισσας, που αναπαριστά την Υπαπαντή του Ιησού Χριστού

Λίγο πριν τελειώσω την περιήγησή μου στην πτέρυγα που αφορά την Βυζαντινή περίοδο, η ματιά μου έπεσε σε μια μαρμάρινη πλάκα που έφερε τον Σταυρό στην μέση και τα 4Β που παραπέμπουν στο: βασιλεύς βασιλέων, βασιλεύων βασιλευόντων. Στις μέρες μας έχει επικρατήσει η άποψη να θεωρούμε ως επίσημο έμβλημα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας την κίτρινη σημαία με τον δικέφαλο αετό. Αυτό δεν είναι απολύτως σωστό και φυσικά υπήρξαν πάμπολα εμβλήματα και παραλλαγές που συνόδευσαν την Αυτοκρατορία ανα τις χιλιετίες. Είναι λοιπόν λάθος να την ταυτίσουμε με μόνο μία σημαία. Επειδή όμως είναι χαρακτηριστικό του λαού μας να είμαστε απόλυτοι, αν θέλουμε οπωσδήποτε να προσδιορίσουμε ένα έμβλημα που να πλησιάζει περισσότερο από καθε άλλο την επίσημη σημαία του κράτους, τότε εκτός από τον δικέφαλο αετό, περίοπτη θέση έχει το έμβλημα με τα 4Β, τα πυρέκβολα.

Η σημαία που εδραιώθηκε στην εποχή των Παλαιολόγων

Μπορεί σε ορισμένα σημεία κατά την διάρκεια της επίσκεψής μου στο αρχαιολογικό μουσείο της Πόλης να εκνευρίστηκα λίγο με την απουσία της ελληνικής αναφοράς ακόμα κι αν παντού ήταν έκδηλη η επιρροή και η παρουσία του πολιτισμού μας. Πρέπει όμως να παραδεχτώ ότι για την ελλειπή επεξήγηση δεν φταίει ούτε το επιστημονικό προσωπικό, ούτε η διεύθυνση του μουσείου. Οι οδηγίες και "η γραμμή" έρχεται από ψηλότερα και δεν είναι κάν τωρινή, παρά σταθερά διαχρονική. 

Περπατώντας στο προαύλιο χώρο του μουσείου και ταξινομώντας τις απόψεις μου, σκέφτηκα πως μάλλον δεν θα πρέπει να κατηγορίσω ούτε την εκάστοτε τουρκική κυβέρνηση. Ίσως αν βρισκόμασταν στην θέση τους και στα εδάφη μας είχαν προϋπάρξει άλλοι, ενδοξότεροι από εμάς, πιθανόν να προσπαθούσαμε κι εμείς με μια παρόμοια τακτική να κουκουλώσουμε όλα αυτά που θα έβλαπταν την συνοχή και τα εθνικά μας συμφέροντα.

Τελικά, αν θα έπρεπε να βρώ κάποιον υπεύθυνο και ηθικό αυτουργό για τις παραλείψεις του σπουδαίου μα συνάμα, κατά κάποιον τρόπο, ανιστόριτου μουσείου, αυτοί θα ήταν οι Γιωργάκηδες, Κωστάκηδες, Αντωνάκηδες και όλοι όσοι με την στάση τους αφήνουν τέτοια απαράδεκτα "κενά" στις σχέσεις των δύο κρατών.

Η ελληνοτουρκική προσέγγιση και φιλία δεν γίνεται να επέλθει ούτε μέσα από αναπροσαρμοσμένους "συνωστισμούς", ούτε μέσα από ζειμπέκικα και από κουμπαριές, ούτε από εισβολή αμεταγλώτιστων τουρκικών σειρών στα σπίτια μας, ούτε με επιχειρηματίες, ξεπουλήματα και success story. 

Άλλοι είναι οι τρόποι, οι μέθοδοι και οι άνθρωποι που μπορούν να φέρουν εις πέρας αυτήν την διαδικασία και όσο εμείς οι ίδιοι θα παραμένουμε δίχως Παιδεία, προσωπικότητα, λάθος στάση ζωής και άρνηση να αλλάξουμε τους εαυτούς μας, δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση να αλλάξει ο διπλανός μας. Τελικά μέσα από μια επίσκεψη σε ένα ανιστόρητο μουσείο, μπορεί να πάρει κανείς ποικίλα συμπεράσματα, ακόμα και για τον ίδιο του τον εαυτό.

ΠΗΓΗ: http://tixamperiaapothnpolh2.blogspot.gr/

ΚΑΙ ... ΓΙΑ "ΓΛΥΚΕΣ" ΝΥΧΤΕΣ ...

Οι πιο γλυκές λιχουδιές της Πόλης

Αν υπάρχει μία λέξη που να χαρακτηρίζει την Κωνσταντινούπολη, αυτή σίγουρα, είναι η μεγαλοπρέπεια. Γεμάτη από αρχιτεκτονικά σύμβολα όπως η Αγιά Σοφιά, η αδάμαστη καρδιά της Κωνσταντινούπολης πάλλεται με ένταση και λάμψη και σας προσκαλεί σε ένα… γλυκό ταξίδι.

Το πάθος της Κωνσταντινούπολης για τα γλυκά αλλά και οι ιστορικές δημιουργίες μερικών από τα πιο απολαυστικά επιδόρπια του κόσμου, δελεάζουν τους επισκέπτες της να παρακάμψουν το δείπνο και να κατευθυνθούν, χωρίς παρεκκλίσεις, στο τελευταίο πιάτο ενός πλήρους γεύματος, δηλαδή στο γλυκό.

Το site του CNN συγκέντρωσε τα πιο διάσημα και νόστιμα γλυκά από αυτό το σταυροδρόμι μαγειρικής και το click@Life σας τα παρουσιάζει. Απολαύστε τα…

Σαλέπι

Αυτό το ζεστό ποτό είναι η απάντηση της Κωνσταντινούπολης στη σοκολάτα. Η καταγωγή του ξεκινά από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και το βασικό συστατικό -κλειδί για την ιδιαίτερη γεύση του- είναι η ορχιδέα, η οποία χρησιμοποιείται για να κάνει το ζεστό γάλα πιο πηχτό, πριν αυτό πάρει τη γλυκιά γεύση του από τη ζάχαρη και την κανέλα. Συνηθισμένο ποτό για τον χειμώνα, αλλά επίσης, διαθέσιμο και κατά τη διάρκεια όλων των εποχών, το σαλέπι είναι το κατάλληλο ποτό για να ζεσταθείτε καθώς περπατάτε κατά μήκος του Βοσπόρου.

Μπορείτε να το βρείτε σε πολλά από τα περίπτερα κοντά στην Αγιά Σοφιά και το Μπλε Τζαμί, αν όμως θέλετε να καθίσετε για να το απολαύσετε, το Saray Muhallebicisi, που βρίσκεται σε πολλά σημεία σε όλη την πόλη, θα σας ετοιμάσει μια ιδιαίτερα νόστιμη κούπα με σαλέπι.

Αμυγδαλωτά και κουφέτα

Η Κωνσταντινούπολη αγαπά τους ξηρούς καρπούς. Οι ταξιδιώτες μπορούν να αγοράσουν τραγανά αμύγδαλα, φουντούκια και καρύδια στο Παζάρι των Μπαχαρικών, αλλά μπορούν επίσης, να βρουν ξηρούς καρπούς στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης σε μαγαζιά που σερβίρουν μερικά από τα καλύτερα επιδόρπια. Τα πολίτικα αμυγδαλωτά γίνονται από ένα συνδυασμό καρυδιών και ζάχαρης και αποτελούν σε γενικές γραμμές, συνηθισμένες λιχουδιές στην Πόλη: από το παραδοσιακό αμυγδαλωτό μέχρι αυτά με φουντούκι ή φιστίκι.

Η αμυγδαλόπαστα είναι διαθέσιμη σε διάφορα μεγέθη, με πιο συνηθισμένο αυτό της μιας δαγκωματιάς, καθώς και χρωματισμένη ώστε να μοιάζει με λιλιπούτειο φρούτο.

Είναι πιθανόν ως ταξιδιώτες να επιθυμήσετε να δοκιμάσετε και παραδοσιακά κουφέτα. Γνωστά στις Ηνωμένες Πολιτείες ως “τα αμύγδαλα της Ιορδανίας”, οι ζαχαροπλάστες στην Κωνσταντινούπολη συχνά χρησιμοποιούν κι άλλους ξηρούς καρπούς ως βάση για τα κουφέτα τους, εκτός από το αμύγδαλο και συνήθως τα διακοσμούν με πολύχρωμα επιχρίσματα, ανάμεσά τους και με ασήμι ή χρυσό.

Σε πέντε διαφορετικά σημεία σε όλη την πόλη, το Şekerci Cafer Erol πουλάει μερικές από τις πιο απολαυστικές εκδοχές αυτών των γλυκών. Και τα αμυγδαλωτά τους όχι μόνο μοιάζουν με φρούτα, αλλά έχουν και γεύση φρούτων (φανταστείτε ένα αμυγδαλωτό σε σχήμα φράουλας που έχει γεύση… φράουλας). Αφού αγοράσετε τα γλυκά που προτιμάτε περισσότερο απολαύστε και ένα φλιτζάνι τουρκικού τσαγιού σε ένα από τα εξωτερικά τραπέζια των ζαχαροπλαστείων.

Ζαχαρωμένα φρούτα

Κατασκευασμένα από βρασμένα φρούτα σε σιρόπι ζάχαρης, οι ζαχαρωμένες φλούδες εσπεριδοειδών είναι η πιο δημοφιλής μορφή αυτών των λιχουδιών. Ωστόσο, οι Τούρκοι ζαχαροπλάστες έχουν ανεβάσει τη διαδικασία σε νέο επίπεδο, ζαχαροποιώντας σχεδόν τα πάντα, από κεράσια μέχρι ελιές. Η ζαχαροποίηση τείνει να προσδώσει στους καρπούς λαστιχωτή ή σχετικά σκληρή υφή, σε συνδυασμό με την έντονη γλυκύτητα που τους δίνει. Έτσι φροντίστε να απολαύσετε αυτό το έδεσμα σε μικρές ποσότητες. Το ζαχαροπλαστείο- σύμβολο του Hafiz Mustafa, που υπάρχει ως επιχείρηση από το 1864, πουλάει ένα ιδιαίτερα δημιουργικό μείγμα τέτοιων «φρούτων», που περιλαμβάνει κολοκύθι, σύκο, ντομάτα, πορτοκάλι και κάστανα…

Στις όχθες του Βοσπόρου, στην ασιατική πλευρά της πόλης, το φημισμένο εστιατόριο CIYA διαθέτει όχι μόνο μερικά από τα πιο νόστιμα αλμυρά γεύματα στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και μια ποικιλία από γλασαρισμένα φρούτα με πηχτή κρέμα ή ταχίνι και καρύδι στην κορυφή. Φροντίστε να δοκιμάσετε την κολοκύθα του, η γεύση της θα σας καταπλήξει. Το εστιατόριο διαθέτει επίσης, σπιτικά παγωτά σε εξωτικές γεύσεις που αλλάζουν σε καθημερινή βάση.

Λουκούμι

Ο ζαχαροπλάστης Bekir Effendi θεωρείται ότι έκανε γνωστό αυτό το επιδόρπιο τον 18ο αιώνα. Αρχικά, ο Effendi δημιουργούσε τις απολαυστικές λιχουδιές του, που είναι γνωστές στα τουρκικά ως lokum, με μέλι ή μελάσα και ενίσχυε τη γεύση τους με ροδόνερο, πορτοκάλι ή λεμόνι. Στη συνέχεια, έκοβε αυτά τα ζελεδάκια σε μικρά τετραγωνάκια και τα κάλυπτε με ζάχαρη άχνη. Τα λουκούμια μπορούν ακόμα και σήμερα να αγοραστούν σε γεύσεις όπως ροδόνερο, πορτοκάλι και λεμόνι, καθώς και σε άλλες ευφάνταστες εκδοχές όπως βύσσινο, φουντούκι, κανέλα, τζίντζερ και βερίκοκο.

Με τα χρόνια το λουκούμι έγινε ακόμη πιο νόστιμο, όταν οι προμηθευτές σκέφτηκαν να αντικαταστήσουν τη ζάχαρη άχνη που τοποθετούσαν στο κάτω μέρος του κουτιού στο οποίο συσκευάζονταν, με καρύδα και ξηρούς καρπούς, ενώ προσέθεσαν και κομμάτια φιστικιού ή αμυγδάλου για γέμιση. Σήμερα είναι πιθανόν να το βρείτε λουκούμια και με κρέμα ως βάση.

Τα λουκούμια μπορείτε να τα βρείτε σε όλη την πόλη, όμως να ξέρετε ότι αφθονούν στο Παζάρι των Μπαχαρικών, όπου οι ιδιοκτήτες συσσωρεύουν μεγάλες ποσότητες από αυτά για να τα προσφέρουν στους υποψήφιους αγοραστές. Προτού φύγετε από εκεί, να είστε σίγουροι ότι δοκιμάσατε το λουκούμι ρόδι με φιστίκια και ότι πήρατε και μερικά… κιλά για το σπίτι. Για μια πιο ιστορική εκδοχή, επισκεφθείτε το Haci Bekir, το ζαχαροπλαστείο από όπου ξεκίνησε ο Bekir Effendi.

Μαστίχα

Για να κατανοήσετε τη μαστίχα, θα πρέπει να γυρίσετε πίσω στις ρίζες της. Η λέξη μαστίχα (mastic) έχει την ίδια ρίζα με την αγγλική λέξη για τη μάσηση (mastication). Έτσι, είναι λογικό το ότι η γεύση της μαστίχας θυμίζει την μυρωδιά της καθαρής αναπνοής. Αν μετά το φαγητό νιώθετε την ανάγκη για μυρωδάτη αναπνοή, η μαστίχα είναι ό,τι χρειάζεστε, καθώς δεν καταναλώνεται αυτούσια ως επιδόρπιο, αλλά χρησιμοποιείται πολύ για μυρωδιά και άρωμα στα γλυκά.

Το Ficcin, ένα μικρό εστιατόριο στην περιοχή Beyoğlu κοντά στο ξενοδοχείο Pera Palace, όπου η Αγκάθα Κρίστι έγραψε το πασίγνωστο μυθιστόρημα «Murder on the Orient Express», πουλά πουτίγκα με μαστίχα που έχει μια ιδιαίτερη γεύση.

Μπακλαβάς

Για το τέλος, αφήσαμε τον μπακλαβά. Οι περισσότερες χώρες της Μέσης Ανατολής βέβαια, χαρακτηρίζουν τον μπακλαβά ως το εθνικό τους γλυκό, όμως οι Τούρκοι είναι ιδιαίτερα υπερήφανοι για αυτό το επιδόρπιο, που έχει τις ρίζες του στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Κατασκευασμένο από φύλλο κρούστας και στρωμένο με φιστίκια και μέλι, τα εκατομμύρια τουριστών και οι ντόπιοι έχουν εθιστεί σε αυτή την ανάμειξη φύλλου σφολιάτας με καρύδια. Ενώ ο μπακλαβάς είναι ευρέως διαθέσιμος σε όλη την Κωνσταντινούπολη, ένα μαγαζί που άνοιξε το 1949, κερδίζει σήμερα έναντι όλων των άλλων. Κοντά στην προκυμαία της ευρωπαϊκής πλευράς, ο Karakoy Gulluoglu, πουλά δεκάδες χιλιάδες κομμάτια μπακλαβά την ημέρα στους πιστούς πελάτες, μερικοί από τους οποίους συχνάζουν εκεί για περισσότερα από 50 χρόνια.

Το κατάστημα διαθέτει όχι μόνο την παραδοσιακή συνταγή μπακλαβά, αλλά και παραλλαγές που περιλαμβάνουν φιστίκια και καρύδια, καθώς και κάποιες που γίνονται με σοκολάτα. Αφότου αγοράσετε λίγο μπακλαβά, φροντίστε να μείνετε για λίγο και να τον απολαύσετε σε ένα από τα ψηλά τραπέζια ή σε ένα από τα συνηθισμένα εξωτερικά τραπεζάκια. Είτε έτσι είτε αλλιώς, παρακολουθήστε τους ντόπιους να απολαμβάνουν τα παραδοσιακά τους γλυκά, άνδρες με κοστούμια να πηγαίνουν στη δουλειά τους, παιδιά να μιλούν τουρκικά και να τραβάνε τις μητέρες τους σχεδόν από τα μανίκια παρακαλώντας τις να τους δώσουν ένα ακόμα κομμάτι.

Κι έτσι όπως γεύεστε το βούτυρο στο νοστιμότατο αυτό επιδόρπιο, θυμηθείτε ότι αυτός ο ιδιαίτερος συνδυασμός ελαφρότητας αλλά και έντασης, δεν αποτελεί μόνο ένα ακόμα επιδόρπιο… αλλά την γεύση της ίδιας της Κωνσταντινούπολης.

Πηγη: clickatlife.gr

ΠΗΓΗ: http://constantinoupoli.com/%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CE%B9%CE%BF-

ΑΘΗΝΑ: Μιά πόλη που γέρασε και αργοπεθαίνει

ΑΘΗΝΑ, ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΓΕΡΑΣΕ ΚΑΙ ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ 

Του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

Η Αθήνα είναι μια βαθύτατα αντιαισθητική πόλη. Είναι η προσωποποίηση της ασχήμιας και ο βιασμός κάθε αισθητικής. Είναι το χαοτικό σκηνικό πάσης φύσεως ρυμοτομικής παράβασης και ενός ιδιότυπου αρχιτεκτονικού αλαλούμ, που εκφράζει πλήρως την αντιληπτική και πνευματική μας κατάσταση, τη σύγχυση και την χασμωδία. 

Η πόλη είναι το πρόσωπο της κοινωνίας μας. Αυτή, είναι άλλωστε και η μόνη σωστή αναλογία, αφού όλα τα άλλα συγκρούονται μεταξύ τους. Κτίρια, ρυθμοί και αναλογίες, που αδυνατούν να συγκροτήσουν ένα αρμονικό σύνολο. Μια αισθητική ταυτότητα. Και όλα αυτά στη χώρα και στην πόλη εκείνη, που 2.500 χρόνια πριν, απογείωσε την αρχιτεκτονική και το καλό γούστο!

Για την ακρίβεια, είναι το ίδιο πρόχειρο, κοντόφθαλμο και άπληστο πνεύμα, που μας οδήγησε στην χρεοκοπία και στα μνημόνια, Είναι αυτό, που στη μεταπολεμική περίοδο των «εθναρχών» και της εσωτερικής μετανάστευσης, δημιούργησε επί αντιπαροχή, αυτό το άναρχο τερατούργημα! Τη σύγχρονη Αθήνα, που πλέον, μόνο ως ειρωνικό αστείο μπορεί κάποιος να της τραγουδήσει το «Όμορφη Αθήνα». Μια πόλη, που είναι το απλό άθροισμα άχαρων και γκρίζων κτιρίων και αλλεπάλληλων οικοδομικών τετραγώνων, βαμμένων θαρρείς με την αιθάλη των καυσερίων και με ασφυκτικά λίγους ελεύθερους χώρους. Βρώμικη και χαοτική, εχθρική και αφιλόξενη στα μάτια του επισκέπτη. Κυριολεκτικά ένας απόπατος της γης, κάτω από τον Παρθενώνα. Μια πόλη ελάχιστα ευρωπαϊκή, με έντονα χαρακτηριστικά τρίτου κόσμου.

Μια πόλη, που έχει δολοφονήσει την ιστορική της συνέχεια και που κατεδάφισε τις τελευταίες αναλαμπές της νεοκλασικής αισθητικής του 19^ου και των αρχών του 20^ουαιώνα, για να βάλει στη θέση της κουτιά με παράθυρα, δίχως φαντασία, από αρχιτέκτονες διεκπαιραιωτές της ανάγκης και της ζήτησης, που έπαψαν να είναι δημιουργοί αισθητικής. Κτίρια δίχως χαρακτήρα, μονότονα και καταθλιπτικά, σαν τους ανθρώπους που τα κατοικούν. Και ανάμεσα στην ασχήμια, λίγες εικόνες ομορφιάς, λίγα κτίρια κοσμήματα, σαν αισθητικές οάσεις, που μοιάζουν σα να σώθηκαν από τη μανία της μπουλντόζας, μόνο και μόνο για να θυμίζουν την αλλοτινή της νιότη. Λίγα στρέμματα ομορφιάς και ευπρέπειας στο κέντρο και στις αμιγώς τουριστικές περιοχές, που όμως δεν αρκούν για να αλλάξουν τη συνολική παρακμιακή της εικόνα.

 Εικόνα, που την επιτείνουν ακόμη περισσότερο η κρίση και τα εγκαταλελειμμένα νεοκλασικά που καταρρέουν αβοήθητα. Τα κλειστά καταστήματα με τις ορφανές ταμπέλες μιας κατεστραμμένης οικονομίας, με τις προσόψεις και τους τοίχους γεμάτους με κολάζ συνθημάτων και αφισών, σαν πρόχειρο τετράδιο κακού μαθητή, που αρνείται να κάνει το μάθημα του. Εικόνα, που θυμίζει την Αθήνα της κατοχής. Παραίτηση και εγκατάλειψη. Μια πόλη, που είναι αδύνατον να αλλάξει, παρά μόνο, αν κατεδαφιστεί ολόκληρη, ή βομβαρδιστεί και από ανάγκη σχεδιαστεί πάλι από την αρχή.

Αυτή την Αθήνα την απεχθάνομαι. Τόσο, που αν και ζω 15 λεπτά από το κέντρο, σπάνια την επισκέπτομαι και πάντα για λόγους ανάγκης. Δεν την νιώθω δική μου. Είναι ψυχοφθόρα και πληγώνει τις ωραίες και φωτεινές παιδικές μου αναμνήσεις. Τότε, που σα μικρό παιδί με πήγαινε βόλτα ο παππούς μου στο Σύνταγμα, για να δω τους Ευζώνους και για να ταϊσουμε τα περιστέρια.

Αυτή η Αθήνα μου, δεν υπάρχει πια....

ΠΕΡΙ ΤΕΧΝΗΣ Ο ΛΟΓΟΣ

ΠΗΓΗ: http://www.visaltis.net/2014/06/blog-post_6.html

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ: Τα Τζαμιά του Eminonü (Εμινονού)

Τα Τζαμιά του Εμινονού

Τόσες αμέτρητες φορές είχα περάσει απ'έξω μα ποτέ δεν έκαμνα τον κόπο να αφιερώσω λίγο απ'τον χρόνο μου και να επισκεφτώ τα τζαμιά που υπάρχουν σε ένα απ'τα πιο πολυσύχναστα σημεία της Πόλης. Και ενώ όλοι όσοι έχουν βρεθεί στην γέφυρα του Γαλατά και στο Eminonü έχουν μαγνητιστεί απ'το μεγάλο τέμενος Γενί Τζαμί, εκείνο δεν αποτελεί τον μοναδικό μουσουλμανικό ναό στην περιοχή. Υπάρχουν τρία θρησκευτικά μουσουλμανικά κέντρα πολύ κοντά το ένα με το άλλο στο ολοζώντανο Εμινονού. Σήμερα πήρα την απόφαση να τα επισκεφτώ όλα και να ανακαλύψω τις λεπτομέριες τους.

Ξεκίνησα απ'το Rüstem Pasa Camii που βρίσκεται μία ανάσα απ'τα σοκάκια του παζαριού, που υπάρχει εκεί. Το Ρουστέμ Πασά είναι υπερυψωμένο αφού ουσιαστικά έχει χτιστεί πάνω από ένα χάνι. Το χάνι ήταν κτιριακό συγκρότημα που χρησίμευε για την προστασία και την διανυκτέρευση των καραβανιών. Βέβαια στην περίπτωση της Πόλης χρησίμευε περισσότερο γιά την φύλαξη και αποθήκευση προιόντων και λειτουργούσε ως εμπορικό κέντρο.

Το υπερυψωμένο Rüstem Pasa Camii χτισμένο πάνω απ'το ομώνυμο χάνι

Εικόνα από το εξωτερικό του χανιού

Το τζαμί πήρε το όνομα του βεζύρη Rüstem, γαμπρού του Σουλειμάν του Μεγαλοπρεπή και ανήκει στην κατηγορία τεμένους με 8 στηρίγματα. Ο σχεδιασμός και η κατασκευή του ανήκει στον μέγιστο αρχιτέκτονα Σινάν, ο οποίος κάνοντας πειραματισμούς, λεπταίνει τα στηρίγματα και με αυτή την προνόηση προσφέρει μεγαλύτερη ευρυχωρία στο εσωτερικό του ναού. Έτσι τα στηρίγματα έγιναν οκτώ και η μετάβαση του κύκλου (τρούλος) σε οκτάγωνο είναι εύκολη και δίχως να παραβλέπονται κανόνες της Ιερής Γεωμετρίας. Σημαντικό είναι επίσης πώς με αυτό το πετυχημένο τρόπο πήρε την έμπνευση ώστε μετέπειτα να δημιουργήσει το αριστουργηματικό τέμενος Σελιμιγιέ στην Ανδριανούπολη.

Ο φωτισμός του Τζαμιού είναι χαρακτηριστικός διότι είναι παντού ομοιόμορφος. Επίσης πολύ ιδιαίτερη είναι και η διακόσμησή του.

Το εσωτερικό με τον ομοιόμορφο φωτισμό, την χαρακτηριστική διακόσμηση, το Mihrap και το Mimber

Στην αρχή θεωρούσα ότι η εσοχή, που ονομάζεται Mihrap, και που βρίσκεται στο ανατολικό τείχος (Kible) του ναού έχει κάποιον ιερό χαρακτήρα. Η εσοχή του Μιχράπ όμως είναι εκεί για προσανατολισμό, καθώς δείχνει απλά προς την Μέκκα και δεν διαθέτει κανέναν θρησκευτικό σκοπό. Γι'αυτό και σε πρώην Εκκλησίες νύν Τζαμιά το Mihrap δεν στέκει στο μέσον του ανατολικού τείχους μα λίγο δεξιότερα. Ο πυργίσκος που υπάρχει στα δεξιά λέγεται Mimber και σε αυτόν ανεβαίνει αυτός που θα κάνει το κύρηγμα. Πολλά Μιμπέρ είναι τόσο έξοχα κατασκευασμένα που αποτελούν πραγματικά έργα τέχνης.

Ένα ακόμα Μιχράπ στο εξωτερικό του ναού, να δείχνει την κατεύθυνση της Μέκκας

Σύμφωνα με το Κοράνι απαγορεύεται κάθε απεικόνιση ανθρώπινης μορφής. Έτσι λοιπόν η καλλιτεχνική διαμόρφωση έπρεπε να βρεί μία άλλην διέξοδο να εκφρασθεί. Από αυτόν τον παράγοντα λοιπόν προέκυψαν οι καλλιγραφίες, τα τσινιά και τα αραβουργήματα.

Τα αραβουργήματα είναι γεωμετρικά και φυτομορφικά σχέδια κάθε μορφής και πραγματικά υψηλής ποιότητας.

Ξύλινο αραβούργημα στο εσωτερικό του Ρουστέμ Πασά

Τα Τσινιά απ'την άλλη αποτελούν για την Οθωμανική διακόσμηση ότι τα ψηφιδωτά για την Βυζαντινή. Τα πιό φημισμένα απ'αυτά τα πλακάκια θεωρούνται της Νίκαιας και το εσωτερικό του Ρουστέμ Πασά είναι γεμάτο από τα εξαιρετικής ποιότητας Çini.

Τσινί από το εσωτερικό του Τζαμιού

Η φυτομορφική και γεωμετρική διακόσμηση του ναού είναι εξαιρετική

Δίπλα ακριβώς απ'το Ρουστέμ Πασά βρίσκεται το πιό άγνωστο τζαμί του Εμινονού, το Ελ χάτς Τιμουρτάς. Δυσκολεύτηκα να το βρώ στα στενά του παζαριού και μπόρεσα να προσανατολιστώ μόνον χάρις στον μιναρέ του. Το El HaçTimurtaş βρίσκεται πάνω από τα εμπορικά καταστήματα και για μεγάλο διάστημα ήταν παρατημένο, όμως επισκευάστηκε σχετικά πρόσφατα και πλέον δέχεται πιστούς και επισκέπτες.

Το Ελ χατς Τιμουρτάς πάνω από τα παζαρομάγαζα

Περιτριγυρισμένος από καλλιγραφίες στο εξώστη του τζαμιού...

...και κατασκοπεύοντας τους μουσουλμάνους στην προσευχή τους

Ξαναφήνοντας τα στενά παζαροσοκάκια πίσω μου, τράβηξα για το μεγαλειώδες Yeni Camii που ανήκειστην κατηγορία των μνημειωδών τεμένων και αποτελούν την υψηλότερη έκφραση της Οθωμανικής αρχιτεκτονικής. Ναοί σαν κι αυτόν εκτός απ'τον μνημειώδη χαρακτήρα τους βρίσκουν και πρακτική εφαρμογή στην χωρητικότητα πάρα πολλών πιστών.

Το μνημειώδες Γενί Τζαμί στο Εμινονού

Είναι βέβαιο πως για την κατασκευή όλων αυτών των ογκοδέστατων τζαμιών μελετήθηκε σίγουρα η Αγία Σοφία, αφού αποτελούσε λύση σε όλα τα προβλήματα που δημιουργεί το μέγεθος. Βέβαια η κατασκευή της Αγίας Σοφίας έχει άλλες ιδιομορφίες, μεγαλύτερη πολυπλοκότητα και κρυμμένα μυστικά που δεν αφορούν αυτήν την ανάρτηση.

Κι εδώ όμως παρατηρούμε τους μικρότερους τρούλους που με αντίθετες ωθήσεις πρακτικά λειτουργούν σαν στήριγμα και αισθητικά προκαλούν μία αρμονία στο βλέμμα. Στο Yeni Camii οι τρούλοι είναι συνολικά 66 και εξωτερικά μοιάζουν να πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλον σαν ένας καταρράκτης!

Αρμονία, άψογη καλαισθησία και αρχιτεκτονική χαρακτηρίζει το Οθωμανικό δημιούργημα

Όλα τα τεμένη αυτού του τύπου διαθέτουν τεράστιους αυλόγυρους. Στην ανάπτυξη της Πόλης όμως το Γενί Τζαμί θυσιάσε τον δικό του για να ανοιχτεί και να περάσει ο δρόμος. Ακόμα κι έτσι όμως ο ρόλος του στην Οθωμανική κληρονομιά της Πόλης είναι σημαντικός. Η μνημειώδης πύλη ενισχύει το δέος που νοιώθει ο πιστός ή ο επισκέπτης και οι λεπτοί μιναρέδες τριγύρω προσδίδουν κομψότητα. Γενικά η μιναρέδες στην Τουρκία είναι λεπτοί και κομψοί με τους χαρακτηριστικούς εξώστες, τους λεγόμενους σερεφέ.

Η μνημειώδης πύλη και οι κομψοί μιναρέδες με τους şerefe

Στα περισσότερα ογκώδη τζαμιά υπάρχουν συνήθως κρήνες με πολλές βρύσες που χρησιμεύουν στις τελετουργικές πλύσεις πριν την προσευχή. Χαρακτηριστική αρχιτεκτονική διακόσμηση τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό των ναών είναι και οι περίφημοι σταλακτίτες που βρίσκονται σε πάρα πολλά σημεία και εξασφαλίζουν αρμονικά την μετάβαση από την μία επιφάνεια στην άλλη.

Η περιβόητη ποδαρίλα στα τζαμιά προέρχεται μόνον από μή-μουσουλμάνους. Οι μουσουλμάνοι πάντα πλένονται πριν εισέλθουν μέσα. Η κρήνη διακοσμείται με αραβουργήματα και σταλακτίτες

Ο εσωτερικός διάκοσμος με αραβουργήματα και Mukarnas (σταλακτίτες)

Ότι είναι για εμάς τους χριστιανούς οι Εικόνες, είναι για τους μουσουλμάνους η γραφή που πολλές φορές εκφράζεται με καλλιγραφίες, οι λεγόμενες hat. Αυτές οι καλλιγραφίες είναι ιερές και δεν επιτρέπεται να βρίσκονται χαμηλότερα απ'το ύψος του ανθρώπου. Επειδή υπάρχουν και ψηλά αγόρια -τρομάρα μου- σαν κι εμένα οι καλλιγραφίες αυτές βρίσκονται πραγματικά σε ύψη που είναι αδύνατον κάποιος να βρεθεί εκεί.

Το μεγαλειώδες εσωτερικό με τον τρούλο και το κεντρικό κλίτος. Τριγύρω οι ιερές καλλιγραφίες

Κομψή διακόσμηση με καλλιγραφίες και στην είσοδο του Γενί Τζαμί

Αφού έκανα τον κόπο να αφιερώσω τόσον χρόνο για διδακτική ενασχόληση με τα τζαμιά και πνευματική χαλάρωση στους χώρους τους, επιβάλλονταν η επιπλέον επίσκεψη στο γειτονικό μαυσωλείο. "Τώρα που πήρα φόρα,δε με σταματά τίποτα", σκέφτηκα χαμογελώντας και τράξηξα για το μαυσωλείο.

Γενικά η μουσουλμανική θρησκεία δεν καλοβλέπει την ίδρυση μεγαλοπρεπών τάφων. Εξάλλου κατά το παρελθόν πολλοί τάφοι παρέμεναν ανώνυμοι. Υπάρχει μία ρήση που λέει πως: "ο καλύτερος τάφος είναι αυτός που γκρεμίστηκε", θέλωντας να καταδείξει αυτήν την τάση. Παρ'όλα αυτά όμως έχουν χτιστεί καλλωπισμένα μαυσωλεία που πάντως συνδυάζουν άψογα και την απλότητα. Ένα από αυτά θα βρείτε στην ανατολική πλευρά του Γενί Τζαμί και οι 44 τάφοι που υπάρχουν εκεί μέσα αξίζουν μία μικρή στάση.

Το μαυσωλείο συνδυάζει καλλωπισμό με απλότητα

Τις προάλλες άκουσα έναν επιστήμονα να λέει πως αυτός που έχει σωστή γνώση, έχει και σωστή γνώμη. Έτσι λοιπόν κι εγώ μέσα από αυτές τις απλές μα περιεκτικές επισκέψεις στα Τζαμιά του Εμινονού πήρα μικρά μαθήματα αρχιτεκτονικής και καλλιτεχνίας που σίγουρα μου επιτρέπουν να υποστηρίξω πώς και η Οθωμανική κληρονομιά έχει να προσφέρει την δική της νότα στην πολυπολιτισμική Πολίτικη παράδοση.

ΠΗΓΗ: http://tixamperiaapothnpolh2.blogspot.gr/2013/02/blog-post_5.html