Γεώργιος Βιζυηνός

Γεννήθηκε ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ το 1849 στη Βιζύη το σημερινό Βιζέ της Τουρκίας.

⚜ Τὸν ἔρωτ᾿ ἀπεφάσισα νὰ μὴν ἀναγνωρίσω, νὰ κλείσω τὴν καρδίαν μου καὶ νὰ τὴν θωρακίσω ....... Ὢ ἅφες τὴν εἰρήνην μου καὶ μὴ τὴν συνταράττεις, δὲν εἶναι ἡ καρδία μου διὰ νὰ τὴν σπαράττεις. ⚜

(Γ.Βιζυηνός, απόσπασμα από το ποίημα "Δίστιχα")

Ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ελληνικής λογοτεχνίας, ανακαινιστής και πρωτοπόρος, ανοίγει τον δρόμο της νεοελληνικής διηγηματογραφίας. Φοίτησε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, εγγράφεται στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, αλλά τελικά μεταβαίνει στη Γοτίγγη Γερμανίας όπου σπούδασε φιλολογία και φιλοσοφία.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΙΖΥΗΝΟ: 

Γεώργιος Βιζυηνός ΕΔΩ

και ΕΔΩ

Η σκοτεινή κυρία Ερντογάν, νοσταλγός της οθωμανικής αυτοκρατορίας

Το βολικό είναι να παρουσιάζεται η Πρώτη Κυρία της Τουρκίας ως επιπόλαιη και σπάταλη, ενώ η Εμινέ Ερντογάν είναι πολλά περισσότερα … μια απροκάλυπτη νοσταλγός της οθωμανικής αυτοκρατορίας και των παραδόσεων της ... πριν από λίγους μήνες δήλωνε ευθαρσώς ότι θεωρεί τα χαρέμια σχολεία που προετοίμαζαν τις γυναίκες για τη ζωή ...

Στα μάτια των δυτικών η Εμινέ Γκιουλμπαράν Ερντογάν είναι μια ορκισμένα υποταγμένη σύζυγος, μια απροκάλυπτη νοσταλγός της οθωμανικής αυτοκρατορίας και των παραδόσεων της, η γυναίκα που γνωρίζει καλά τη θέση της, αρκετά βήματα πίσω από τον πανίσχυρο ηγέτη μιας χώρας που γεννά σπανίως φωτισμένους, κυρίως παράφρονες πολιτικούς.

Στα μάτια των δημοσιογράφων, η Πρώτη Κυρία της Τουρκίας είναι ένα σπάταλο, επιπόλαιο, καταναλωτικά αχόρταγο ον, φιλάρεσκο και ρηχό, όπως οι περισσότερες σύζυγοι ζάμπλουτων πολιτικών ανά τον κόσμο, με την διαφορά ότι εκείνη δημοσίως υπερασπίζεται τη θέση της στην κουζίνα και το κεφάλι της κάτω από την μαντήλα: σε όποια από τις πολυάριθμες κουζίνες των τριών παλατιών της, σε όποια από τις πανάκριβες sur mesure μαντήλες επώνυμων οίκων όπως οι Chanel, Hermès, Balenciaga.

Σχεδόν σκηνοθετημένα, τη μέρα της επικράτησης του συζύγου της στις προεδρικές εκλογές της Τουρκίας το 2014, κάμερες και φωτογραφικές μηχανές ζουμάριζαν στα σεμνά σταυρωμένα, πλην καταστόλιστα με πανάκριβα δαχτυλίδια χέρια της, στην περιφρουρημένη, αλλά hyper chic σεμνότητα της. Το τέλειο έγκλημα… 

Γεννημένη το οδυνηρό – για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις – 1955, η Εμινέ ήταν το μικρότερο από τα 5 παιδιά μίας οικογένειας αραβικής μειονότητας. Για τα δεδομένα αυτής της οικογένειας, η σημερινή Πρώτη Κυρία της Τουρκίας, μάλλον πέρασε δύσκολη εφηβεία και ακόμη πιο δύσκολη νιότη. Γιατί στα ενδιαφέροντα της δεν ήταν πάντα η διατήρηση καλών σχέσεων με ισλαμιστές πολιτικούς, ούτε και το να ασπαστεί για πάντα τη μαντήλα και να ξεχάσει τις χαρές του μοντέρνου κόσμου. Αγαπούσε τη γρήγορη οδήγηση, τα σπορ αμάξια, τις πλούσιες παρέες, τα ωραία ρούχα, ό,τι αγαπά, δηλαδή, ένας νέος άνθρωπος που δεν είναι έτοιμος να ξεχάσει τις χαρές της δυτικής ζωής για χάρη της πίστης και της παράδοσης.

Φανατική υποστηρικτής της μαντίλας, του χαρεμιού και κάθε ισλαμικής αξίας, προσπαθεί να χωρέσει την πολυτελή φιλαρέσκειά της μέσα στη σεμνή εμφάνιση που επιτάσσει η θρησκεία της, με λίγο μπερδεμένα αποτελέσματα.
ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

Επίσκεψη στο Λευκό Οίκο
ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

Η γνωριμία με τον Ερντογάν και οι περιγραφές περί μεγάλου έρωτα συνήθως ξεχνούν τα προβλήματα που αντιμετώπισε -τα πρώτα χρόνια της σχέσης τους- με τη μητέρα του σημερινού Προέδρου της Τουρκίας. Η πεθερά της αρνείτο να δεχθεί για νύφη μια γυναίκα τυλιγμένη από την κορφή μέχρι τα νύχια στην παράδοση και ίσως φυσικά δεν γνώριζε με ποια πραγματικά είχε να κάνει: μα με κάποια που πιέστηκε αφόρητα να φορέσει τη μαντήλα, με κάποια που δεν κατάφερε να τελειώσει το πανεπιστήμιο, αλλά που όταν τελικά τη φόρεσε την έκανε σημαία της και κατατοπίστηκε πλήρως για τα οφέλη που αυτή η μαντήλα μπορούσε να προσγειώσει στην ποδιά της. 

Γιατί η 61 ετών σήμερα σήμερα Εμινέ, για την οποία το τουρκικό διαδίκτυο, η τουρκική Wikipedia, το σύνολο του Τύπου δεν τολμά να γράψει λέξη, έχει δώσει το στίγμα της, έχει εξηγήσει, έστω και πλαγίως, ποια είναι και τι μπορεί να κάνει, και μπορεί όπως δηλώνει το όνομα της στα τουρκικά να είναι η «έμπιστη», ωστόσο, δεν είναι ούτε αυτή που δείχνει, ούτε αυτή που ορκίζεται, ένα υπάκουο μαγνητοφωνάκι, το συζυγικό φερέφωνο ενός σύγχρονου σουλτάνου. 

Για την Εμινέ Ερντογάν το τουρκικό διαδίκτυο, η τουρκική Wikipedia, το σύνολο του τουρκικού Τύπου, δεν τολμούν να γράψουν λέξη. Κι αν γράψουν, το σβήνουν σε λίγα λεπτά ... 

Όταν πριν από λίγους μήνες δήλωνε ευθαρσώς ότι θεωρεί τα χαρέμια σχολεία που προετοίμαζαν τις γυναίκες για τη ζωή – προκαλώντας ακόμη και παρεμβάσεις ακαδημαϊκών που ωρύονταν ότι το μόνο αντικείμενο που δεν είχε μπει ποτέ σε χαρέμι ήταν το βιβλίο – η Εμινέ Ερντογάν δεν μιλούσε αθώα, πόσω μάλλον τυχαία. 

Όπως τυχαία, αθώα ή εθιμοτυπική δεν εκλαμβάνεται η παρουσία της σε εκδηλώσεις μειονοτικών χωριών και σε οργανώσεις γυναικών της Τουρκίας. Για όσους – κυρίως ακαδημαϊκούς – γνωρίζουν τα μυστικά του “dar’ us saadet”, του «οίκου της ευτυχίας» - ενός περιφραστικού χαρακτηρισμού για τα χαρέμια – η Ερντογάν ακολουθεί χρόνια τώρα στρατηγικές μιας βαλιντέ: μιας βασιλομήτορος που κινεί τα νήματα μέσα και έξω από το «παλάτι», ξέρει πώς να τοποθετεί τον εαυτό της στον χώρο και γνωρίζει τι κάθε φορά πρέπει να δηλωθεί ρητά και άρρητα.

Η Εμινέ υποδέχεται την σύζυγο του Αμερικανού αντιπροέδρου Jill Bιden στο προεδρικό παλάτι της.
ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

Δημοσίως ένα βήμα πίσω και ιδιωτικώς δέκα μπροστά, η Εμινέ Ερντογάν, απ’ όσο πρόλαβαν να καταγράψουν με τακτ ή χωρίς οι ελεύθερες δημοσιογραφικές φωνές της Τουρκίας, είναι το πρόσωπο που για χρόνια συντόνιζε και κανοναρχούσε προεκλογικές εκστρατείες και εμφανίσεις, συμβούλευε και φιλοτεχνούσε το προφίλ του συζύγου της, ισορροπούσε με δυναμισμό και χάρη σε επιχειρηματικές σχέσεις και κρίσιμα δείπνα, κρατώντας ταυτόχρονα το σπίτι (τα σπίτια, τα ακίνητα και την τερατώδη περιουσία) και την ενότητα στην οικογένεια. 

Με ευγένεια – και ειδικά στην μετά το πραξικόπημα εποχή – η Εμινέ Ερντογάν περιγράφεται ως δυναμική και συναισθηματική ταυτόχρονα, μια γυναίκα γεμάτη χιούμορ και διπλωματία, με οπλοστάσιο έξυπνων απαντήσεων, ένα κανονικό λιοντάρι, που μπορεί να υποδυθεί και τον κροκόδειλο, όταν το πολιτικό σκηνικό απειλεί την υστεροφημία του συντρόφου του… 

Όπως χαρακτηριστικά είχε παρατηρήσει, ήδη από το 2003, η γαλλοτουρκικής καταγωγής κοινωνιολόγος, Nilufer Gole, στο βιβλίο της “La Découverte”, το οποίο εξέταζε τη συνύπαρξη ισλαμικού και δυτικού κόσμου «σε όλες τις εκδηλώσεις, τις δημόσιες παρεμβάσεις, τις προεκλογικές εκστρατείες, η Εμινέ Ερντογάν παραμένει ένα βήμα πίσω από τον σύζυγο της, αλλά δεν είναι αόρατη, είναι εκεί» και με όλη τη μη λεκτική δυναμική της, μοιάζει να υπογραμμίζει, όχι την παρουσία, αλλά τη συνεισφορά της σε ό,τι κάθε φορά ο Ερντογάν κατορθώνει. 

Με την σύζυγο του οιονεί δικτάτορα του Αζερμπαϊτζάν Μεχριμπάν Αλίεβα διατηρεί φιλία και μοιράζεται το πάθος της κατανάλωσης.
ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

Με τα τουρκικά ΜΜΕ και την τουρκική αντιπολίτευση να βοά, αν όχι για σκηνοθετημένο πραξικόπημα, τουλάχιστον για καθαρή ανοησία, από την οποία πολύ δύσκολα θα επιβιώσει ένα πολιτικό άθυρμα σαν τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στην παρούσα φάση ουδείς ασχολείται με την σκοτεινή κυρία Ερντογάν, που κλαίει με τέμπο στο πλευρό του συζύγου της. 

Θεωρητικά, για μια τόσο έξυπνη γυναίκα, μία τέτοια ταραχώδης, ζοφερή και πολιτικά αποσταθεροποιημένη περίοδος θα ήταν ιδανική για ανασύνταξη δυνάμεων και στρατηγικής. 

Μόνο που αυτή τη φορά το αίμα έχει βάψει τα πάντα, όπως παρατηρούν τούρκοι αναλυτές και ειδησεογραφικά πρακτορεία και φυσικά και το παλάτι και τη μαντήλα. Και όσο περίτεχνα κι αν φοριέται, όσο κι αν επιχειρείται δια της δυτικής φίρμας να ξορκιστεί η προσήλωση στο οθωμανικό σύστημα αξιών, ο διχασμός στον οποίο έχει βυθιστεί η χώρα από την προηγούμενη Παρασκευή και μετά δεν αντιμετωπίζεται με όρους βαλιντέ, ούτε με διπλωματία χαρεμιού. 

Σε μια σπάνια χειρονομία το Γραφείο Τύπου του Προέδρου διένειμε στα μέσα τον Ιούνιο του 2016 αυτή τη φωτογραφία που δείχνει το ζέυγος Ερντογάν να δεξιώνεται την εξαιρετικά δημοφιλή τρανς τηλεπερσόνα Bulent Ersoy, κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού
ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

ΠΗΓΗ ΦΩΤΟ: http://www.lifo.gr

ΠΗΓΗ: http://www.lifo.gr/

Μουσταφά Κεμάλ, ανέλαβε πραξικοπηματικά την Οθωμανική αυτοκρατορία και την ονόμασε Τουρκία

Η ακριβής ημερομηνία γέννησης δεν είναι γνωστή. Όταν ρωτήθηκε από τα μέλη συγγραφικής ομάδας εγκυκλοπαίδειας, απάντησε πως γεννήθηκε τη 19η Μαΐου του 1919, δηλαδή την ημέρα που αποφάσισε να γίνει αντάρτης. Χωρίς δισταγμό συνέχισε τις αγριότητες των Νεότουρκων με τις γενοκτονίες Αρμενίων και Ελλήνων.

Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ ως διοικητής του στρατού (1918)

Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ (Θεσσαλονίκη, 19 Μαΐου 1881 - Κωνσταντινούπολη, 10 Νοεμβρίου 1938) ήταν Τούρκος στρατιωτικός και πολιτικός. Ήταν ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας. Ουσιαστικά ανέλαβε πραξικοπηματικά μια διαμελισμένη Οθωμανική αυτοκρατορία, της οποίας το εναπομείναν υπόλοιπο των εδαφών στην Ανατολία, κατόρθωσε να το μετατρέψει σε κράτος δυτικού προτύπου ονομάζοντάς το Τουρκία.

Προκειμένου να εφαρμόσει την πολιτική του, δεν δίστασε να συνεχίσει αγριότητες των Νεοτούρκων, όπως η γενοκτονία των Αρμενίων και των Ελλήνων (Βλ. Γενοκτονία Ποντιακού Ελληνισμού ΕΔΩ). Θεωρείται, παρ' όλ' αυτά, χαρισματικός ηγέτης, του οποίου η μορφή, σύμφωνα με τους σύγχρονους ιστορικούς, συγκαταλέγεται ανάμεσα στις σημαντικότερες προσωπικότητες που επηρέασαν καθοριστικά με την παρουσία τους τον 20ό αιώνα. Από τον λαό ο Κεμάλ προσέλαβε τον χαρακτηρισμό «Ατατούρκ», που σημαίνει «πατέρας των Τούρκων».

Καταγωγή

Πατέρας του ήταν ο μουσουλμάνος Αλή Ριζά (ή Ριζί) Εφέντη (τουρκ. Ali Rıza Efendi), ο οποίος αρχικά δούλευε για λογαριασμό μουσουλμανικών θρησκευτικών ιδρυμάτων, επιθεωρώντας τις φιλανθρωπικές δραστηριότητές τους. Υπηρέτησε ως υπολοχαγός εθελοντικής στρατιωτικής μονάδας, κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-8, και στο τέλος του πολέμου έγινε τελωνειακός υπάλληλος. Ο Αλή Ριζά πέθανε όταν ο Μουσταφά ήταν επτά ετών. Μητέρα του ήταν η Ζουμπεϊντέ Χανούμ (τουρκ. Zübeyde Hanım), με καταγωγή από την κωμόπολη του Λαγκαδά, της οποίας ο πατέρας ίσως ήταν επιστάτης σε αγρόκτημα, όπως ο αδελφός της.

Ο Ατατούρκ ισχυρίστηκε πως οι πρόγονοί του ήταν Τούρκοι νομάδες (Γιουρούκοι) που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή των Βαλκανίων, ωστόσο δεν υπάρχουν ενδείξεις για κάτι τέτοιο. Αντίθετα, έχει υποστηριχθεί πως κληρονόμησε την τουρκική γλώσσα από προγόνους που ήρθαν από την Ανατολία και τα φυσιογνωμικά του χαρακτηριστικά από προγόνους αλβανικής ή σλαβικής καταγωγής. Κάποιες ενδείξεις για το δεύτερο είναι οι εξής: Ο παππούς του Αλή Ριζά είχε το προσωνύμιο «κόκκινος» (ξανθός), ενώ ξανθή με γαλανά μάτια ήταν η μητέρα του Κεμάλ και ο ίδιος ο Ατατούρκ. Έχει ωστόσο υποστηριχθεί πως υπήρχαν Τούρκοι μικρασιατικής καταγωγής με ανάλογα χαρακτηριστικά, όμως η αναλογία είναι μεγαλύτερη στους Βαλκάνιους. Άλλο στοιχείο είναι ότι ο Τζεμίλ Μποζόκ, μακρινός ξάδελφος του Κεμάλ και αργότερα υπασπιστής του, είχε παππού αλβανικής καταγωγής, χωρίς όμως να γνωρίζουμε με βεβαιότητα αν η συγγένειά του με τον Κεμάλ ήταν εξ αίματος. Επίσης, ο Τζεμίλ Μποζόκ υποστήριζε πως ήταν συγγενής και της οικογένειας της Ζουμπεϊντέ Χανούμ.

Το σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη

Πρώιμα χρόνια

Επισήμως η γέννηση του Ατατούρκ καταγράφεται το έτος 1296 του ημερολογίου Ρουμί, το οποίο εκτείνεται από τις 13 Μαρτίου 1880 έως τις 12 Μαρτίου 1881 του Γρηγοριανού ημερολογίου. Γεννήθηκε στην τότε οθωμανική Θεσσαλονίκη και το όνομα του ήταν Μουσταφά. Η ακριβής ημερομηνία γέννησης δεν είναι γνωστή. Όταν ρωτήθηκε από τα μέλη συγγραφικής ομάδας εγκυκλοπαίδειας, απάντησε πως γεννήθηκε τη 19η Μαΐου του 1919, δηλαδή την ημέρα που αποφάσισε να γίνει αντάρτης. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, η μητέρα του κατέφυγε στο σπίτι του αδερφού της στο χωριό Σαρήγιαρ (σημ. Χρυσαυγή) του Λαγκαδά, με σημαντική παρουσία του μουσουλμανικού στοιχείου, απ' όπου έφυγε λίγα χρόνια αργότερα, επιστρέφοντας πάλι στη Θεσσαλονίκη όπου έζησε με την θεία του, Χατιτζέ.

Στα δώδεκά του χρόνια, και παρά τις αντιρρήσεις της μητέρας του, ο Μουσταφά εισήχθη στην κατώτερη στρατιωτική σχολή της Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή του Μοναστηρίου, για να καταλήξει το 1889 στην Αυτοκρατορική Στρατιωτική Ακαδημία της Κωνσταντινούπολης από την οποία εξήλθε το 1902. Αμέσως μετά εισήχθη στη Σχολή Ειδικής Εκπαίδευσης του Γενικού Επιτελείου, από όπου το 1904 αποφοίτησε με τον βαθμό του λοχαγού. Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στη στρατιωτική σχολή της Θεσσαλονίκης διακρίθηκε στα μαθηματικά και ύστερα από προτροπή ενός δασκάλου του, που συμπτωματικά ονομαζόταν Μουσταφά, υιοθέτησε το όνομα Κεμάλ, που σημαίνει «τελειότητα». Από εκείνη την εποχή οι πολιτικές του απόψεις ήταν αντίθετες προς το οθωμανικό κράτος και γι' αυτό είχε αρχίσει να εκδίδει πολιτική εφημερίδα, η οποία μοιραζόταν στους συμμαθητές του, ενάντια στο τότε καθεστώς.

Στρατιωτική σταδιοδρομία

Το 1905 διορίστηκε υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου της Ακαδημίας στην Κωνσταντινούπολη, αλλά θεωρήθηκε αντικαθεστωτικός με αποτέλεσμα να φυλακιστεί για λίγους μήνες και έπειτα να σταλεί, ουσιαστικά να εξοριστεί, στο 5ο τάγμα Δαμασκού. Εκεί ίδρυσε ένα μυστικό πολιτικό σωματείο, το οποίο ονόμασε Vatan ve Hürriyet, που στα τουρκικά σημαίνει Πατρίδα και Ελευθερία. Κατάφερε να μυήσει αρκετούς αξιωματικούς και να δημιουργήσει παρακλάδια στη Θεσσαλονίκη. Όμως γρήγορα η επαναστατική κίνηση αποκαλύφθηκε και αναγκάστηκε να διαλύσει την οργάνωση. Στη συνέχεια μετατέθηκε στη Γιάφα.

Οι απόψεις για την συμμετοχή του Κεμάλ στο κίνημα των Νεότουρκων διίστανται. Θεωρείται ότι δεν έλαβε ενεργά μέρος στο κίνημα των Νεότουρκων. Υπάρχει η άποψη ότι την εποχή του ξεσπάσματος του κινήματος ο Κεμάλ βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη, στην οποία εργάστηκε για την επιτυχία της επαναστατικής αυτής κίνησης αλλά, στη συνέχεια, ήρθε σε ρήξη με την ηγεσία των Νεότουρκων και παράτησε προσωρινά την πολιτική, στρέφοντας την προσοχή του στα στρατιωτικά.

Το 1911 στάλθηκε στη Λιβύη για να οργανώσει την αντίσταση εναντίον των Ιταλών και σύντομα διακρίθηκε στον Ιταλοτουρκικό πόλεμο. Παρά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το 1912, προβιβάσθηκε σε ταγματάρχη. Το ξέσπασμα του Α΄ Βαλκανικού πολέμου τον βρήκε στην Καλλίπολη, όπου λίγο αργότερα προάχθηκε σε αντισυνταγματάρχη και διορίστηκε στρατιωτικός ακόλουθος στη Σόφια της Βουλγαρίας. Στις επιχειρήσεις του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου κατάφερε να διακριθεί, με αποτέλεσμα να γίνει διοικητής του 2ου Σώματος Στρατού, με το οποίο υπηρέτησε στον Καυκάσου στις επιχειρήσεις του 1916, και στη συνέχεια να προαχθεί σε Πασά.

Συγκεκριμένα, η μεγάλη διάκριση ήρθε στις πολεμικές επιχειρήσεις της χερσονήσου της Καλλίπολης ή των Δαρδανελίων το1915, όταν ο Κεμάλ κατάφερε να αποκρούσει τις δυνάμεις της Αντάντ, και συγκεκριμένα τις Αγγλογαλλικές, εισπράττοντας σχόλια του τουρκικού τύπου όπως «υπερασπιστής του Ισλάμ» και «σωτήρας της Κωνσταντινούπολης». Έχοντας προβλέψει τη συγκεκριμένη κίνηση των συμμάχων, ο Κεμάλ είχε ζητήσει νωρίτερα να αναλάβει την διοίκηση της άμυνας της Ραιδεστού, τις οποίες ανέλαβε προαχθείς σε συνταγματάρχη, για να εφαρμόσει δικιά του αμυντική τακτική. Το 1917, ως διοικητής του 2ου Αυτοκρατορικού Σώματος, νίκησε τους ήδη ανοργάνωτους από την Οκτωβριανή Επανάσταση, Ρώσους, στο μέτωπο του Καυκάσου, και ανέκοψε την προέλαση ρωσικής στρατιωτικής δύναμης, αποσπώντας τις περιοχές Μπιτλίς και Μους. Εξ αιτίας αυτού, η Οθωμανική κυβέρνηση τον προήγαγε σε υποστράτηγο (Πασά).

Στη συνέχεια μετατέθηκε στο 7ο σώμα στρατού στην Παλαιστίνη και τη Συρία, αλλά στις 7 Οκτωβρίου επέστρεψε στη Κωνσταντινούπολη για να συνοδεύσει τον διάδοχο του θρόνου, Μεχμέτ, στη Γερμανία. Κατά τη διάρκεια όμως του ταξιδιού αρρώστησε και αναγκάστηκε να παραμείνει για λίγο στη Βιέννη. Επέστρεψε στις 28 Αυγούστου του 1918 στη Παλαιστίνη, όπου μελέτησε αναλυτικά την κατάσταση στη Συρία. Ο ερχομός των Άγγλων ήταν θέμα χρόνου ενώ οι οθωμανικές δυνάμεις ήταν φανερό ότι δεν μπορούσαν να τους αναχαιτίσουν. Σχολιάζοντας την όλη κατάσταση είπε: «είμαστε όπως ένα νήμα βαμβακιού που σύρεται στο μονοπάτι του». Μέσα σε λίγες μέρες ο οθωμανικός στρατός είχε υποχωρήσει στην Ιορδανία ενώ χιλιάδες ήταν οι νεκροί. Αξίζει να σημειωθεί ότι την υποχώρηση την είχε οργανώσει ο Κεμάλ ενώ ταυτόχρονα είχε αναλάβει και τη διοίκηση του Νότιο Ανατολικού μετώπου, χωρίς όμως καμία επιτυχία. Σε εκείνη την υποχώρηση μόλις που κατάφερε να διαφύγει την αιχμαλωσία. Ύστερα από αυτή την εξέλιξη, έστειλε ένα εξαγριωμένο τηλεγράφημα στον Σουλτάνο, όπου κατηγορούσε τους ανωτέρους του για την υποχώρηση και τις τεράστιες απώλειες του στρατού.

Στις 30 Οκτωβρίου του 1918 πραγματοποιήθηκε η ανακωχή του Μούδρου μεταξύ της Αντάντ και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την οποία όμως ο Κεμάλ θεώρησε ταπεινωτική για την πατρίδα του.

Ρήξη με την Υψηλή Πύλη και αντεπίθεση

Με την ανακωχή του Μούδρου τοποθετήθηκε σε μη μάχιμη θέση του υπουργείου Εθνικής Αμύνης στην Κωνσταντινούπολη, οργανώνοντας παράλληλα εθνικιστικές ομάδες, στις οποίες συμμετείχαν και πολλοί οι οποίοι είχαν παραγκωνιστεί από τον Σουλτάνο. Ύστερα από πιέσεις των Άγγλων και προκειμένου να απαλλαχθεί από αυτόν, ο Σουλτάνος τον διόρισε στρατιωτικό επιθεωρητή των Ανατολικών Επαρχιών. Εκεί ο Κεμάλ μαζί με άλλους αξιωματικούς υπέγραψε ένα μυστικό πρωτόκολλο με το οποίο οι αξιωματικοί δήλωναν την αντίθεσή τους με τη φίλα προσκείμενη προς την Αντάντ τουρκική κυβέρνηση και ουσιαστικά ξεκινούσαν ανταρτοπόλεμο εναντίον της Υψηλής Πύλης. Τον Ιούλιο και τον Σεπτέμβριο συγκάλεσε δύο εθνικά συνέδρια, ένα στο Ερζερούμ και ένα στη Σεβάστεια. Στο δεύτερο συνέδριο εκλέχθηκε πρόεδρος της Εταιρείας για την Προάσπιση των Εθνικών Δικαιωμάτων των Ανατολικών Επαρχιών. Ως πρόεδρος της επαναστατικής επιτροπής απαίτησε την απόρριψη των συμμαχικών όρων ειρήνης, ασκώντας πιέσεις στον Σουλτάνο. Παράλληλα ξεκίνησε και η δεύτερη φάση των διώξεων του Ελληνισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Στις 23 Απριλίου 1920 ο Κεμάλ εγκαταστάθηκε στην Άγκυρα και έχοντας καταδικαστεί από τον Σουλτάνο σε θάνατο συγκάλεσε τη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση, η οποία εξέλεξε προσωρινή κυβέρνηση με πρόεδρο τον ίδιο, ενώ του ανατέθηκε παράλληλα και η ηγεσία του στρατού. Έτσι ο Κεμάλ Ατατούρκ έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Τουρκίας. Στις 10 Αυγούστου υπογράφηκε από την οθωμανική κυβέρνηση της Κωνσταντινούπολης η Συνθήκη των Σεβρών (Βλ. Μικρασιατική Εκστρατεία και Συνθήκες Σεβρών και Λωζάνης ΕΔΩ), την οποία η κυβέρνηση Κεμάλ αρνήθηκε να αναγνωρίσει, θεωρώντας την ντροπιαστική για το έθνος. Στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση είχαν σχηματιστεί δύο ομάδες: η μία υποστήριζε τον Κεμάλ και η άλλη αντιδρούσε σθεναρά στα σχέδιά του. Τελικά υπερίσχυσε η πρώτη ομάδα, η οποία και κατάφερε να ενισχύσει με περισσότερες εξουσίες τον ρόλο του προέδρου.

Σταδιακά, ο Κεμάλ κατάφερε να προσεταιριστεί τις Μεγάλες Δυνάμεις και να συνάψει βαρύνουσας σημασίας συμφωνίες, οι οποίες άλλαξαν δραματικά την κατάσταση στη Μικρά Ασία. Ιδιαίτερο ρόλο έπαιξε η Σοβιετική Ένωση, η οποία όχι μόνο παραχώρησε οθωμανικές περιοχές που είχαν χαθεί στον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του1878 αλλά υπολογίζεται ότι είχε προσφέρει στην κυβέρνηση της Άγκυρας βοήθεια αξίας 6 εκατομμυρίων ρουβλίων. Ο ελληνικός στρατός την 1η Αυγούστου του 1921 ανακόπηκε από τον τακτικό στρατό του Κεμάλ και υποχώρησε, ενώ την ίδια ώρα οι Μεγάλες Δυνάμεις με τηλεγραφήματα συνέχαιραν τον Κεμάλ για την νίκη του. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, κατόπιν παρασκηνιακών συνομιλιών, οι Γάλλοι συμφώνησαν να ακυρώσουν τη Συνθήκη των Σεβρών και να αποχωρήσουν από τη Μικρά Ασία, εγκαταλείποντας στρατιωτικό υλικό. Στις 2 Ιανουαρίου 1922 η Ουκρανία υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με την κυβέρνηση Κεμάλ. Μέχρι τον Ιούλιο, η μοναδική δύναμη που υποστήριζε την Ελλάδα ήταν η Αγγλία, η οποία θα στήριζε την κυβέρνηση της Άγκυρας μόνο σε ενδεχόμενη ήττα της Ελλάδας. Στις 13 Αυγούστου ο τουρκικός στρατός επιτέθηκε στη γραμμή του Αφιόν Καραχισάρ αιφνιδιάζοντας τον ελληνικό στρατό και γρήγορα κατάφερε να τον διασπάσει και να τον τρέψει σε φυγή. Στις 27 Αυγούστου 1922 και αφού οι Ιταλοί είχαν εκκενώσει την Έφεσο, ο τουρκικός στρατός υπό την ηγεσία του Κεμάλ κατέλαβε τη Σμύρνη, σφάζοντας τον ελληνικό και αρμενικό πληθυσμό και πυρπολώντας την ελληνική και αρμενική συνοικία.

Πρόεδρος της Τουρκίας

Στις 17 Νοεμβρίου του 1922 ο Σουλτάνος Μωάμεθ Στ΄ εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη, ουσιαστικά παραδίδοντάς την στην κυβέρνηση της Άγκυρας. Στις 29 Οκτωβρίου του 1923 ο Κεμάλ ορκίστηκε πρώτος πρόεδρος της, ενωμένης πια, Τουρκίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και το 1938, ημερομηνία θανάτου του, αφού προηγουμένως είχε κερδίσει τις εκλογές του 1927, 1931 και 1935. Βέβαια από το 1930 είχε καταργήσει τα αντιπολιτευόμενα κόμματα με αποτέλεσμα το δικό του, το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα, να είναι μόνο του στη Βουλή.

Στη διάρκεια της προεδρικής του θητείας ο Κεμάλ αναμόρφωσε και εκσυγχρόνισε την χώρα του, πραγματοποιώντας ριζοσπαστικές αλλαγές. Γενικά οι μεταρρυθμίσεις του είχαν σκοπό να μετατρέψουν την Τουρκία σε σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα βασισμένη στα δυτικά πρότυπα και πλήρως απελευθερωμένη από την θρησκεία. Μια από τις πρώτες του ενέργειες ήταν να καταργήσει το 1924 το Χαλιφάτο και να κλείσει τα ιδρύματα που λειτουργούσαν βάσει της ισλαμικής νομοθεσίας. Στη συνέχεια απαγόρευσε την πολυγαμία, τον φερετζέ και το φέσι ενώ το 1928 επέβαλλε το λατινικό αλφάβητο. Το 1938 με νόμο υποχρέωσε τον κάθε Τούρκο να αποκτήσει οικογενειακό επώνυμο, κρατώντας για τον εαυτό του το Ατατούρκ, δηλαδή πατέρας των Τούρκων. Επίσης με δικές του νομοθετικές ρυθμίσεις αναβάθμισε τον ρόλο των γυναικών, δίνοντάς τους το δικαίωμα ψήφου, και θέσπισε την ισότητα των δύο φύλων, ενώ επί της θητείας του καθιερώθηκε και το γρηγοριανό ημερολόγιο. Το 1934 επέτρεψε την εκλογή γυναικών στα δημόσια αξιώματα. Σημαντικές ήταν και οι προσπάθειες του για ανύψωση του εθνικού φρονήματος των Τούρκων. Για να το πετύχει χρησιμοποίησε το εκπαιδευτικό σύστημα, αναβαθμίζοντας τον ρόλο του μαθήματος της ιστορίας, και περιόρισε σημαντικά τη θρησκευτική επιρροή. Στο διπλωματικό κομμάτι ο Κεμάλ προχώρησε με το σύνθημα «ειρήνη στο εσωτερικό και ειρήνη στον κόσμο», πολιτική η οποία σε γενικές γραμμές πέτυχε, αφού η Τουρκία διατήρησε ειρηνικές σχέσεις με τους γείτονες της. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 1936 η Τουρκία πέτυχε την υπογραφή της Συνθήκης του Μοντρέ, με την οποία ανέκτησε τον έλεγχο των Στενών και η οποία θεωρήθηκε σπουδαία επιτυχία της κεμαλικής κυβέρνησης και γενικά της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Λίγο πριν πεθάνει είχε ταξιδέψει στην Γιάλοβα για ανάρρωση, αφού λόγω του πάθους του με το αλκοόλ έπασχε από κίρρωση. Απεβίωσε στις 9.05 το πρωί της 10ης Νοεμβρίου του 1938 από κίρρωση του ήπατος στο Παλάτι Ντολμά Μπαχτσέ στην Κωνσταντινούπολη και κηδεύτηκε με λαμπρές τιμές. Χαρακτηριστικό είναι ότι 17 χώρες έστειλαν ειδικούς αντιπροσώπους για να παρακολουθήσουν την κηδεία του. Είναι θαμμένος στο Ανίτκαμπιρ, μαυσωλείο που κατασκευάστηκε ειδικά για αυτόν, στην Άγκυρα. Είχε παντρευτεί μια φορά το 1923 αλλά χώρισε δύο χρόνια αργότερα. Είχε υιοθετήσει 8 παιδιά, εκ των οποίων η Σαμπιχά Γκιοκτσέν έγινε μετέπειτα η πρώτη γυναίκα πιλότος στον κόσμο. Το σπίτι, όπου γεννήθηκε ο Ατατούρκ, δωρήθηκε από τον δήμο Θεσσαλονίκης στο τουρκικό κράτος το 1935 και έκτοτε φιλοξενεί το Μουσείο Ατατούρκ.

ΠΗΓΗ: http://el.wikipedia.org/

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: Το 1983, η υποτελής διοίκηση της Τουρκίας ανακήρυξε το ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΣ

Η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία, από την οποία και εξαρτάται πολιτικά, στρατιωτικά και οικονομικά. Τα Ηνωμένα Έθνη εξακολουθούν να αναγνωρίζουν την κυριαρχία της νόμιμης Κυπριακής Δημοκρατίας σε όλη την επικράτεια του νησιού και έχουν ανακηρύξει την προσπάθεια απόσχισης ως παράνομη. Στην Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, η ΤΔΒΚ αποκαλείται «ψευδοκράτος» και «κατεχόμενα».

Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου (τουρ. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti (KKTC)) ονομάζεται από την Τουρκία το βόρειο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, το οποίο τελεί υπό τουρκική κατοχή από το 1974 κατά παράβαση των Διεθνών Κανόνων Δικαίου. Η Τουρκία προέβη στην ανακήρυξη σε κράτος των κατεχομένων αυτών εδαφών, με την ονομασία: Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ) (στα τουρκικά Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti), κατά παράβαση του καταστατικού χάρτη των Ηνωμένων Εθνών το 1983, διαμελίζοντας την Κυπριακή Δημοκρατία. Η ανακήρυξη αυτή έγινε εννιά χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο με αφορμή την κατευθυνόμενη από την ελληνική Χούντα των Συνταγματαρχών του Δημήτριου Ιωαννίδη, ελληνοκυπριακή απόπειρα ανατροπής του Προέδρου Μακαρίου και την εγκατάσταση στην θέση του ενός πρωθυπουργού-μαριονέτα των Χουντικών.

Η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία, από την οποία και εξαρτάται πολιτικά, στρατιωτικά και οικονομικά. Τα Ηνωμένα Έθνη εξακολουθούν να αναγνωρίζουν την κυριαρχία της νόμιμης Κυπριακής Δημοκρατίας σε όλη την επικράτεια του νησιού και έχουν ανακηρύξει την προσπάθεια απόσχισης ως παράνομη. Στην Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, η ΤΔΒΚ αποκαλείται «ψευδοκράτος» και «κατεχόμενα». O Οργανισμός της Ισλαμικής Διάσκεψης (OIC) αναβάθμισε το 2004 την εκπροσώπηση της τουρκοκυπριακής κοινότητας στον Οργανισμό, την οποία είχε αναγνωρίσει ως "μωαμεθανική κοινότητα-παρατηρητή" από το 1979, σε τουρκοκυπριακό κράτος-παρατηρητή, σύμφωνα με την επωνυμία που προέβλεπε για την τουρκοκυπριακή διοίκηση το απορριφθέν Σχέδιο Ανάν για την Κύπρο. Η χρήση του όρου τουρκοκυπριακό κράτος στο Σχέδιο Ανάν αφορούσε το ένα από τα δύο συστατικά κράτη της προβλεπόμενης ομόσπονδης κυπριακής δημοκρατίας και δεν προοριζόταν για ανεξάρτητη χρήση με την έννοια του κυρίαρχου κράτους, όπως εμμέσως αναγνωρίζει ο Οργανισμός στην ΤΔΒΚ ως κρατικό εκπρόσωπο των Τουρκοκυπρίων στις εργασίες του.

Ιστορικό

Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, στις 20 Ιουλίου 1974, η Τουρκία κατέχει το 37% περίπου του νησιού. Εκεί είχε εγκαταστήσει μία διοίκηση που της ήταν υποτελής. Στις 15 Νοεμβρίου 1983 η διοίκηση αυτή ανακήρυξε τα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου ανεξάρτητο κράτος. Η ΤΔΒΚ (Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου) δεν έχει αναγνωριστεί από κανένα κράτος, εκτός από την Τουρκία.

Η αυθαίρετη αυτή ανακήρυξη ανεξαρτησίας, πάνω σε μια περιοχή που κατείχετο στρατιωτικά από μία άλλη χώρα, δεν έγινε δεκτή ούτε από τα Ηνωμένα Έθνη, τα οποία καταδίκασαν την ενέργεια αυτή με τα Ψηφίσματα 541/1983 και 550/1984 του Συμβουλίου Ασφαλείας και τη θεώρησαν νομικά άκυρη. Ζήτησαν επίσης την άμεση ανάκλησή της και παράλληλα προέτρεψαν όλα τα κράτη να μην την αναγνωρίσουν.

Η Τουρκία υποστηρίζει πως η τουρκοκυπριακή πλευρά οδηγήθηκε στην ανακήρυξη εξαιτίας των αξιώσεων της ελληνοκυπριακής πλευράς για κυριαρχία σε ολόκληρο το νησί.

Εκτός από τα Ηνωμένα Έθνη, την ανακήρυξη ανεξαρτησίας δεν αναγνώρισε ούτε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Με την απόφασή του στην υπόθεση της Τιτίνας Λοϊζίδου, το Ε.Δ.Α.Δ. αποφάσισε πως, λόγω της παρουσίας 30.000 Τούρκων στρατιωτών στο νησί, η διοίκηση στα κατεχόμενα από την Τουρκία εδάφη της Κύπρου είναι μια υποτελής στην Τουρκία διοίκηση και πως η Τουρκία ευθύνεται για τις πράξεις και παραλείψεις της (τουλάχιστον στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων).

Παρόλα αυτά, ο Οργανισμός Ισλαμικών Συνδιασκέψεων αναγνώρισε την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου ως κράτος και τη δέχθηκε ως παρατηρητή στον οργανισμό, με την ονομασία "Τουρκικό Κυπριακό κράτος".

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων επιδίκασε ποινή-αποζημίωση 90 εκατομμυρίων δολλαρίων στο τουρκικό κράτος για την εισβολή του 1974, ποινή μη δεσμευτική για την Τουρκία, σύμφωνα με την άποψη του υπουργού εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου.

Πληθυσμός και πολιτική εποικισμού

Σε μια προσπάθεια αλλοίωσης της πληθυσμιακής ισορροπίας της βόρειας Κύπρου, οι αρχές της ΤΔΒΚ εξακολουθούν να εμποδίζουν την επιστροφή των Ελληνοκύπριων προσφύγων στα σπίτια τους. Επιπλέον, οι τουρκικές αρχές μετέφεραν την περίοδο 1975-1995 ικανό αριθμό Τούρκων υπηκόων (εκτιμώνται σε περίπου 36.000) από τις ανατολικές επαρχίες της Τουρκίας και τους εγκατέστησαν στην κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο, σε σπίτια Ελληνοκυπρίων που προηγουμένως είχαν αναγκαστεί να τα εγκαταλείψουν σαν αποτέλεσμα της εισβολής. Υπολογίζεται δηλαδή ότι πάνω από το 1/3 του τότε τουρκοκυπριακού πληθυσμού εγκαταστάθηκε την περίοδο εκείνη στη Β. Κύπρο, με αποτέλεσμα σήμερα οι έποικοι να υπερτερούν των γηγενών Τουρκοκυπρίων.

Σύμφωνα με τις τουρκοκυπριακές αρχές, ο πληθυσμός της περιοχής ελεγχόμενης από την ΤΔΒΚ ανέρχεται σε 264.172 κατοίκους, από τους οποίους το μεγαλύτερο μέρος αποτελούν γηγενείς Τουρκοκύπριοι. Συγκεκριμένα, κατά την τουρκοκυπριακή πλευρά, από τους 178.000 Τουρκοκύπριους πολίτες, το 74% είναι γηγενείς Τουρκοκύπριοι. Από τους υπόλοιπους, περίπου 16,000 έχουν γεννηθεί στην Κύπρο. Οι υπόλοιποι, περίπου 78,000, είναι έποικοι, ξένοι εργάτες, φοιτητές κ.λπ.

Σύμφωνα με υπολογισμούς των Αρχών της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο πληθυσμός της ΤΔΒΚ είναι 200.000, εκ των οποίων 80-89.000 είναι γηγενείς Τουρκοκύπριοι και 109.000-117.000 είναι Τούρκοι έποικοι.

Οι στατιστικές πάντως του 1960 τοποθετούσαν τον αριθμό τον Τουρκοκυπρίων σε 102.000 και των Ελληνοκυπρίων σε 450.000.

Μικρός αριθμός Ελληνοκυπρίων και Μαρωνιτών (περίπου 3.000) εξακολουθούν να ζουν στο Ριζοκάρπασο και τον Κορμακίτη.

Διακυβέρνηση

Προεδρικές Εκλογές

Στις προεδρικές εκλογές, που διενεργήθηκαν στις 18 Απριλίου 2010 ο Ντερβίς Έρογλου αναδείχθηκε νικητής με ποσοστό 50,38% έναντι 42,85% για τον έως τότε πρόεδρο, Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, ο οποίος έλαβε ποσοστό 42,8% των ψήφων. Ο Έρογλου ορκίστηκε πρόεδρος στις 23 Απριλίου 2010. Σύμφωνα με τον Τσενγκίζ Ακτάρ, ειδικό επί των θεμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Κωνσταντινούπολη, "ο Έρογλου έχει ισχυρή προσωπικότητα ικανή να οδηγήσει σε αποτυχία τις όποιες διαπραγματεύσεις για επίλυση του Κυπριακού Ζητήματος, ενώ οι πολύ καλές του σχέσεις με την Στρατιωτική Ηγεσία της Άγκυρας δεν βοηθά ιδιαιτέρως την κατάσταση". Από την πλευρά του, ο Αλεξάντερ Ντάουνερ, εκπρόσωπος του ΟΗΕ στο νησί προειδοποίησε και τις δύο πλευρές για "μαύρο μέλλον" σε περίπτωση αποτυχίας των διαπραγματεύσεων, πιέζοντας, ταυτόχρονα, τους δύο ηγέτες να εντείνουν τις μεταξύ τους επαφές.

Υποψήφιος	Κόμμα	Ψήφοι	%
Ντερβίς Έρογλου	Κόμμα Εθνικής Ενότητας (UBP)	61.491	50,38
Μεχμέτ Αλί Ταλάτ	ανεξάρτητος	52.302	42,85
Ταχσίν Ερτουγρούλογλου	ανεξάρτητος	4.648	3,81
Ζεκί Μπεσικτεπελί	ανεξάρτητος	1.986	1,61
Μουσταφά Κεμάλ Τιουμκάν	ανεξάρτητος	964	0,79
Αρίφ Σαλίχ Κιρντάγ	ανεξάρτητος	521	0,43
Αϊχάν Καϊμάκ	ανεξάρτητος	168	0,14
Σύνολο (συμμετοχή 76,37%)		125.294	100

Βουλευτικές Εκλογές

Εκλογές 2013

Οι εκλογές διεξήχθησαν πρόωρα στις 28 Ιουλίου 2013.

Κόμμα	Ψήφοι	%	Έδρες	+/–
Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα	477.209	38,38	21	+6
Κόμμα Εθνικής Ενότητας	339.864	27,33	14	–12
Δημοκρατικό Κόμμα	288.021	23,16	12	+7
Κοινοτικό Κόμμα Δημοκρατίας	92.110	7,41	3	+1
Ενωτικό Κόμμα της Κύπρου	39.127	3,15	0	0
Ανεξάρτητοι|	0,56	0	0
Άκυρα/λευκά		–	–	–
Σύνολο	120.287	100	50	0
Εγγεγραμμένοι/συμμετοχή	172.803	69,61	–	–

Εκλογές 2009

Στις 19 Απριλίου του 2009 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές, Οι εθνικιστές Τούρκοι κέρδισαν τις εκλογές στα κατεχόμενα, αποτέλεσμα που ίσως να επηρεάσει αρνητικά την οποια κυοφορούμενη λύση. Γενικώς παρατηρήθηκε μια άνοδος του Εθνικισμού., έναν χρόνο νωρίτερα από ό,τι αναμενόταν. Η απόφαση για τη διεξαγωγή των πρόωρων εκλογών έγινε από το κυβερνών Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα.

Στις κάλπες προσήλθαν 171.000 ψηφοφόροι για την εκλογή 50 βουλευτών. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το αποσχιστικό, συντηρητικό Κόμμα Εθνικής Ενότητας του Ντερβίς Έρογλου θα ξεπερνούσε το Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ με περισσότερες από 17 ποσοστιαίες μονάδες.

Το Κόμμα Εθνικής Ενότητας εξασφάλισε νίκη και αυτοδυναμία έναντι του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού Κόμματος του πρωθυπουργού Φερντί Σαμπίτ Σογιέρ. Στις εκλογές, το κόμμα του Έρογλου έλαβε ποσοστό 44,16% και αυτοδυναμία με 26 έδρες στη Βουλή. Το κόμμα του Σογιέρ ήρθε δεύτερο με 29,34% και κέρδισε 16 έδρες. Ο Ντερβίς Έρογλου, νικητής των εκλογών, ανέφερε χαρακτηριστικά πως μετά από ενδεχόμενη λύση του Κυπριακού Ζητήματος: "Το κράτος μας θα πρέπει να έχει αναγνωριστεί, οι Τούρκοι έποικοι πρέπει να έχουν το δικαίωμα να παραμείνουν στο νησί, όπως επίσης και ένα τμήμα των Τούρκων στρατιωτών, καθώς είναι υπεύθυνοι για την ασφάλειά μας."

Αποτελέσματα

Βουλή της ΤΔΒΚ, 19 Απριλίου 2009

Κόμματα	Ψήφοι	%	Έδρες	+/–
Εθνικό Κόμμα Ενότητας (Ulusal Birlik Partisi)		44,07	26	+7
Ρεπουμπλικανικό Τουρκικό Κόμμα (Cumhuriyetçi Türk Partisi)		29,15	15	–9
Δημοκρατικό Κόμμα (Demokrat Partisi)		10,65	5	–1
Κόμμα για την Κοινοτική Δημοκρατία (Toplumcu Demokrasi Partisi)		6,87	2	+1
Κόμμα για την Ελευθερία και την Μεταρρύθμιση (Özgürlük ve Reform Partisi)		6,20	2	+2
Κόμμα της Ενωμένης Κύπρου (Birleşik Kıbrıs Partisi)		2,42	—	—
Κόμμα Πολιτικής για το Λαό (Halk İçin Siyaset Partisi)		0,50	—	—
Ανεξάρτητοι		0,14	—	–3
Σύνολο (συμμετοχή 81,42%)	161.373	100,00	50	—

Διοικητική Υποδιαίρεση

Η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου είναι χωρισμένη σε πέντε περιφέρειες, οι οποίες φέρουν την τουρκική ονομασία της πρωτεύουσάς τους:

Επαρχία Γαζιμαγούσα (Αμμόχωστος)

Επαρχία Γκιρνέ (Κερύνεια)

Επαρχία Γκιουζέλιουρτ (Μόρφου)

Επαρχία Λεφκόσα (Λευκωσία)

Επαρχία Ισκελέ (Τρίκωμο).

Πρωτεύουσα του κράτους είναι το βόρειο τμήμα της Λευκωσίας (Lefkoşa στα τούρκικα). Ο διαχωρισμός μεταξύ της μη ελεγχόμενης περιοχής και της περιοχής ελεγχόμενης από την Κυπριακή Δημοκρατία, γνωστός ως Πράσινη Γραμμή, τελεί υπό τον έλεγχο 1.400 Κυανόκρανων, αλλά και του Ηνωμένου Βασιλείου. Το τελευταίο διατηρεί στρατιωτικές βάσεις με περίπου 4.000 στρατιώτες στο Ακρωτήρι, στα νότια του Κυπριακής Δημοκρατίας, και την Δεκέλεια.

Γραφείο της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας
Κύπρου στο Λονδίνο

Διπλωματία

Η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου είναι αναγνωρισμένη ως ανεξάρτητο κράτος μονάχα από την Τουρκία. Στα πλαίσια των 25ων γενεθλίων από την ανακήρυξη της ΤΔΒΚ, ο Ραούφ Ντενκτάς, πρώην και πρώτος Τουρκοκύπριος ηγέτης, ανέφερε στη διάρκεια συνέντευξής του ότι το Πακιστάν και το Μπανγκλαντές είχαν αναγνωρίσει την ΤΔΒΚ από την ανακοίνωση κιόλας της ανεξαρτησίας της, αλλά οι δύο αυτές χώρες είχαν υποχρεωθεί να υποχωρήσουν εμπρός στην διεθνή πίεση·. Το Πακιστάν υπήρξε επίσης η μοναδική χώρα που ψήφισε κατά της απόφασης υπ'αριθμόν 541 των Ηνωμένων Εθνών που θεώρησαν την ανακοίνωση της ανεξαρτησίας της ΤΔΒΚ ως μηδαμινής δικαστικής εγκυρότητας.

Το 1992, η Αυτόνομη Δημοκρατία του Ναχιτσεβάν αναγνώρισε την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου, αλλά αυτή η αναγνώριση δεν είχε κανέναν επίσημο χαρακτήρα, καθώς το Αζερμπαϊτζάν, αν και είχε εκφράσει πολλάκις την επιθυμία του να θεωρεί την ΤΔΒΚ ως Κράτος, ωστόσο, δεν αναγνώριζε την ανεξαρτησία του βόρειου τμήματος του νησιού.

Το 2005, σύμφωνα με τον τουρκικό Τύπο, ο Τουρκοκύπριος Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων, Σερντάρ Ντενκτάς είχε δηλώσει στα ΜΜΕ, έπειτα από μια επίσκεψη στην Γκάμπια, ότι ο ομόλογός του της Γκάμπια δεν έβλεπε κάτι το αρνητικό στη δημιουργία διπλωματικών σχέσεων με την ΤΔΒΚ, αν και δεν υπήρξε καμιά ενέργεια προς αυτή την κατεύθυνση στη διάρκεια αυτής της επίσκεψης. Το 2008, η Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου εγκαινίασε ένα Γραφείο Τουρισμού και Εμπορίου στο Κατάρ.

Το 2007, επισκεπτόμενος το Ντενιζλί της Τουρκίας, ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Μεχμέτ Αλί Ταλάτ δήλωσε : "Έχουμε ανάγκη την βοήθεια του τουρκικού κόσμου, καθώς προερχόμαστε, πρωτίστως, από το ίδιο έθνος. Μέχρι σήμερα, δεν δεχτήκαμε την βοήθεια που αναμέναμε από τις τουρκόφωνες χώρες. Με εξαίρεση, βέβαια, την Τουρκία, λαμβάνουμε μια σχετικά μικρή βοήθεια από το Αζερμπαϊτζάν και την Κιργιζία. Και πέραν του τουρκικού κόσμου, δεχόμαστε, επίσης, την βοήθεια του Πακιστάν."

Η Τουρκοκυπριακή Ομοσπονδία Μπιλιάρδου αποτελεί μέλος της Παγκόσμιας Ένωσης Μπιλιάρδου.

Ξένες εκπροσωπήσεις στην ΤΔΒΚ

Μόνο η Τουρκία διαθέτει πρεσβεία εντός της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση άνοιξε ένα γραφείο βοήθειας, το οποίο βρίσκεται επίσης στην Λευκωσία.

Τουρκοκυπριακές εκπροσωπήσεις στο εξωτερικό

Η Τουρκία είναι η μοναδική χώρα εντός της οποίας η ΤΔΒΚ διαθέτει πρεσβεία και προξενεία : η πρεσβεία της ΤΔΒΚ στην Τουρκία βρίσκεται στην Άγκυρα, ενώ τα προξενεία της βρίσκονται σε Κωνσταντινούπολη, Μερσίνη και Σμύρνη.

Αναγνωρισμένη από κανένα άλλο Κράτος, η ΤΔΒΚ έχει, ωστόσο, το δικαίωμα να ανοίγει γραφεία ώστε να διατηρεί επαφές με μέλη της τουρκοκυπριακής διασποράς, αλλά και να δημιουργεί καλές σχέσεις με άλλα κράτη. Τα γραφεία αυτά τελούν υπό την διαχείριση τόσο των Τουρκοκυπριακών αρχών όσο και εθελοντών:

Επίσημα:

•  Ηνωμένο Βασίλειο : Λονδίνο
•  Βέλγιο : Βρυξέλλες
•  ΗΠΑ : Ουάσινγκτον, Νέα Υόρκη,
•  Αζερμπαϊτζάν : Μπακού
•  Πακιστάν : Ισλαμαμπάντ
•  Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα : Αμπού Ντάμπι
•  Κατάρ : Ντόχα

Εθελοντικά :

•  Τουρκία : Αντάλια, Προύσα
•  Γερμανία : Μόναχο, Κολωνία, Βαυαρία, Βερολίνο
•  ΗΠΑ : Λος Άντζελες
•  Αυστρία : Σάλτσμπουργκ
•  Αυστραλία : Σίδνεϊ, Μελβούρνη
•  Κίνα : Χαϊκού
•  Γκάνα : Άκρα
•  Νότια Αφρική : Φερενίγκινγκ
•  Γαλλία : Παρίσι
•  Ιταλία : Ρώμη
•  Καναδάς : Οντάριο, Βανκούβερ
•  Σαουδική Αραβία : Τζέντα
•  Ουγγαρία : Βουδαπέστη
•  Μαλαισία : Σαχ Αλάμ
•  Ιορδανία : Αμάν

Γραφείο Τουρισμού:

•  Τουρκία : Σμύρνη, Αντάλια, Κωνσταντινούπολη
•  Σουηδία : Γκέτεμποργκ
•  Κιργιζία : Μπισκέκ
•  Ηνωμένο Βασίλειο : Λονδίνο
•  Γερμανία : Φρανκφούρτη

ΠΗΓΗ: http://el.wikipedia.org/wiki/

ΠΟΛΙΤΙΚΗ: ΑΟΖ Κύπρου - Οι κινήσεις και το σχέδιο της Τουρκίας

Τι και γιατί συμβαίνει στην ΑΟΖ της Κύπρου; - Το σχέδιο της Τουρκίας για την κυπριακή ΑΟΖ

Οι κινήσεις της Τουρκίας είναι όχι ένδειξη αλλά απόδειξη αδυναμίας σε πολιτικό, γεωπολιτικό και σε επίπεδο διεθνούς δικαίου - Η επίδειξη δύναμης γίνεται για να καλύψει την αδυναμία και το αδιέξοδό της

Του Σάββα Καλεντερίδη

Σε άρθρο μας που δημοσιεύθηκε στις 30 Δεκεμβρίου 2012, στην παρούσα στήλη, κάναμε μια συνοπτική αναφορά στο γαϊτανάκι των προκλήσεων της Τουρκίας στις ελληνικές θαλάσσιες ζώνες και αναφερθήκαμε στο αδιέξοδο που έχει περιέλθει η Τουρκία λόγω των συμφωνιών που υπέγραψε η Κύπρος με μεγάλες ενεργειακές εταιρείες, για την εκμετάλλευση της κυπριακής ΑΟΖ.

Επίσης αναφερθήκαμε στην απονενοημένη πράξη της Άγκυρας να αγοράσει εσπευσμένα από τη Νορβηγία το σκάφος «Polarcus Samur», έναντι 165 εκατ. δολαρίων, τη στιγμή μάλιστα που στα τουρκικά ναυπηγία κατασκευάζεται άλλο τουρκικό ερευνητικό σκάφος, το οποίο θα είναι έτοιμο μετά από μερικά χρόνια.

Τότε, αφού υπογραμμίζαμε ότι η εσπευσμένη αγορά του «Polarcus Samur», που βαπτίστηκε σε «Μπαρμπαρός» έγινε για να μπορεί η Τουρκία να προβαίνει σε παράνομες ενέργειες στις ελληνικές θάλασσες, καταλήγαμε ως εξής στο άρθρο μας: «Άραγε έχει αξιολογηθεί σωστά η κίνηση αυτή της Αγκύρας και είναι έτοιμη η Ελλάδα να αντιμετωπίσει μονομερείς ενέργειες και τετελεσμένα που μπορεί να δημιουργήσει η Τουρκία;»

Τώρα, σχεδόν δυο χρόνια μετά, βλέπουμε την Τουρκία να χρησιμοποιεί το «Μπαρμπαρός» ακριβώς με τον τρόπο που είχαμε προβλέψει και θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε το λόγο που το κάνει.

Η Τουρκία έκανε το κλασσικό λάθος που κάνουν όσοι νομίζουν ότι είναι ισχυροί αλλά στην ουσία δεν είναι. Γιατί η Τουρκία, ειδικά στο Κυπριακό αλλά και απέναντι στην Ελλάδα, δεν είναι τόσο ισχυρή όσο νομίζει, απλά χρησιμοποιείται από το διεθνή παράγοντα αναλόγως της γεωπολιτικής συγκυρίας.

Οι κυβερνήσεις της Άγκυρας, λοιπόν, έκαναν το λάθος αυτά τα σαράντα χρόνια να οχυρωθούν πίσω από τα «κεκτημένα», δηλαδή τα κατεχόμενα της παράνομης εισβολής στην Κύπρο και ακολούθησε μια απολύτως άκαμπτη και στατική πολιτική στο Κυπριακό, τη στιγμή μάλιστα που οι εξελίξεις στην περιοχή τρέχουν με την ταχύτητα του… φυσικού αερίου, συμπαρασύροντας όσους δεν έχουν την ευελιξία και την ευκαμψία που απαιτούν οι καιροί.

Έτσι, ενώ η μικρή και διαμελισμένη Κύπρος κατάφερνε το ακατόρθωτο, δηλαδή να γίνει πλήρες μέλος της Ε.Ε., αποφεύγοντας ταυτοχρόνως τον ύφαλο του Σχεδίου Αννάν, που θα κατέστρεφε την υφιστάμενη Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ οι κυβερνήσεις της Λευκωσίας, ξεκινώντας με τον αείμνηστο Τάσο Παπαδόπουλο, συνεχίζοντας με τον Δημήτρη Χριστόφια και τώρα με τον Νίκο Αναστασιάδη, οριοθετούσαν την ΑΟΖ με τις γειτονικές χώρες και υπέγραφαν συμφωνίες με ενεργειακούς γίγαντες, η Τουρκία έβαφε κάθε τόσο την τεράστια και αποκρουστική ημισέλινο που πληγώνει σαράντα χρόνια τώρα τον υπερήφανο Πενταδάκτυλο και ενίσχυε τις στρατιωτικές δυνάμεις κατοχής στο μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου.

Και κάποια στιγμή η Άγκυρα ξύπνησε, για να διαπιστώσει ότι η Κύπρος, με τις προαναφερθείσες συμφωνίες με την Noble, Delek, Eni, Kogas, και Total, έβαζε στο «παιχνίδι» της υποστήριξης των θέσεων και τελικά και των εθνικών της συμφερόντων τις χώρες από τις οποίες προέρχονται οι εν λόγω εταιρείες.

Τότε που ξύπνησε, έσπευσε να αγοράσει το νορβηγικό πλοίο για να κάνει παράνομες ενέργειες στην κυπριακή ΑΟΖ, αφού θα ήταν σχεδόν αδύνατον να ναυλώσει ξένα πλοία για αυτήν την πειρατική συμπεριφορά που γίνεται εις βάρος ενός κυρίαρχου κράτους.

Η Τουρκία, αφού ήδη είχε «πετάξει το πουλάκι», προσπάθησε να ασκήσει πιέσεις σε ΗΠΑ, Ισραήλ, Ιταλία, Γαλλία και Κορέα για να αποσυρθούν οι εταιρίες τους από το παιχνίδι της εκμετάλλευσης των υποθαλασσίων κοιτασμάτων της Κύπρου.

Και όταν δεν πέτυχε απολύτως τίποτα, έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιό της, χρησιμοποιώντας το «Μπαρμπαρός» και τις φρεγάτες.

Ποιο είναι το σχέδιό της;

Με πειρατικές ενέργειες στην κυπριακή ΑΟΖ και με την απειλή δημιουργίας τετελεσμένων από πλευράς της, να προκαλέσει ένταση, αν είναι δυνατόν και στρατιωτική. Ο στόχος είναι να δημιουργήσει σκηνικό που είναι πιθανόν να οδηγήσει τα πράγματα σε τέτοιο σημείο, που θα θέσει σε κίνδυνο την ειρήνη και τη σταθερότητα στη Μεσόγειο, για να παρέμβουν στη συνέχεια οι ΗΠΑ, να παγώσουν όλες οι διαδικασίες εκμετάλλευσης στην κυπριακή ΑΟΖ, μέχρι να βρεθεί τελική λύση στο Κυπριακό.

Στη συνέχεια, θα ξαναφέρει τα πράγματα στα μέτρα της, αφού στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων θα έχει και πάλι το ισχυρό χαρτί της κατοχής του 37% της Κύπρου, το οποίο θα χρησιμοποιήσει εκβιαστικά για μια λύση κομμένη και ραμμένη στα νεοοθωμανικά μέτρα του τουρκικού σωβινισμού στο Κυπριακό!

Τα μάτια μας και κυρίως τα μυαλά μας ανοιχτά, λοιπόν, σε Λευκωσία και Αθήνα!

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "δημοκρατία"

ΠΗΓΗ: http://infognomonpolitics.blogspot.gr/

ΤΟΥΡΚΙΑ: Σαρκοφάγος του 96-98 μ.Χ. αποκαλύφθηκε από παράνομη ανασκαφή στο Sungurlu Corum

Αρχαία σαρκοφάγος κατασχέθηκε στη βόρεια Τουρκία

Η σαρκοφάγος χρονολογείται στο 96-98 μ.Χ.
και φέρει αρκετές φθορές από τους λαθρανασκαφείς.

Μια παράνομη ανασκαφή στη βόρεια επαρχία Sungurlu Corum της Τουρκίας αποκάλυψε μια σαρκοφάγο, ηλικίας 1.900 ετών.

Η σαρκοφάγος απομακρύνθηκε από το χώρο των ανασκαφών και μεταφέρθηκε στο Μουσείο Corum για συντήρηση και έκθεση στο κοινό.

Ο τύμβος στο χωριό Turgutlu, όπου βρέθηκε η σαρκοφάγος, ανασκάφηκε παράνομα το 2012, προτού η περιοχή καταχωρηθεί ως αρχαιολογικός χώρος Α’ Βαθμού, δήλωσε ο Sabri Baskoy, κυβερνήτης της περιοχής, προσθέτοντας ότι συμμετείχαν στις παράνομες ανασκαφές ορισμένοι δημόσιοι αξιωματούχοι της περιοχής.

Μια νέα παράνομη ανασκαφή πραγματοποιήθηκε επίσης στον τύμβο τον Μάρτιο του τρέχοντος έτους, σύμφωνα πάντα με τον Baskoy, προσθέτοντας ότι είχαν ενημερωθεί ότι ανακαλύφθηκε τάφος κατά τη διάρκεια αυτής της ανασκαφής.

«Ο τάφος προσθέτει αξία στον πλούτο του Corum. Είναι ο μεγαλύτερος τάφος που έχει βρεθεί ποτέ στην επαρχία μας. Ελπίζουμε ότι θα συμβάλει στην προώθηση του Corum», είπε .

Ένα γυναικείο σώμα

Οι εξετάσεις έδειξαν ότι η σαρκοφάγος χρονολογείται στο 96-98 μ.Χ., δήλωσε ο Baskoy, προσθέτοντας ότι ερευνούνται όσοι εμπλέκονται στις παράνομες ανασκαφές.

Ο Baskoy συνέχισε λέγοντας ότι ήταν βέβαιος ότι η σαρκοφάγος ήταν τόσο παλιά. «Πιστεύουμε ότι υπήρχε ένα γυναικείο σώμα μέσα σε αυτή. Τα σκελετικά κατάλοιπα που βρέθηκαν, στάλθηκαν για περαιτέρω έρευνα στην Άγκυρα. Θα μπορέσουμε να προσδιορίσουμε το φύλο και την ηλικία», είπε.

Μιλώντας για τα χαρακτηριστικά της σαρκοφάγου, o Onder Ipek, διευθυντής του Μουσείου Corum, δήλωσε: «Το κάλυμμα της έχει μήκος 240 εκατοστά, πλάτος 120 εκατοστά και ύψος 58 εκατοστά. Οι δύο μεγάλες πλευρές της είναι σπασμένες από τους αρχαιοκάπηλους. Ένα από τα ακρωτήρια ήταν επίσης σπασμένα. Μερικά κομμάτια αυτού του ακρωτηρίου βρέθηκαν από τους αρχαιολόγους και γίνεται προσπάθεια να αποκατασταθούν στην αρχική θέση τους από την συντηρήτρια του μουσείου. Ο Έρωτας, ο θεός της αγάπης στην ελληνική μυθολογία, απεικονίζεται στην επιφάνεια της σαρκοφάγου. Η κεφαλή του Έρωτα φέρει αρκετές ζημιές από τους αρχαιοκάπηλους.»

Σύμφωνα με τον Ipek στο εσωτερικό της σαρκοφάγου εκτός από τα σκελετικά κατάλοιπα βρέθηκαν επίσης ένα ασημένιο νόμισμα, ένα χρυσό σκουλαρίκι και ένα δαχτυλίδι.

Πηγή: The Archaeology News Network

ΠΗΓΗ: http://erroso.blogspot.gr/2014/05/blog-post_19.html