ΑΡΚΑΔΙΑ: Η βυζαντινή καστροπολιτεία του Μουχλίου κηρύχθηκε αρχαιολογικός χώρος

Μουχλί Αρκαδίας, η μεσαιωνική οχυρωμένη πόλη

Το Μουχλί ήταν μεσαιωνική πόλη που περιβαλλόταν από κάστρο της οποίας σώζονται ερείπια στην σημερινή Αρκαδία στην κοιλάδα του Αχλαδόκαμπου σε λόφο με την ονομασία Μουχλί, παραφυάδα του Παρθένιου όρους κοντά στο χωριό Παρθένι Αρκαδίας.

Το κάστρο και πόλη χτίστηκαν γύρω στα 1294 ή 95 μετά την Άλωση του Νικλίου από τον βυζαντινό στρατηγό Ανδρόνικο Ασάν και προστάτευε τη μεσαιωνική πόλη Μουχλί που υπήρχε εκεί πριν την Φραγκοκρατία. Την εποχή εκείνη εκεί ήταν τα σύνορα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας και του Δεσποτάτου του Μυστρά. Η ονομασία του πιστεύεται ότι προέρχεται εκ παραφθοράς του Νικλί ή από τον ναό της Παναγίας της Μουχλιώτισσας όπου ερείπια του διασώζονται και σήμερα.

Η πόλη έλεγχε τον δρόμο προς τον Μυστρά και τις άλλες μεγάλες πόλεις της εποχής. Ήταν χτισμένη σε τρία επίπεδα που χωρίζονταν με τείχη και πιστεύεται ότι χρησιμοποιήθηκαν υλικά από το Νικλί και την αρχαία Τεγέα. Το Μουχλί με την καταστροφή του Νικλίου έγινε έδρα της επισκοπής Νικλίου, το 1314 μνημονεύεται μετόχι της οι Άγιοι Θεόδωροι της Μονής Βροντοχίου του Μυστρά. Τον 14ο αιώνα πιστεύεται ότι ήταν ισχυρή πόλη και διατηρούσε μικρή αυτονομία. Γνώρισε μεγάλη άνθιση στις τέχνες και στα γράμματα με γνωστότερο εκπρόσωπο της τον ζωγράφο Διγενή.

Το 1460 το πολιόρκησε ο Μωάμεθ Β΄ και μετά από ημέρες παραδόθηκε στους Οθωμανούς λόγω λειψανδρίας ή έπειτα συμφωνίας από τον διοικητή της Δημήτριο Ασάνη. Ο Μωάμεθ πυρπόλησε κι έκαψε την πόλη και το κάστρο. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι ο σουλτάνος τοποθέτησε φρουρά στην πόλη αλλά με την πάροδο των χρόνων εγκαταλείφθηκε σταδιακά κι ερημώθηκε.

Οδηγώντας κανείς στο δρόμο από την Τρίπολη για το Άργος , ανάμεσα στα Αγιωργίτικα και τον Αχλαδόκαμπο παρατηρεί τα απομεινάρια μιας πόλης, σε ορεινό χώρο ελεύθερο από παντού. Στο χώρο αυτό , που δύσκολα κάποιος μπορεί να προϊδεαστεί για το παρελθόν του, βρίσκονται τα ερείπια της οχυρωμένης βυζαντινής πόλης του Μουχλίου . Θεωρείται ότι ιδρύθηκε το 1295 μ.Χ από τον Ανδρόνικο Ασάν, συγγενή των Παλαιολόγων , για να στέγασει τον πληθυσμό του Νυκλίου μετά την καταστροφή του από τους Βυζαντινούς .

Η Ιστορία του

Το όνομα του Μουχλίου κατά πάσα πιθανότητα αποδίδεται στον Επίσκοπο των Αμυκλών και ίσως να αποτελεί παραφθορά του ονόματος Αμυκλίου - Νυκλίου. Το γεγονός ότι το Μουχλί , του οποίου πιθανόν, υπήρξε για 160 χρόνια το ισχυρότερο (μετά από το Μυστρά και τη Μονεμβασιά ) από τα στηρίγματα του δεσποτάτου στον αγώνα του για τη διάλυση του πριγκιπάτου της Αχαϊας, φανερώνει και τη σπουδαιότητα της ύπαρξης του.

Η πρώτη πολιορκία

Κατά το 1446, ο Σουλτάνος Μουράτ ο Β΄ , έχοντας στη διάθεση του πολυάριθμο στρατό και συνοδεία πολλών κανονιών και πυροβόλων , προσπάθησε να εισβάλλει ανεπιτυχώς στο φρούριο του Μουχλίου Την άνοιξη του 1458 , ο Μωάμεθ ο Β΄ ο Πορθητής , επικεφαλής 80.000 στρατιωτών εισβάλλει στην Πελοπόννησο και πολιορκεί το Μουχλί το οποίο , υπερασπιζόταν ο Δημήτριος Ασάν Λάσκαρης, συγγενής των Παλαιολόγων.

Μετά από πολιορκία 54 ημερών , οι υπερασπιστές του κάμφθηκαν από την έλλειψη νερού και τροφίμων και παρέδωσαν την πόλη με ευνοϊκούς όρους προς τους Τούρκους.

"ο Μωάμεθ , αφού εδιάβη με όλα του τα φουσάτα και τέντωσαν το γύρο τρία τειχία και τους επήρανε το νερό , όπου ήτανε όξω του κάστρου. Τότε έστειλε μαντατοφόρο και ο σουλτάν Μεχμέτης εις τον Ασάν ότι να παραδοθούν. Και ο Ασάνης έδωσε απόφαση, "κάλλιο να αποθάνωμε παρά να παραδοθούμε". Τότε όρισε ο Σουλτάνος και ηφέρανε τις λουμπάρδες και τις εστήσανε κοντά εις τα τειχία και εις τις πόρτες εβαρούσανε και εχαλούσανε τα τειχία" (Λαόνικος Χαλκοκονδύλης "Αποδείξεις ιστοριών")

Ο Δημήτριος Ασάν παρέμεινε διοικητής του Μουχλίου και μετά την άλωση της πόλης για δύο ακόμα χρόνια.

Ο θρύλος των πολλών εκκλησιών

Ένας από τους θρύλους που συνοδεύουν το Μουχλί , αναφέρει πως οι εκκλησιές του <<ήσαν όσες και οι ημέρες του χρόνου>>, δίνοντας έτσι μια πιθανολόγηση ότι η πόλη αριθμούσε περίπου 20.000 κατοίκους.

Η "Μουχλιώτισσα"

Ένας ακόμα θρύλος κάνει λόγο για τη "Μουχλιώτισσα". Συγκεκριμένα αναφέρει πως "ο Δημήτριος Ασάν είχε μια πανέμορφη κόρη, παντρεμένη με το δούκα των Αθηνών τον Φραγκίσκο Β΄ Ατσαγιόλι, την οποία ο Μωάμεθ , θαμπωμένος από την ομορφιά της , αφού σκότωσε τον σύζυγό ,την πήρε στο χαρέμι του".

Ο θρύλος με τις κρήνες

Λέγεται ότι στο Μουχλί υπήρχαν τρεις κρήνες (βρύσες) που περιείχαν χρυσό (ένδειξη δύναμης των ηγεμόνων της περιοχής), νερό και φίδια αντίστοιχα και που ήταν σε θέση να καταστρέψουν την περιοχή, στην περίπτωση που άνοιγαν. Κατά πάσα πιθανότητα μέσω του συγκεκριμένου θρύλου, δημιουργήθηκε η ανθρώπινη δοξασία για καλλιέργεια της ευσέβειας των κατοίκων της περιοχής που αποσκοπούσε στην ανάγκη προστασίας των τόσων ναών που υπήρχαν στην περιοχή.

Η οριστική πτώση

Το Μάιο του 1460, το Μουχλί πέφτει για τελευταία φορά στα χέρια των Τούρκων . Η πόλη και το φρούριό της κάηκαν και καταστράφηκαν. "Ο σουλτάνος εχάλασε το κάστρο και δεν άφηκε πέτρα πάνω σε πέτρα και τους χριστιανούς τους έβγαλε έξω και εκαθίσανε εις τα χωρία" Στο Μουχλί, (1463) παρέμεινε φρουρά 200 στρατιωτών , μεγαλύτερη ακόμα και από εκείνες του Μυστρά και των Πατρών που διατηρούσαν λιγότερους στρατιώτες (Stefano Magno) Μόλις εγκαταλείφθηκε η πόλη, ονομάστηκε από το λαό, Παλιομούχλι, ενώ στα γύρω χωριά που δημιουργήθηκαν από τους κατοίκους της, λέγονταν Καινούργια ή Νέα Μουχλιά,

Σήμερα

Στις μέρες μας, μονάχα τα ερείπια του μητροπολιτικού ναού της Παναγίας, γνωστής ως Παναγίας του Μουχλίου (ή Παναγία η Μουχλιώτισσα) απέμειναν στο μέσο της δυτικής πλευράς του βουνού, για να θυμίζουν το μακρύ παρελθόν.

Πιθανολογείται ως χρονολογία ανέγερσής της εκκλησίας το 1281μ.X. Για την ιστορία του ναού, επικρατούν διάφορες απόψεις. Κατά μια άποψη, οι κάτοικοι του Μουχλίου μετέφεραν μια εικόνα της Παναγίας στην Πόλη, χτίζοντας και τον ομώνυμο ναό, κοντά στο Φανάρι. Λέγεται μάλιστα ότι αυτή ήταν και η μόνη βυζαντινή εκκλησία που δεν έγινε τέμενος μετά την Άλωση.

Σύμφωνα με άλλες απόψεις, η δημιουργία αποδίδεται στην κόρη του Μιχαήλ Παλαιολόγου, Μαρία.

Με κόπο ανεβαίνει σήμερα στο Μουχλί . Το αίσθημα του δέους και της συγκίνησης κυριαρχεί όταν κανείς αντικρίζει απομεινάρια τειχών, πύργους, ναούς και άλλα κτίσματα που μαρτυρούν περασμένα μεγαλεία ενός βυζαντινού κέντρου πολιτισμού, το οποίο δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ από τους Τούρκους και τους Φράγκους.

Η οχυρωμένη πόλη του Μουχλίου στην Αρκαδία, κηρύχθηκε αρχαιολογικός χώρος, με την ομόφωνη γνωμοδότηση των μελών του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου.

Εντός των ορίων του νέου αρχαιολογικού χώρου, προς τα βόρεια βρίσκεται και το μέρος όπου κάποτε υπήρχε το Ιερό της Αρτέμιδος Αγροτέρας, οι μοναδικές ενδείξεις για την ύπαρξή του οποίου είναι τα ευρήματα που εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Τεγέας.

Πριν τη γνωμοδότηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, το Μουχλί δεν προστατευόταν από κανένα θεσμικό πλαίσιο -εκτός ίσως από τον θρύλο που μιλούσε για τρεις κρήνες: η πρώτη γεμάτη χρυσάφι, νερό η δεύτερη και φίδια η τρίτη, που έτσι και απελευθερώνονταν θα κατέστρεφαν όλη την περιοχή.

«Στο Μουχλί, επειδή εγκαταλείφθηκε αμέσως μετά την οθωμανική κατάκτηση, υπάρχουν μόνον βυζαντινά κατάλοιπα, γεγονός που το καθιστά πολύτιμο και μοναδικό μνημείο», δήλωσε ο Δημήτρης Αθανασούλης, μέλος του Συμβουλίου και προϊστάμενος της 25ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, στην αρμοδιότητα της οποίας ανήκει και ο νομός Αρκαδίας.

ΠΗΓΕΣ: 

http://el.wikipedia.org/wiki/

http://www.arcadiaportal.gr/news/istories-kai-thruloi-gia-mouxli

http://erroso.blogspot.gr/2013/05/blog-post_6299.html

ΑΙΤΩΛΙΑ: "στο φως" δεύτερος ναός και το μοναδικό αρχαίο στάδιο της δυτικής Ελλάδας

«Στο φως» δεύτερος ναός και το μοναδικό αρχαίο στάδιο της δυτικής Ελλάδας

Οι λίθινες κερκίδες του αρχαίου σταδίου.

Στην «καρδιά» του αρχαίου Μολυκρείου ή Μολυκρείας στην Αιτωλία, στην περιοχή των ιερών δηλαδή, χτύπησε η αρχαιολογική σκαπάνη. Ένα τεράστιο αρχαίο στάδιο, μήκους 184,60 μέτρων (αττικού τύπου), με τις λίθινες κερκίδες του και την αφετηρία εκκίνησής του, αποκαλύφθηκε πλάι σε ένα κτήριο με λουτρό που ενδεχομένως χρησιμοποιούσαν οι αθλητές στο Ιερό του αρχαίου Μολυκρείου ή της Μολυκρείας της Αιτωλίας.

Πρόκειται για έναν αρχαιολογικό χώρο γνωστό ήδη από τους περιηγητές του 19ου αιώνα, καθώς υπήρχαν κάποια ορατά λείψανα. Βρίσκεται στο οροπέδιο πάνω στην κορυφή ενός χαμηλού βουνού ύψους 510 μ. (15 χλμ. από τη Ναύπακτο και σε ευθεία σχεδόν γραμμή με το στενό πέρασμα Ρίου-Αντιρρίου). Εδώ και οκτώ χρόνια, η ανασκαφική ομάδα υπό τον Νίκο Καλτσά, επίτιμο διευθυντή του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, και την Αλίκη Μουστάκα, καθηγήτρια στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ανασκάπτει χώρο στον οποίο εντοπίζονται ναοί, βωμοί, στοές αλλά και ένα αρχαίο στάδιο. Αρχιτέκτονας είναι ο καθηγητής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, Μανώλης Κορρές. 

O κ. Καλτσάς θα μιλήσει τη Δευτέρα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο 6 μ.μ., για τα εντυπωσιακά παλιά και νέα ευρήματα του εν πολλοίς άγνωστου αυτού χώρου στις διαλέξεις των Φίλων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου (Τοσίτσα 1). 

Το χώρο, που σήμερα ονομάζεται Ελληνικά, επισκέφθηκε το 1915 ο Κ. Ρωμαίος, αναφέροντας ότι σώζεται η δίβαθμη κρηπίδα ενός μεγάλου ναού. Την ταύτιση ωστόσο αυτής της θέσης με το αρχαίο Μολύκρειο ή Μολύκρεια είχε προτείνει πρώτος ο Leake, με βάση τις πηγές κυρίως από τον Θουκυδίδη, τον Παυσανία και τον Πλούταρχο, μας επισημαίνει ο κ. Καλτσάς,.Τον χώρο ανέσκαψε δέκα χρόνια μετά ο Α. Ορλάνδος, που σχεδίασε το τοπογραφικό όλου του χώρου, αποτυπώνοντας όλα τα ορατά τότε και εν μέρει αποκαλυφθέντα λείψανα κτηρίων, όπως και τον τοίχο του περιβόλου που ακολουθεί την καμπύλη στο φρύδι του οροπεδίου, χωρίς να σχηματίζει καμιά γωνία. Εντόπισε επίσης, ναό με ασυνήθιστο προσανατολισμό από Βορρά προς Νότο, και διαστάσεις 14,37 Χ 31,45 μ. 

Αεροφωτογραφία του χώρου του αρχαίου Μολυκρείου Αιτωλίας

Ο Ορλάνδος πρότεινε μια χρονολόγηση του μνημείου γύρω στο 400 π.Χ. Το γεγονός ότι δεν βρέθηκαν στην ανασκαφή μέλη από την ανωδομή του κτιρίου οδήγησε στη διατύπωση της άποψης ότι ο ναός δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Είναι κατασκευασμένος από ντόπιο μαλακό ψαμμόλιθο, όπως και όλα τα υπόλοιπα κτήρια του Ιερού, υλικό που αφθονεί στην περιοχή. Ο Ορλάνδος αποκάλυψε επίσης τη θεμελίωση τοίχων και τις βάσεις πεσσών μιας διπλής στοάς με ενδιάμεσο τοίχο μήκους 38 μέτρων. Η θέση της στοάς ακριβώς δίπλα και σε επαφή σχεδόν με το κρηπίδωμα του ναού οδήγησε τον ανασκαφέα στο να τη χαρακτηρίσει ως χώρο εργοταξιακό για την οικοδόμηση του ναού, ερμηνεία που δεν ισχύει, όπως αποδεικνύεται από τις τελευταίες ανασκαφές. Σκάβοντας το 2006 σε σημεία που δεν ερεύνησε ο Ορλάνδος στα νότια του Ιερού βρήκαν ένα δεύτερο μικρότερο ναό με κανονικό προσανατολισμό Α-Δ και εντός του σηκού τη θέση του βάθρου του λατρευτικού αγάλματος. Έξω από το ναό, πίσω από τον οπισθόδομο, εντόπισαν και τη βάση του χάλκινου αγάλματος, που ήταν πιθανότατα φυσικού μεγέθους.

Ο μεγάλος και ο μικρός ναός στην «καρδιά» του αρχαίου Μολυκρείου στην Αιτωλία

Όπως θα πει ο κ. Καλτσάς, η δική τους έρευνα, που άρχισε το 2006, επικεντρώθηκε αρχικά σε μικρό κτίριο πάνω στο άνδηρο στο νότιο τμήμα του ιερού το οποίο δεν ερεύνησε ο Ορλάνδος. «Πολύ σύντομα διαπιστώθηκε ότι πρόκειται για έναν δεύτερο ναό, τον οποίο ονομάσαμε συμβατικά Ναό Α» θα πει ο ανασκαφέας. Έχει κανονικό προσανατολισμό Α-Δ και είναι πολύ μικρότερος από τον ήδη γνωστό μεγάλο ναό με διαστάσεις του κυρίως ναού μαζί με τον σηκό και τον πρόναο 10,25 Χ 5 μ. Τον κυρίως ναό περιβάλλει μια ορθογώνια κατασκευή διαστάσεων 16 Χ 11 μ. ίσως είδος κλειστής στοάς, που αποτελούσε το πτερό του ναού. Από τον θησαυρό νομισμάτων που εντοπίστηκε στο βάθρο του αγάλματος («αθηναϊκά, αιτωλικά, φωκικά, ένα Οπουντίων Λοκρών, καθώς και τρία ασημένια τετράδραχμα Μεγάλου Αλεξάνδρου, μεταθανάτιες κοπές»), η ανίδρυσή του χρονολογείται πριν από τις αρχές του 3ου αι. π.Χ. 

Τα κινητά ευρήματα χρονολογούνται ως την ελληνιστική περίοδο, που φαίνεται να ήταν και η περίοδος ακμής του ιερού. Δυστυχώς όμως δεν βοηθούν για την ταύτιση των ναών με κάποια συγκεκριμένη θεότητα, ούτε και για την ακριβή λειτουργία του Ιερού. Στη μεγάλη έκταση ανάμεσα στους δύο ναούς αποκαλύφθηκε ένα ορθογώνιο κτήριο, την ύπαρξη του οποίου είχε επισημάνει ο Ορλάνδος στο τοπογραφικό του, χωρίς όμως να το ερευνήσει. Έχει διαστάσεις 14,35 x 9,20 μ. και χωρίζεται σε έξι δωμάτια. Τα τέσσερα από αυτά μοιάζουν ως χώρος υποδοχής, ενώ τα δύο μεγαλύτερα ίσως ήταν αποθήκες, γιατί στις γωνίες τους βρέθηκαν μεγάλα πιθάρια, σιδερένια αγροτικά εργαλεία, πέντε αξίνες και ένα κλαδευτήρι. Ωστόσο, στο κατώφλι ενός από τρία μικρά δωμάτια γράφει το επίρρημα ΕΥ και στο δάπεδό του περισυνελέγησαν περί τις 100 αγνύθες διαφόρων τύπων, που σημαίνει πως είχε εργαστηριακή χρήση. Στο χώρο υποδοχής βρέθηκε μια λίθινη κατασκευή, ένα είδος πάγκου εργασίας για την εναπόθεση αγγείων και άλλων αντικειμένων. Παρόμοιος πάγκος υπήρχε και σε άλλο δωμάτιο, ενώ ένα γωνιακό δωμάτιο χρησίμευε ως λουτρό, γιατί εντός του βρέθηκε ένας πήλινος λουτήρας και ένα πήλινο περιρραντήριο με ψηλό πόδι.

Σιδερένιοι σφυρωτήρες δόρατος

«Από την αρχή ήταν σαφές ότι το κτήριο αυτό ήταν ένα "κοσμικό" κτήριο που εξυπηρετούσε διάφορες λειτουργικές ανάγκες του Ιερού» θα πει ο κ. Καλτσάς, τονίζοντας όμως ότι τους είχε προβληματίσει κάπως η παρουσία του λουτρού στο Ιερό, ωσότου ήρθε μια ανεπάντεχη ανακάλυψη πριν από δύο χρόνια να τους λύσει την απορία. Κόβοντας κάποιους θάμνους είδαν μια σειρά από λίθους. Προχωρώντας λίγο περισσότερο βρήκαν και μια δεύτερη σειρά λίθων. 

«Το πρόβλημα πάντοτε ήταν η βλάστηση από την οποία τελικά καθαρίστηκε ο χώρος ώς τον τοίχο του περιβόλου και μπορέσαμε έτσι να πραγματοποιήσουμε κάποιες τομές». Έπειτα από λίγες μέρες «οι υποψίες μας επαληθεύθηκαν. Βρεθήκαμε έκπληκτοι μπροστά σε ένα στάδιο με λίθινες κερκίδες. Την αφετηρία του σταδίου σχηματίζει μια σειρά από λίθινες πλάκες, πάνω στις οποίες διακρίνεται καθαρά η βαλβίδα, μονή στην περίπτωσή μας με μια αύλακα, που πιθανότατα μας παραπέμπει στον 5ο αιώνα π.Χ. Σε απολύτως κανονικά διαστήματα ανά 1,40 μ. υπάρχουν βαθείς ορθογώνιοι τόρμοι πλευράς 10 εκ., στους οποίους ήταν τοποθετημένοι οι ξύλινοι πάσσαλοι του μηχανισμού της ύσπληγας για την εκκίνηση των δρομέων».

Οι τέσσερις λίθινες κερκίδες (μήκους 32 μ.) ήταν σε ένα τμήμα του σταδίου και προορίζονταν για τους αξιωματούχους των αγώνων και τους επίσημους θεατές. Η επιγραφή ΑΒΑΤΟΝ σε μια σειρά των καθισμάτων ίσως σηματοδοτεί «το ούτως ή άλλως άβατον του σταδίου για το γυναικείο φύλο».

«Μετά την ανακάλυψη του σταδίου δικαιολογείται εν πολλοίς και η ύπαρξη του κτηρίου Γ με το λουτρό που δεν χωρεί αμφιβολία ότι, εκτός των άλλων λειτουργιών, εξυπηρετούσε και τους αθλητές ως χώρος αποδυτηρίων» σημειώνει ο κ. Καλτσάς. Πάντως, ο χώρος αυτός έχει πολλά ακόμη να μας αφηγηθεί, αφού την τελευταία ανασκαφική περίοδο, τον περασμένο Σεπτέμβριο του 2013, αποκαλύφθηκε και ανασκάφτηκε ακόμα ένα κτήριο νότια της στοάς, μήκους 12 μ. και πλάτους 6. Τα ευρήματα πάντως αυτού του Ιερού δεν έχουν δώσει ώς τώρα «ικανοποιητικές απαντήσεις σε ζητήματα όπως: αν ο χώρος του Ιερού σχετίζεται με το αρχαίο Μολύκρειο και ποια ήταν η θεότητα στην οποία ήταν αφιερωμένο». Οι σημερινοί ανασκαφείς γνωρίζουν ότι ο Ορλάνδος είχε υποστηρίξει ότι ο μεγάλος λίθινος ναός ήταν αφιερωμένος στον Ποσειδώνα, βασιζόμενος στη μαρτυρία του Παυσανία, ο οποίος αναφέρει ότι σε ένα ναό του Ποσειδώνα στο Μολύκρειο είχαν καταφύγει αναζητώντας άσυλο οι φονείς του Ησιόδου Κτίμενος και Αντιφος. «Για να αποδεχθεί όμως κανείς κάτι τέτοιο θα πρέπει να δεχθεί πρώτα ότι πράγματι ο χώρος αυτός σχετίζεται με το Μολύκρειο» λέει ο κ. Καλτσάς.

Ασημένια νομίσματα Αλεξάνδρου

Ο Ορλάνδος, ενώ είχε βρει τα υπολείμματα μιας επιγραφής στη γωνία ενός βάθρου αγάλματος μέσα στο ναό με την κατάληξη ενός γυναικείου ονόματος (-ΣΙΑ), π.χ. Διονυσία, Αρτεμισία ή κάτι παρόμοιο, και τα γράμματα ΝΑΙ, που αποτελούν τη δοτική του ονόματος της θεάς Αθηνάς, επέμενε στον Ποσειδώνα, αναφέροντας την πιθανότητα η Αθηνά να ήταν μια δεύτερη θεότητα που λατρευόταν στο ίδιο Ιερό. Αυτό ακριβώς θεωρεί πολύ πιθανόν και ο κ. Καλτσάς, ελπίζοντας πως «οι έρευνες που θα ακολουθήσουν θα δώσουν περισσότερα στοιχεία για την ταύτιση ή όχι του χώρου με το αρχαίο Μολύκρειο, καθώς και για τις λατρείες, πλουτίζοντας τις γνώσεις μας για το Ιερό αυτό, το οποίο δεν φαίνεται να ήταν ένα πολύ μικρό τοπικό ιερό στενής εμβέλειας, αλλά ίσως να είχε μια μεγαλύτερη ακτινοβολία, όπως υποδεικνύει πλέον η αποκάλυψη του μοναδικού ώς τώρα σταδίου στην περιοχή της δυτικής Ελλάδας».

Πηγή: Ν. Κοντράρου-Ρασσιά, Ελευθεροτυπία, Α. Κώττη, Έθνος

Διαβάστε περισσότερα Ἔρρωσο: «Στο φως» δεύτερος ναός και το μοναδικό αρχαίο στάδιο της δυτικής Ελλάδας http://erroso.blogspot.com/2014/04/blog-post_6933.html#ixzz300w01Tn1

http://erroso.blogspot.gr/2014/04/blog-post_6933.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+blogspot/QaOkG+(%E1%BC%9C%CF%81%CF%81%CF%89%CF%83%CE%BF)

Ο αρχαιολογικός χώρος των Φιλίππων υποψήφιος για τον κατάλογο των Μνημείων της UNESCO

Ο αρχαιολογικός χώρος των Φιλίππων υποψήφιος για τον κατάλογο των Μνημείων της UNESCO

Ο πλήρης φάκελος βρίσκεται ήδη προς έγκριση στο υπουργείο Πολιτισμού.

Ο αρχαιολογικός χώρος των Φιλίππων θα αποτελέσει την επίσημη ελληνική υποψηφιότητα αξιολόγησης και ένταξης στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO, σύμφωνα με γραπτή διαβεβαίωση του υπουργείου Πολιτισμού στον Δήμο Καβάλας.

Ο πλήρης φάκελος που προετοίμασε η επιστημονική ομάδα εργασίας του Δήμου Καβάλας με τη συνεργασία του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, της ΙΗ' Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων και της 12ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων βρίσκεται ήδη προς τελική έγκριση στο υπουργείο Πολιτισμού.

Το υπουργείο Πολιτισμού θα υποβάλει τον φάκελο υποψηφιότητας τον Σεπτέμβριο στην έδρα της UNESCO το Παρίσι και τον Φεβρουάριο του 2015 ο διεθνής οργανισμός θα τον αξιολογήσει.

Ο αρχαιολογικός χώρος των Φιλίππων είναι άρρηκτα συνδεδεμένος όχι μόνο με τη λαμπρή πόλη που ίδρυσε ο Μακεδόνας βασιλιάς Φίλιππος, αλλά και με τη φημισμένη μάχη που καθόρισε το μέλλον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ενώ αποτελεί την περιοχή όπου ο Απόστολος των Εθνών Παύλος πάτησε για πρώτη φορά το πόδι του επί ελληνικού και ευρωπαϊκού εδάφους κηρύσσοντας το Ευαγγέλιο και βαφτίζοντας στις όχθες του Ζυγάκτη ποταμού την πρώτη γυναίκα χριστιανή, την Αγία Λυδία.

Ο δήμαρχος Κωστής Σιμιτσής, αναφερόμενος στη θετική αυτή εξέλιξη, δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι ο Δήμος Καβάλας μετά τη συγχώνευση με τον Δήμο Φιλίππων συνέχισε την προσπάθεια ώστε να κινηθούν όλες οι απαραίτητες διαδικασίες και να ωριμάσει το θέμα της υποψηφιότητας του αρχαιολογικού χώρου των Φιλίππων για ένταξη στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

«Είναι μια κοινή προσπάθεια όλων των τοπικών φορέων, που όχι μόνο θα αναδείξει την πολλαπλή ιστορικότητα μιας φημισμένης από την αρχαιότητα και τα πρωτοχριστιανικά χρόνια περιοχής, αλλά ταυτόχρονα θα δώσει και το έναυσμα ώστε να γίνουν μια σειρά από εργασίες που θα βοηθήσουν στην ακόμα μεγαλύτερη διεθνή προβολή και αναγνώρισή της» υπογράμμισε.

Ο δήμαρχος δεν κρύβει την αισιοδοξία του για τη θετική έκβαση του αποτελέσματος και, όπως τόνισε, το επόμενο διάστημα ο Δήμος Καβάλας θα ζητήσει τη στήριξη και τη βοήθεια σημαντικών προσωπικοτήτων που σχετίζονται με την πόλη, όπως του γνωστού συγγραφέα Βασίλη Βασιλικού.

Πηγή: Το Βήμα

Διαβάστε περισσότερα Ἔρρωσο: Ο αρχαιολογικός χώρος των Φιλίππων υποψήφιος για τον κατάλογο των Μνημείων της UNESCO http://erroso.blogspot.com/2014/04/unesco_25.html#ixzz2zyOFCYOl




ΠΗΓΗ:
http://erroso.blogspot.gr/2014/04/unesco_25.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+blogspot/QaOkG+(%E1%BC%9C%CF%81%CF%81%CF%89%CF%83%CE%BF)