Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χρονογράφημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα χρονογράφημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 5 Αυγούστου 2016

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: "Το Ψοφίμι" ... της "νεοελληνικής παθολογίας" ...

Ο ομιλών ―ο κύριος Α.― ήτο παχύμισθος υπάλληλος της Κυβερνήσεως. Το δημόσιον του έδιδε, δια τας εκδουλεύσεις του, υπὲρ τας τριακοσίας δραχμὰς τον μῆνα. Αλλὰ τας δραχμὰς αυτὰς τας εθεώρει ως ιερὰς και δεν απεφάσιζε ν᾿ αποκόψῃ λεπτὰ δι᾿ ένα πτωχὸν λούστρον ...



― Παρακαλώ, κύριε αστυφύλακα· εδώ απάνω, στο φράχτη, κοντὰ στον δρόμο, έχουν ρίψει ένα ψοφίμι, ένα μεγάλο σκυλί… Με τέτοια ζέστη, Ιούλιον μήνα… Θα μας κολλήσῃ πανούκλα όλους εδώ… Ίσα-ίσα στο ψήλωμα, εδώ, που είν᾿ ἐξοχικὸ μέρος… όπου έρχονται οι άνθρωποι να πάρουν λίγον αέρα καθαρόν!...
Ο ομιλών ―ο κύριος Α.― ήτο παχύμισθος υπάλληλος της Κυβερνήσεως. Το δημόσιον του έδιδε, δια τας εκδουλεύσεις του, υπὲρ τας τριακοσίας δραχμὰς τον μῆνα. Αλλὰ τας δραχμὰς αυτὰς τας εθεώρει ως ιερὰς και δεν απεφάσιζε ν᾿ αποκόψῃ λεπτὰ δι᾿ ένα πτωχὸν λούστρον, όπως σκάψῃ λάκκον και θάψῃ το ψοφίμι. Τοιαύτη θυσία θα του εφαίνετο ίσως μάλλον ιεροσυλία. Η δε οικία του έκειτο πλησιέστατα εκεί, και ήτο ο πρώτος ενδιαφερόμενος.
Όθεν απηυθύνθη εις τον υπ᾿ αριθ. 3 χιλιάδας τόσα αστυφύλακα. Ο αστυφύλαξ εφόρει λευκά, κι εσύχναζεν εις το εγγὺς καφενεδάκι. Απήντησε δε λίαν προθύμως και φιλοφρόνως:
― Μάλιστα· τώρα, να πούμε εις ένα αστυφύλακα ―μπορώ να πάω κι εγω― να πάρῃ κι ένα σκουπιδιάρη, να παν’ να το πετάξουν αποκεί.
Κι εκάθισε στο καφενεδάκι, δια να διαβάσῃ τα νέα της ημέρας.
Εν τω μεταξὺ ο κύριος Α. απηυθύνθη, εν απουσία του καφετζή, προς τον υπάλληλον του καφενείου, και του είπε:
― Δεν σας ήρθε σας η βρώμα;… Ειπὲ του κυρ Τάσου (το όνομα του καφετζή) να λάβῃ τα μέτρα του… δια να μην αρρωστήσῃ όλος αυτὸς ο κόσμος που έρχεται να πάρῃ τον αέρα του εδώ επάνω.
Ο μικρὸς υπάλληλος έσεισε την κεφαλήν, ως να ήθελε να είπῃ: «Δεν βαρυέσθε: Καὶ ποιός θα φροντίσῃ; Ό,τι εφροντίσατε σεις, ο πρώτος που ανεκαλύψατε αυτὸ το σπάνιον φαινόμενον».

Ο αστυφύλαξ, ως να εκεντρίσθηκε από την δευτέραν αυτὴν αναψηλάφησιν του ζητήματος, εσηκώθη, εκοίταξε τριγύρω, και ευτυχώς εξάνοιξε μακρὰν ένα συνάδελφόν του, βαίνοντα εις πλάγιόν τινα δρόμον. Τον έκραξε, κι εκεῖνος ήλθε.
― Να σου πω, του λέγει: πας στο Τμήμα, να πης του σκοπού, να πη του σταθμάρχη, να στείλη ένα αστυφύλακα, να βρη ένα σκουπιδιάρη, να παν’ εδῶ παραπάνω, που λέει ο κύριος εδώ… είν᾿ ένα σκυλὶ ψόφιο… να το πάρουν απ᾿ εκεί, να το πετάξουν πουθενά;
― Καλά…
Και ο δεύτερος αστυφύλαξ εκινήθη βραδύς, κατερχόμενος τον δρόμον.

Την νύκτα, όταν ο κ. Α. απεσύρετο δια να απέλθῃ οίκαδε, εις το φως της 
σελήνης, έστρεψε τα όμματα και την ρίνα προς το μέρος όπου είχεν ιδεί το δυσάρεστον πράγμα το πρωί. Τὸ ψοφίμι ήτο ακόμη εκεί, αναδίδον λοιμώδη οσμήν.
Ο άνθρωπος, εν μεγάλῃ αδημονία, έκλεισε τα παράθυρά του, κι εκοιμήθη. Την άλλην πρωίαν, εις τὸ μικρὸν καφενεῖον ηύρε πάλιν τον αστυφύλακα.
― Δεν εκάματε τίποτε για το ψοφίμι που σας είπα;
― Μάλιστα· έστειλα είδηση στον σκοπό… ν᾿ αναφέρῃ στο σταθμάρχη… να στείλη ένα αστυφύλακα ―μπορούσα να πάω κι εγώ― να πάρη ένα σκουπιδιάρη, να παν να λάβουν μέτρα… Και δεν το πέταξαν;
― Πεταμένο είναι από προχθές· μάλλον έπρεπε να το θάψουν.
― Ας είναι, θα φροντίσω· τώρα πάω στο Τμήμα.
Την εσπέραν, όταν ο κυβερνητικὸς υπάλληλος επανήρχετο εις την οικίαν του, το ψοφίμι ήτο πάντοτε εκεί, δηλητηριάζον τον αέρα με την δυσωδίαν του.
Το πρωί, ο κ. Α. προς τον πρώτον αστυφύλακα:
― Μα δεν έγινε τίποτε για το ψοφίμι… Ζήτημα, βλέπω, κατήντησε κι αυτό… Καλὰ που δεν συνεδριάζει πλέον ἡ Βουλή, δια να γίνῃ επερώτησις…
― Τί; Δεν το σήκωσαν αποκεί; Περίεργο! Εγω έλαβα μέτρα. Ας είναι, ησυχάσατε. Σήμερα, χωρὶς άλλο. Πάω επίτηδες να τους βιάσω, να στείλουν ένα αστυφύλακα ―μπορώ να πάω και μόνος μου― με ένα σκουπιδιάρη…

Την επομένην νύκτα, ακόμη το ψοφίμι ήτο εκεί. Ευτυχώς είχε συννεφιάσει, και ήστραπτε ραγδαίως προς τον μαίστρον, εις τὰ ΒΔ του ορίζοντος. Ο κ. Α. μόλις επρόλαβε να φθάσῃ εις την οικίαν, να κλείσῃ τα παράθυρα, κι ενέσκηψε σφοδροτάτη θύελλα, άνεμος και βροχή, δροσιστικὴ και παρήγορος.

Το πρωί, ανάμεσα εις το ηλλοιωμένον υγρὸν έδαφος, μόλις εφαίνοντο πλέον τα ἴχνη τοῦ θνησιμαίου σκύλου, ολίγα μόνον γυμνὰ κόκκαλα του σκελετού· η ραγδαία βροχὴ είχε παρασύρει τας σαπρὰς σάρκας, και είχε διαλύσει την δυσοσμίαν.

Κι έτσι δεν έγινεν επερώτησις εις την Βουλήν. Μόνον έγινε χρονογράφημα εις εφημερίδα.

Σάββατο 7 Ιουνίου 2014

ΟΙ ΚΑΠΕΛΑΔΕΣ: Χρονογράφημα

ΟΙ ΚΑΠΕΛΑΔΕΣ



ΟΙ  ΚΑΠΕΛΑΔΕΣ


Χρονογράφημα                                      
                                         Χρίστος Ε. Μαυρόπουλος


Μαστόροι και μαστοράτζες.
Ντοτόροι, δικολάβοι, πολιτικοί, αεριτζήδες και παρατρεχάμενοι…
Φουρνάρηδες, μανάβηδες, μαρμαράδες, σιδεράδες, καφετζήδες και τόσοι άλλοι…

Κι είναι κι ένα παλιό και ξαστοχημένο επάγγελμα που ξαναβγήκε στον αφρό!
«Οι πιλοποιοί.»
«Οι καπελάδες», με δυο κουβέντες.
Όχι οι έντιμοι επαγγελματίες, αυτοί που δεν υπάρχουν πλιόνε, μονέ οι… άλλοι.
Οι μπαταχτσήδες και οι σκιτζήδες των καιρών.

Αυτοί που μαστορεύουνε κατά καιρούς ρεπούμπλικες, ημίψηλα, ψηλά και γυναικεία καπέλα από τσόχες σε χρώματα με βέλο και φτερά…
Ψάθινες βελλαδούρες με φρούτα και… ζαρζαβατικά…
Τραγιάσκες, φέσια, μπερέδες και σκουφάκια για τη φτωχολογιά, την αργατιά, την πλέμπα και τους επαναστάτες…

Πίλους για γούστα Ογρωπαϊκά, μπαγιασόν Φραντσέζικα για λιμοκοντόρους…
Και ψαθάκια για «φοιτητές» και «ποπολάρους.»

Μιλάω δηλαδή, για τους «αητούς» της αγοράς.
Αυτούς που φέρνει η κάθε εποχή. Η κάθε κοινωνία, σαν τα αγκάθια στο περιβόλι με τα ρόδα.
Κι έχουνε και τη δικιά τους θεωρία.
«Η κεφαλή τ’ ανθρώπου και η αγορά γένηκαν για το καπέλωμα», σου λεν’ κι ορκοπατιούνται κιόλας.

Και μολογάν ακόμα πως «όρντινο είναι μα και κανόνας της ζωής!»
Όπως ο ήλιος και η βροχή μες στους καιρούς, το ίδιο η κεφαλή κι η αγορά, «από Θεού φτιαγμένες είναι», για καπέλωμα.
Καμώνονται κι απ’ την άλλη, γιορτοφορεμένοι και καλότροποι, πως τάχατες το έργο τους είναι και φιλανθρωπικό!
Και πάει λένε με την εποχή!
Την εποχή και την αναμπουμπούλα, που αβγατίζει του κόσμου τις ανάγκες.
Γι’ αυτό και στέκουν το λοιπόν στη μούγκα, με μάτια ορθάνοιχτα και τεντωμένα αυτιά.
Κι ότε που έρθει η ώρα, πρεμούρα αλογάριαστη τους πιάνει κι η γλώσσα τους ροδάνι!

Γι’ αυτό και τότενες, ότε που ήρθε το ΕΥΡΩ τους έπιασε πρεμούρα.
Αλάλιασμα κι αφιόνι.
Και εμείς οι «μπουνταλλάδες», χαιρόμασταν που ήρθε το ΕΥΡΩ, χωρίς να το πολυκατέχουμε και το γιατί.
Ενώ αυτοί…
Σβουρίξανε, πιλάλησαν, αλώνισαν την πιάτσα και βάναν τα «καπέλα» τους, σ’ ανθρώπους και πραμάτειες.
Ρεπούμπλικα φορέσαν στις ντομάτες, ψαθάκι στ’ αγγουράκια, ημίψηλο στο κρέας, φέσι στο κατσικάκι, στο λάδι μπαγιασόν και βελλαδούρα στις σαλάτες.

Γιόμισε στα ξάφνου το ΒΙΛΑΕΤΙ μας καπέλα!
Που βρέθηκαν τόσα καπέλα;
Που ήσαντε κρυμμένοι τόσοι πιλοποιοί;
Κι ύστερα σου λένε, πως οι σκάρτοι είναι λίγοι!

Την αφεντιά μου όμως εξάφνιασε εκείνο που δεν ταίριαζε με τη συγκαιρινή μας τη ζωή, τα πάθια μας και που μας το φόρεσαν αγάλι-αγάλι οι πολιτικοί, σ’ όλους μας κατά πως κάνουν στο στρατό, καπέλο που το λέγαν «Δίκωχο.»
Καπέλο με παράξενη κοψιά, που δεν του απολειπότανε η τέχνη και η μαστοριά, τόσο που να ‘χει εύκολο στασιό στα μικρομέγαλα κεφάλια μας!
Και πώς να το κατέχω ο καψερός, πως τούτοι σαν σπουδαγμένοι που ήσαντε σε πολιτείες αλαργινές, αλλόγλωσσες, ότι θα κάτεχαν κι αυτοί του καπελά την τέχνη και τη μαστοριά.

Και μας το φόρεσαν τελικά το «Δίκωχο», στη λυπητερή της ΔΕΗ!
Γι’ αυτό και το ονοματίζω «Δίκωχο», (δυο λογαριασμοί σε ένα), και μάλιστα τόσο καλά που κάποιοι ξενομπάτες, αλλόγλωσσοι και διαβατάρηδες που συνορίστηκαν την τέχνη τους, ξεθάρρεψαν και πάτησαν, σε κάποιωνε πολιτικόν μας και μακρυχέρηδων καμώματα και πανωκάπελα μας βάνανε στο «Δίκωχο» και το εδικό τους το Ογρωπαϊκό και Μνημονιακό καπέλο σ’ ολάκερο το ΒΙΛΑΕΤΙ μας.

Ε, ρε και να ‘σουνα λέει από μια μεριά,
τη μέρα εκείνη τη συφοριασμένη, που ο ήλιος όμως έλαμπε στα ολόχρυσα μαλλάκια της ΠΑΤΡΙΔΑΣ μας, να δείς τα μάτια της να σκοτεινιάζουν, να ξαρματώνεται το δίκιο και η λογική κι όλες τρόγυρα των ανθρώπων της οι καρδιές να κλείνουν.
Από τότενες είναι που στέγνωσε ο αγέρας, σωπάσαν τα πουλιά κι οι γέροντες πεθαίνουν μ’ ένα σκούρο θάμπος στα γκρίζα τους τα μάτια.
Κι οι ΝΕΟΙ μας, σε τούτη την κατάσταση…
«ΚΡΙΜΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΕΟΙ», είπενε ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ ο σοφός, με φανερή τη θλίψη και τη βραχνάδα στη φωνή του!

Και έτσι φορέσαμε όλοι μας τα καπέλα μας!
Άλλος στραβά, άλλος στα ίσια, κάποιοι ριχτό μπροστά και κάποιοι προς τα πίσω…
Είναι κι η πλέμπα που το φοράει ως τ’ αυτιά, και δεν πειράζει λένε οι «Ειδικοί.»
«Πονάνε λένε και υποφέρουνε και οι πολιτικοί», με τα παχειά μιστά, μα τα ‘χει λένε, κάποιοι άλλοι, αυτά η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΓΟΡΑ.
Το Σύστημα της ΣΩΤΗΡΙΑΣ μας, που είναι πλιόνε ΦΟΡΟΜΠΗΧΤΙΚΟ και ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ!
Όπως παλιότερα λέγαμε : Το σύστημα αυτό το ΚΑΟΥΜΠΟΫΚΟ!

Δεν ξέρω αν πρέπει τελικά να ορθωθώ ή να αφεθώ να συντριβώ.
Κάλιο όμως του αείμνηστου ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ, τα λόγια του να θυμηθώ :
«Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ, ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ Ν’ ΑΝΑΣΤΗΘΕΙ !»

ΠΗΓΗ: http://rakopolio.blogspot.gr/2013/07/blog-post_24.html