Το μάτι της Μέδουσας

«Εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί αυτού»

Το ξέρω το μάτι του αρνητικού γονιού, που σαν μάτι Μέδουσας στρέφεται και πετρώνει τα παιδιά του. Στις νοσηρές σχέσεις ο δήμιος δημιουργεί το θύμα αλλά και το θύμα δημιουργεί το δήμιο. Ανώτατος στόχος, πέρα από αίμα και φύση, είναι να αναζητούμε την πνευματική συνάντηση, την ψυχική ένωση με άλλους που έχουν βγει στα ίδια στενά μονοπάτια και αναζητούν τα ίδια. Με όποιον είναι Πνεύμα.

Επισκέφθηκα προ καιρού το αρχιτεκτονικό γραφείο παλιάς, καλής φίλης. Είχαμε καιρό να βρεθούμε, εκείνη παραπονιόταν κάθε τόσο στον τηλεφωνητή μου πως την ξέχασα. Δεν την ξέχασα ποτέ, οι άνεμοι της καθημερινότητας με τραβούσαν αλλού κι αλλού, είπα να πάω να τη βρω, να πιω καφέ μαζί της, ένα πρωινό που βρισκόμουν στο κέντρο. Προτού ακόμη πέσουμε η μία στην αγκαλιά της άλλης, έπιασα αστραπιαία στο πρόσωπό της, μ’ εκείνη την ταχύτατη λάμψη της πρώτης εντύπωσης, της πρώτης σύγκρισης με την προηγούμενη εικόνα της, νέες άγνωστες σκιές, κυρίως κάτω απ’ τα μάτια· σημαίνουν θλίψη, αϋπνία ακόμη κι όταν κοιμάσαι. Έγνοιες αδιέξοξες. Ήταν φανερά κουρασμένη. Δεν της είπα τίποτε, άλλωστε εκείνη με διαβεβαίωνε από μόνη της πως είναι μια χαρά. Ξέρω πως είναι ανασφαλής κι αν κάνω λάθος θα τη ρίξω σε μαύρες σκέψεις με μια τέτοια παρατήρηση. Δίνει υπερβολικά μεγάλη σημασία στη γνώμη των άλλων. Είναι εύθραυστη σαν τσιγαρόχαρτο η όψη της όταν σε κοιτάζει. Κοιτάζει λες και σε ρωτά εναγωνίως: «Πώς σου φαίνομαι»;

Κάθησα στο μέσα γραφείο της. Το περιβάλλον τέλειο, τα πάντα καλόγουστα και στη σωστή θέση, το πάτωμα να αστράφτει, αντικείμενα καλοδιαλεγμένα, χαρτιά και σχέδια μέσα σε ακριβά ντοσιέ, ούτε ίχνος σκόνης. Στον τοίχο γκραβούρες σπάνιες και η λάμπα άνω στο τραπέζι φερμένη από τη Φλωρεντία. Το μοντέρνο και το κλασικό, το μεσαιωνικό μάλλον, έδεναν θαυμάσια και με τέχνη· είναι άλλωστε μια σπουδαία, αναγνωρισμένη αρχιτέκτων. Σεμινάρια, ενημέρωση, μεταπτυχιακά ατελείωτα, συνέδρια, δημοσιεύσεις και παράλληλα μια οικογένεια με δυο παιδιά, υποδειγματική, μέχρι και το ψωμί τους η ίδια το ζυμώνει. Πρέπει να κοιμάται ελάχιστα για να τα προλαβαίνει όλα τούτα. «Είναι επιλογή μου», σου απαντά κεφάτα άμα της λες να ξεκουράζεται. «Με κάνουν ευτυχισμένη όσα κάνω. Δε θέλω να χάνω το χρόνο μου».

Μιλήσαμε για πολλά και διάφορα. Γελάσαμε με την άνεση της παλιάς εμπιστοσύνης μας. Εκείνη κάπνιζε· πιο πολύ από όσο θυμάμαι, το δέρμα της χλωμό και μια νέα αγωνία στα μάτια της. Δεν της έλεγα τίποτα. Την περίμενα. Ήταν από πάντα μοναδικά ντόμπρα. Από το μέσα κουζινάκι έφτανε και μας τύλιγε η μυρωδιά φρέσκου καφέ στην καφετιέρα, το γλυκό γουργούρισμα του ζεστού νερού.

«Δεν είμαι καλά», ξέσπασε κάποια στιγμή διακόπτοντάς με.

Πρέπει όντως να μην είναι καλά για να διακόπτει έτσι το συνομιλητή της, είναι γυναίκα πολύ διακριτική. Εγώ εκείνη τη στιγμή διηγιόμουν για μια ταινία νόστιμη που είχα δει την προηγούμενη σε DVD.

«Τί συμβαίνει;»

«Δεν ξέρω!»

Σχεδόν χάρηκα που επιτέλους είπε: «δεν ξέρω». Ήταν πιο ευοίωνα τα πράγματα από το να αρχίσει να μου λέει όσα δήθεν ξέρει για την κατάστασή της. Με το «δεν ξέρω» της, εγκαταλείποντας τη μόνιμη τάση της να έχει για όλα τα προβλήματά της απαντήσεις, έδειχνε πως είναι έτοιμη για αλήθειες. Να ακούσει, όχι να δηλώσει. Να ρωτήσει, όχι να δικαιολογηθεί. Να γυρέψει. Κι όποιος γυρεύει ειλικρινά το καλό, το βρίσκει σίγουρα. Το κλειδί είναι στο δύσκολο «ειλικρινά». Η αλήθεια μονάχα την ετοιμότητά μας και την προθυμία μας ζητάει.

«Είμαι σίγουρη πως έφτασες στα όριά σου με την τελειομανία σου», της πέταξα.

«Γιατί; Είναι κακό να θέλει κανείς να βελτιώνει τη ζωή του; Πειράζει που μ’ αρέσει να δημιουργώ;» Πήγε να αμυνθεί ως συνήθως αλλά οι άμυνές της ακούγονταν ραγισμένες και ισχνές.

«Γιατί το κάνεις αυτό, Έλλη; Γιατί τρέχεις ασταμάτητα τον εαυτό σου σαν άλογο κούρσας; Θα σκάσεις σε λίγο ...».

Με κοίταξε σαν έκπληκτο παιδί. Η εικόνα ενός μισοσκασμένου αλόγου σε ιππόδρομο κάτι της θύμισε.

«Ποιόν προσπαθείς να καταφέρεις να σου πει ’’μπράβο’’;» την ξαναρωτάω.

«Μα όλοι μου λένε ’’μπράβο’’», απαντά.

Ξέρω πως δεν το λέει από κομπασμό, αλλά σχεδόν με σεμνότητα και ειλικρίνεια, σαν να αφορά κάποιον άλλον.

«Υπάρχει κάποιος που δε σου λέει; Που, έστω, δε σου είπε;»

Ανάβει άλλο ένα τσιγάρο και με κοιτάζει σιωπηλή πίσω από τον καπνό. Τα μάτια της γίνονται δυο σχισμές, όπως όταν ατενίζουμε κάπου μακριά με ένταση. Δεν κοιτάζει εμένα, με διαπερνά, κοιτά προς το παρελθόν της. Εγώ ξέρω πού πρέπει να κοιτάξει, την έχω ζήσει από πολύ παλιά, δε θα της το πω όμως, δε θα τη διευκολύνω ή, μάλλον, δε θα την προκαλέσω να αντισταθεί, πρέπει να το πει μόνη της. Τα μάτια της σκοτεινιάζουν ξαφνικά.

Βλέπω ότι το βλέπει. Ας το προφέρω, λοιπόν, εγώ.

«Ο πατέρας σου ...»

«Ποτέ !»

«Δεν παραδέχεται τους άλλους».

«Ποτέ !»

«Δεν σε αναγνώρισε σαν παιδί, δε σε καμάρωσε ...»

«Ούτε τώρα. Ποτέ του !»

«Γιατί λες; Εσύ είσαι σπάνια μάνα. Ξέρεις να φέρεσαι ταπεινά και γλυκά στα παιδάκια σου».

«Ακριβώς γι’ αυτό! Γιατί είναι ένας εγωιστής. Λες και με συναγωνιζόταν πάντα του, από όταν θυμάμαι να ζω. Μόνο τον εαυτό του καμαρώνει. Μόνο η αυτοπροβολή είναι το θέμα του. Με καμάρωνε όταν έφερνα άριστα μόνο μπροστά στους τρίτους, σαν εξάρτημά του, σαν δική του επιτυχία, μεταξύ μας ποτέ ! Μόνοι μας, μεταξύ μας, άλλαζε ύφος, πάγωνε, με απομάκρυνε, ήταν έτοιμος να μου βρει το λάθος. Πάντα με υποτιμούσε, με πρόσβαλλε, πως είναι ανάξια, πως αν δεν τον ακούω είμαι θλιβερή, ένα τίποτα. Είχε μια περιφρόνηση στο μάτι. Δεν ήταν αυτό που λέμε ’’αυστηρός’’, ήταν που με περιφρονούσε. Με σκότωνε αυτό. Όταν κάποτε του το είπα, απάντησε πως το κάνει για το καλό μου. Πως έτσι θέλει να με σπρώξει να αναπτύσσομαι. Να μην το πάρω πάνω μου και τεμπελιάζω».

«Τις επιτυχίες σου δεν τις θαύμαζε, εντάξει. Τι αποτυχίες σου τί τις έκανε;»

«Α, χαιρόταν! Λες και δικαιωνόταν στις προβλέψεις του για μένα. Τις υπογράμμιζε! Ειρωνευόταν. Και ύστερα άρχιζε το δίδαγμα. Πώς θα φερόταν εκείνος στη θέση. Πού έκανα σφάλμα, βλακείες. Ποια ελαττώματά μου με βάζουν να την πατάω συνέχεια ...».

Κοιτάζω τα χέρια της· τρέμουν. Το τσιγάρο πέφτει στο τραπέζι και το αρπάζει. Σηκώνεται αναστατωμένη, ψάχνει για ξεσκονόπανο, να μαζέψει τις στάχτες. Λες και θα έμπαινε στο δωμάτιο από στιγμή σε στιγμή ένας επιθεωρητής να της κάνει επιθεώρηση και να τη βαθμολογήσει.

Προσπαθώ να τη γαληνέψω. Να πούμε κάτι αστείο. Να ξαναβρούμε το χιούμορ της. Δεν είναι σε θέση. Τη ρωτώ: «Τον εκτιμάς σαν άνθρωπο τον μπαμπά σου; Θα ήθελες να του μοιάσει ο γιός σου;»

Πετάγεται. «Αστειεύεσαι; Καθόλου, καθόλου δεν τον εκτιμώ. Μια αποτυχία είναι σε όλα. Είναι ένας άκαρδος. Ένας αποτυχημένος. Δεν ξέρει τί θα πει τρυφερότητα. Είμαι πάντα για κείνον ένας ηλίθιος στρατιώτης απέναντι σ’ έναν αυστηρό στρατηγό. Αυτό είμαι».

«Τότε γιατί η γνώμη του επηρεάζει πάντα τόσο έντονα τη ζωή σου, γδέρνει την ψυχή σου; Αξίζει να έχει τόση δύναμη πάνω σου; Γιατί;»

Το ξέρω το γιατί, αλλά πρέπει εκείνη να το δουλέψει. Να διαπιστώσει, ψηλαφώντας πόσο ανώριμο, και ανούσιο, και κουτό είναι να την κατευθύνει ακόμη το βλέμμα ενός ανθρώπου που ποτέ δε θα τον έκανε σήμερα φίλο της. Που αν τον γνώριζε τώρα, δε θα του έλεγε ούτε καλημέρα, τόσο ασήμαντος, τόσο αδιάφορος θα της ήταν. Το ξέρω αυτό το γιατί, το άγριο, τραχύ γιατί, που έρχεται από πολύ παλιά, σαν προαιώνια διάβαση. Από τότε που εκείνη ήταν μικρούλα, ένα τόσο δα σωματάκι, ένα τόσο δα ζυμαράκι, ένας τοσοδούλης άνθρωπος. Από τότε που ο μπαμπάς ήταν θεόρατος και θεός, και ρύθμιζε τον κόσμο, όριζε το Καλό και το Κακό, ποιός αξίζει και ποιός όχι, ποιός θα πέσει στον Καιάδα, τη ζωή ή το θάνατο. Το ξέρω το μάτι του αρνητικού γονιού, που σαν μάτι Μέδουσας στρέφεται και πετρώνει τα παιδιά του.

Της Έλλης η διαστροφή της πραγματικότητας αναφέρεται στο χρόνο. Κάνει το τότε τώρα και τα παλιά μεγέθη, ανάμεσα στο μωρό και στο γίγαντα-πατέρα, μεγέθη παντοτινά. Αρνείται να βαδίσει από το μικρό παιδί στην ώριμη ηλικία της. Είναι τα σφιχτά δεσμά του φόβου που δε νίκησε, που δεν έλυσε. Ίσως και ένας δικός της εγωισμός δεν αντέχει να παραδεχθεί καμιά ήττα, καμιά αποτυχία της, την ατυχία να μην έχει στοργικό σωστό πατέρα, κι επιμένει εις βάρος της σε αγώνες μάταιους, εκ των πραγμάτων καταδικασμένους. Υποκύπτει και υποφέρει από κάτι που δεν υφίσταται πια. Το βλέμμα του πατέρα δεν αλλάζει, από σκληρότητα αλλά και από πρόκληση για σκληρότητα του δικού της, τρομαγμένου βλέμματος όταν κοιτάζονται. Το έχουμε ξαναπεί, στις νοσηρές σχέσεις ο δήμιος δημιουργεί το θύμα αλλά και το θύμα δημιουργεί το δήμιο. Δεν είναι εύκολο, καθόλου εύκολο να το αλλάξει· το πρόβλημά της δεν είναι λογικό, αλλά ψυχολογικό. Δεν αρκεί να της το εξηγήσει κανείς, το λέει ήδη και η ίδια στον εαυτό της, πρέπει να το δουλέψει συναισθηματικά, αισθησιακά σχεδόν, για καιρό μέσα της. Ένα πυκνό πλεχτό που πλέχτηκε επί δεκαετίες στην ψυχή της, με ρίζες πολλές στο υποσυνείδητο, δε γίνεται να ξεπλεχτεί μόνο με μία κίνηση, αυτομάτως μόνο με τη λογική παραδοχή του. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι βοηθητική η τοπική απόσταση, έτσι ώστε νέοι ερεθισμοί να μην ξεσηκώνουν τη φοβική ανάμνηση και να την πυροδοτούν.

«Τον συναντάς συχνά;» τη ρωτάω.

Πιάνει το κεφάλι της, περνά τα δάχτυλά της μέσα από τα μαλλιά της, είναι τρομαγμένη, είναι απελπισμένη. «Πλησιάζουν Χριστούγεννα, θα πρέπει να καλέσω στο σπίτι πάλι όλη την οικογένεια ...»

«Δε θα μπορέσεις να αδιαφορήσεις; Να το πάρεις απόφαση πως ο πατέρας σου δεν πρόκειται να αλλάξει στάση ποτέ του; Μην ελπίζεις, μην κάνεις τίποτ’ άλλο για να τον κερδίσεις, για να αποσπάσεις την εκτίμησή του. Δεν πρόκειται! Παραιτήσου απ’ αυτή την ελπίδα και γαλήνεψε. Είναι απαραίτητη σε κάποιες περιπτώσεις η απελπισία, η παραίτηση. Φέρνει ειρήνη. Αδιαφόρησε επιτέλους!»

«Το ξέρω. Το προσπαθώ. Μόλις όμως αντικρίσω ξανά το βλέμμα του, το επικριτικό του μάτι όταν γυρεύει πού να με πιάσει σκάρτη, πού να βρει και να μου κάνει παρατήρηση, αναστατώνομαι. Σχεδόν φοβάμαι. Ύστερα θυμώνω. Γίνομαι επιθετική, γελοιοποιούμαι προσπαθώντας να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Ρεζιλεύομαι προσπαθώντας να του επιδεικνύω νέα μου κατορθώματα. Πέφτω στην παγίδα του και γίνομαι έξαλλη μετά. Η αναμονή κάτι τέτοιου μού προκαλεί φόβο, φόβο του φόβου ... Με καταλαβαίνεις;»

Την καταλαβαίνω. Γνωρίζω τί θα πει να σου τραβάει μια χαρακιά μέσα σου το βλέμμα του γονιού, το παλιό, κακό βλέμμα του, το δύσπιστο, το τσιγκούνικο, το απαξιωτικό· χαρακιά από διαμάντι πάνω στο τζάμι, από νύχι πάνω σε τρυφερό μάγουλο. Δεν παλεύεται εύκολα τούτη η πάντα νωπή καταγραφή. Θέλει ειδική βοήθεια. Θέλει ενίσχυση η παιδική καρδιά που αυλακώθηκε από τούτη τη χαρακιά, μέχρι να δέσει, να ωριμάσει, να μεγαλώσει ως προς αυτό το καθηλωμένο αίσθημα, να μπορεί να αυτοπροστατεύεται.

Τι είδους βοήθεια; Τι είδους ενίσχυση; Η ψυχοθεραπεία με την αρχή της πραγματικότητα, με την επισήμανση μιας μάταιης αμυντικής τακτικής, με την αναβίωση και επεξεργασία των τραυμάτων, την αλληλοσυμπάθεια, τη μεταβίβαση και την αντιμεταβίβαση, την καλλιέργεια της γνωστικής λειτουργίας, ακόμη και με ασκήσεις συμπεριφορών, βοηθάει την καλλιέργεια της ωριμότητας από εκεί όπου ξεμείναμε παιδιά, σιγά σιγά, στράτα στρατούλα. Μπορεί να οδηγήσει στην έξοδο από τον ιστό του γονιού-αράχνη όποιον θέλει ειλικρινά να ξεφύγει. Όποιον θέλει ! Μην το θεωρούμε δεδομένο αυτό, ακόμη και όταν το διαδηλώνουμε. Το γλείψιμο των πληγών είναι πάντα μια ηδονή, δεν την απαρνιόμαστε εύκολα.

Αλλά και οι διδασκαλίες της ορθόδοξης πίστης μας, που μικρή αξία δίνει στην κατά φύση, στην εξ αίματος συγγένεια και εκτιμά την πνευματική συγγένεια σαν τη μόνη αυθεντική, μπορεί να απαλλάξει το παιδικό ποδαράκι από το δόκανο του εγωπαθούς ή άρρωστου ψυχικά γονιού. Η ευλογία εξάλλου της Εκκλησίας στο μυστήριο του γάμου, όπου προτρέπει το ζεύγος να «να εγκαταλείψουν» τους γονείς τους, ευλογεί ταυτόχρονα την απεξάρτηση και την προσωπική ευθύνη της κάθε ενήλικης ζωής. «Εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί αυτού», γράφει το Ευαγγέλιο και προτείνει την επιλογή των αληθινών συγγενών: των φίλων. Από μια τέτοια έγκαιρη «απομάκρυνση» δεν ανακουφίζονται μονάχα τα παιδιά, αλλά και οι φυσιολογικοί ισορροπημένοι γονείς ανακουφίζονται, και κατά κάποιο τρόπο ελευθερώνονται κι αποκτούν ξανά νέες προοπτικές. Ανώτατος άλλωστε σκοπός της ζωής δεν είναι να νοιαζόμαστε μονάχα για τους εξ αίματος, κατά φύση δικούς μας. Αυτό, από ένα βαθμό κι ύστερα, καταντάει πολλαπλός εγωισμός. Ανώτατος στόχος, πέρα από αίμα και φύση, είναι να αναζητούμε την πνευματική συνάντηση, την ψυχική ένωση με άλλους που έχουν βγει στα ίδια στενά μονοπάτια και αναζητούν τα ίδια. Με όποιον είναι Πνεύμα.

(Μάρω Βαμβουνάκη, «Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης», απόσπασμα με τίτλο «Το μάτι της Μέδουσας»).

Δολοφόνοι !

Εκείνοι που πνίγουν μωρά, γυναίκες, παιδιά, γέροντες κάθε μέρα στις ελληνικές θάλασσες είναι οι ίδιοι που «πνίγουν», που εξοντώνουν, που ρημάζουν τον ελληνικό λαό. Και ο λόγος είναι πάντα ο ίδιος: Τα φράγκα! Η προσφυγιά και ο θάνατος χιλιάδων κατατρεγμένων έχει πάρει χαρακτηριστικά εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας.

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Αυτό που συνέβη χτες στη Λέσβο δεν ήταν ναυάγιο. Ήταν εν ψυχρώ δολοφονία. Ό,τι παρακολουθούμε βδομάδες, μήνες, χρόνια τώρα στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο δεν είναι ατύχημα. Είναι ένα έγκλημα διαρκείας.

Εκείνοι που πνίγουν μωρά, γυναίκες, παιδιά, γέροντες κάθε μέρα στις ελληνικές θάλασσες είναι οι ίδιοι που «πνίγουν», που εξοντώνουν, που ρημάζουν τον ελληνικό λαό. Και ο λόγος είναι πάντα ο ίδιος: Τα φράγκα!

Η προσφυγιά και ο θάνατος χιλιάδων κατατρεγμένων έχει πάρει χαρακτηριστικά εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας.

«Εάν δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα μάτια σας για να βλέπετε, τότε θα τα χρειαστείτε για να κλάψετε», έλεγε ο Σαρτρ.

Είναι η ώρα να σταματήσουν τα δάκρυα για να δούμε ολοκάθαρα το ρόλο των φονιάδων. Ο φονιάς είναι η ΕΕ που, μαζί με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, πρωταγωνιστεί σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους και επεμβάσεις κατά χωρών όπως η Συρία, η Λιβύη, το Ιράκ, το Αφγανιστάν.

Αυτοί είναι που δημιούργησαν το ισλαμοφασιστικό τέρας των «τζιχαντιστών». Είναι η ΕΕ που με την πολιτική της πνίγει χιλιάδες πρόσφυγες στη Μεσόγειο.

Τα κύματα των απελπισμένων ανθρώπων φτάνουν στην Ελλάδα εξαιτίας της φτώχειας, των πολέμων και των αντιδραστικών καθεστώτων που προκαλούν οι «σύμμαχοί μας» και δεν μπορούν να τα σταματήσουν ούτε οι «φράχτες», ούτε η Frontex, ούτε άλλα μέτρα καταστολής που το μόνο που κάνουν είναι να αυξάνουν τον αριθμό των νεκρών και την τιμή των δουλεμπόρων.

Είναι η πολιτική της ΕΕ που από τη μια προκαλεί τα προσφυγικά ρεύματα με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, που από την άλλη αφήνει τους πρόσφυγες να πνίγονται για να «παραδειγματίσει» και να αποτρέψει νέες ροές και που στο τέλος καλεί τη χώρα μας, την Ελλάδα, να γίνει ένας απέραντος καταυλισμός ψυχών με αντίτιμο τρία ευρώ το κεφάλι! 

Είναι δολοφόνοι! Δολοφονούν με κάθε μέσο. Ακόμα και με το «βαμβάκι». Στην έκθεση της Διεθνούς Κοινοπραξίας των Δημοσιογράφων καταγράφεται ότι η Παγκόσμια Τράπεζα εκτόπισε τον απίστευτο αριθμό των 3,4 εκατομμυρίων ανθρώπων την τελευταία 5ετία χωρίς να λερώσει καθόλου τα χέρια της.

Πώς; Με την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων, με την αρπαγή της γης, υποστηρίζοντας τις πολυεθνικές και τις κυβερνήσεις που κατηγορούνται για πολιτικά και κοινωνικά εγκλήματα, προσφέροντας περί τα 50 δισ. δολάρια για «επενδύσεις» που προκαλούν «αμετάκλητες και άνευ προηγουμένου» κοινωνικές επιπτώσεις, η Παγκόσμια Τράπεζα συνέβαλε μαζικά στη ροή μετανάστευσης των φτωχών ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.

Πολλοί και διάφοροι μιλούν για τους λαθρέμπορους. Όμως πίσω από τους λαθρέμπορους βρίσκεται η «μαφία»: Οι εταιρείες πετρελαίου, τα μονοπώλια στο χώρο της ενέργειας, οι βιομηχανίες όπλων και τα όργανά τους: Το ΝΑΤΟ, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, η ΕΕ.

Η ΕΕ, αυτή που στο εσωτερικό της έχει οδηγήσει 26 εκατομμύρια «δικά της παιδιά» στην φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό, πώς θα ήταν δυνατόν να ενδιαφέρεται για τα «άλλα παιδιά»; 

Η ΕΕ που έχει νομιμοποιήσει τα ναζιστικά κτήνη που καίνε ζωντανούς ανθρώπους στην Ουκρανία, πως θα ήταν δυνατόν να «πονάει» για τους ανθρώπους που πνίγονται στη Λέσβο;

Η πολιτική των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και της καταλήστευσης των λαών που ακολουθεί η ΕΕ είναι που οδηγεί απελπισμένους ανθρώπους στον ξεριζωμό. 

Οι «πολιτισμένοι Ευρωπαίοι ηγέτες», αυτοί που προκαλούν τα μεταναστευτικά ρεύματα, είναι οι ίδιοι που με τα μέτρα καταστολής και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά των προσφύγων έχουν μετατρέψει το Αιγαίο και ολόκληρη τη Μεσόγειο σε «λεκάνη» δουλεμπορίου και σε ένα νεκροταφείο θαλασσοπνιγμένων ανδρών, γυναικών και παιδιών που πληρώνουν με τη ζωή τους την προσπάθεια να αποδράσουν από τον πόλεμο και τη φτώχεια.

Η ΕΕ της αναβίωσης του φασισμού και του σιδερόφρακτου ρατσισμού είναι δυο φορές υπεύθυνη για το έγκλημα. Τη μία γιατί δολοφονεί με την πολιτική των κλειστών συνόρων, την άλλη γιατί εξωθεί εκατομμύρια κατατρεγμένους να ακολουθήσουν το δρόμο της προσφυγιάς.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας μηχανισμός ρατσισμού και πολέμου ενάντια στους φτωχούς, είτε αυτοί βρίσκονται εντός των συνόρων της, είτε εκτός. Η πάλη ενάντια στην ΕΕ είναι ταυτόχρονα και πάλη ενάντια στις δολοφονίες στο Αιγαίο.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ αναλαμβάνει τεράστια ευθύνη. Η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει συμμετοχή σ’ αυτό το έγκλημα.

Η απειθαρχία στον Κανονισμό του Δουβλίνου είναι μονόδρομος για την αντιμετώπιση του προσφυγικού και μεταναστευτικού προβλήματος. 

Απαιτούνται:

• Μέτρα, εδώ και τώρα, παρά και ενάντια στην ευρωενωσιακή λυκοσυμμαχία και τις διατάξεις του Δουβλίνου για να μπορούν να μετακινηθούν εκτός Ελλάδας, όπως ζητούν.
• Μέτρα, εδώ και τώρα, ενίσχυσης των μέσων διάσωσης των ανθρώπων που πνίγονται στο Αιγαίο, διεκδίκηση και εξασφάλιση πόρων από τους υπαίτιους του εγκλήματος για δημιουργία ανθρώπινων χώρων προσωρινής φιλοξενίας για τους πρόσφυγες και μετανάστες που φτάνουν στη χώρα.
• Κατηγορηματική άρνηση κάθε σκέψης για μετατροπή της Ελλάδας σε στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφύγων με ταυτόχρονη λήψη όλων των μέτρων για τη γρήγορη και δίκαιη απονομή ασύλου στους πρόσφυγες, καθώς και για τη χορήγηση ταξιδιωτικών εγγράφων για να φτάσουν στις χώρες του πραγματικού προορισμού τους.
• Απόδοση και κατοχύρωση όλων των κοινωνικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων στους μετανάστες που εργάζονται ώστε να μην πέφτουν θύματα ανείπωτης εκμετάλλευσης και αυθαιρεσίας αλλά και να μην αξιοποιούνται ως πολιορκητικός κριός ενάντια στα δικαιώματα των Ελλήνων εργαζομένων.
• Τσάκισμα των κυκλωμάτων λαθρεμπορίας και εκμετάλλευσης μεταναστών τσάκισμα - με πυγμή παραδειγματική και αμείλικτη - των εγκληματικών κυκλωμάτων Ελλήνων, μεταναστών και «μεικτών» που στρατολογούν καθάρματα από την μεταναστευτική χοάνη.

Και φυσικά: Διατράνωση από τον λαό μας της θέσης ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι συνεργός, αλλά φωνή και δύναμη αντίστασης ενάντια στα εγκλήματα που διαπράττονται στις χώρες των μεταναστών.

Πράγμα που σημαίνει: Άμεση αποχώρηση όλων των ελληνικών στρατευμάτων από ιμπεριαλιστικές αποστολές. Καμία συμμετοχή και καμία συνδρομή στις συνεχείς ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Καμία νομιμοποίηση των προσχημάτων που άλλοτε «λόγω» των Μπιν Λάντεν, άλλοτε «λόγω» των Σαντάμ κι άλλοτε «λόγω» των «τζιχαντιστών», πολλαπλασιάζουν τα κύματα των προσφύγων.

Νίκος Μπογιόπουλος

ΠΗΓΗ: http://www.enikos.gr/

Επείγουσα Ανθρωπιστική Βοήθεια στο Νεπάλ

1.000.000 παιδιά χρειάζονται άμεση βοήθεια στο Νεπάλ

Τουλάχιστον 940.000 παιδιά που ζουν σε περιοχές που έχουν πληγεί σοβαρά από τον καταστροφικό σεισμό στο Νεπάλ έχουν ανάγκη από επείγουσα ανθρωπιστική βοήθεια, ανακοίνωσε η UNICEF. Ο σεισμός μεγέθους 7,9 Ρίχτερ στις 25 Απριλίου και σχεδόν 60 μετασεισμοί, προκάλεσαν τεράστιες καταστροφές σε πολλά μέρη της χώρας, πάνω από 2.000 νεκρούς και εκτεταμένες καταστροφές κτηρίων.

Το προσωπικό της UNICEF στο Νεπάλ αναφέρει ότι τα αποθέματα νερού και τροφίμων εξαντλούνται και υπάρχουν διακοπές στην ηλεκτροδότηση και στη λειτουργία των δικτύων κινητής τηλεφωνίας. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι πέρασαν τη νύχτα σε υπαίθριους χώρους από το φόβο των μετασεισμών. Επιπλέον, η δυνατή βροχή που τώρα αναφέρεται, επιδεινώνει τις συνθήκες.

Αυτή η κρίση αφήνει τα παιδιά ιδιαίτερα ευάλωτα - η περιορισμένη πρόσβαση σε πόσιμο νερό και εγκαταστάσεις υγιεινής θα θέσει τα παιδιά σε μεγάλο κίνδυνο από ασθένειες - ενώ κάποια παιδιά μπορεί να έχουν χωριστεί από τις οικογένειές τους.

Η UNICEF κινητοποιεί προσωπικό και προμήθειες έκτακτης ανάγκης για την αντιμετώπιση των άμεσων ανθρωπιστικών αναγκών των παιδιών που έχουν πληγεί από το σεισμό, με έμφαση στην ύδρευση και την αποχέτευση, τη διατροφή, την εκπαίδευση και την προστασία των παιδιών.

Η UNICEF ήδη υποστηρίζει τη μεταφορά ασφαλούς νερού και την παροχή αλάτων ενυδάτωσης από το στόμα και συμπληρωμάτων ψευδαργύρου σε πληγέντες που έχουν συγκεντρωθεί σε πρόχειρους καταυλισμούς. Παρέχει επίσης σκηνές που χρησιμοποιούνται ως πρόχειρες ιατρικές εγκαταστάσεις, χρησιμοποιώντας τις προμήθειες που ήδη έχει στη χώρα.

Η UNICEF επίσης ετοιμάζει δύο πτήσεις με 120 τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας, συμπεριλαμβανομένου ιατρικού και νοσοκομειακού εξοπλισμού, σκηνές και κουβέρτες, για επείγουσα αερομεταφορά στο Κατμαντού.

Η UNICEF Ελλάδος συμμετέχει στη διεθνή κινητοποίηση για την στήριξη των σεισμόπληκτων παιδιών και των οικογενειών τους στο Νεπάλ και δέχεται τις προσφορές των πολιτών στους αριθμούς λογαριασμού:

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ: 169/480020-64 – (ΙΒΑΝ: GR02 0110 1690 0000 1694 8002 064)

ALPHABANK: 115-002002-022472 – (IBAN: GR98 0140 1150 1150 0200 2022 472

ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: 5049-022842-011 – (IBAN: GR30 0172 0490 0050 4902 2842 011)

EUROBANK: 0026-0102-13-0200612226 – (IBAN: GR26 0260 1020 0001 3020 0612 226)

ΠΗΓΗ: http://www.logiastarata.gr/

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Παιδιά κλειδωμένα σε κλουβιά στο Κέντρο Περίθαλψης Παιδιών με Ειδικές Ανάγκες στα Λεχαινά

Εικόνες – σοκ από το Κέντρο Περίθαλψης Λεχαινών στο BBC

Σοκάρουν οι εικόνες που έφερε στο φως της δημοσιότητας το BBC από το Κέντρο Περίθαλψης Παιδιών με Ειδικές Ανάγκες στα Λεχαινά.

Το βρετανικό δίκτυο έκανε μεγάλο θέμα για τις συνθήκες που ζουν τα παιδιά με ειδικές ανάγκες στο Κέντρο. Ο δημοσιογράφος του βρετανικού δικτύου κατέγραψε την καθημερινότητά των παιδιών.

«Οι άνθρωποι με αναπηρία στην Ελλάδα συχνά στιγματίζονται και παλεύουν για να λάβουν την υποστήριξη που απαιτείται», ξεκινά το θέμα του BBC για το Κέντρο Περίθαλψης Παιδιών.

«Ανάπηρα παιδιά που ζουν σε κρατικό ίδρυμα κλειδώνονται σε κλουβιά, καθώς το προσωπικό λέει πως δεν μπορούν λόγω έλλειψης χρημάτων να βελτιώσουν τις συνθήκες ακόμα κι αν το θέλουν», συνεχίζει το ρεπορτάζ, που παρουσιάζει ιστορίες παιδιών που περνούν τη ζωή τους κλειδωμένα σε κλουβιά, δεμένα με ιμάντες, υπό συνθήκες άθλιες και απάνθρωπες...

«Η εννιάχρονη Τζένη κουνιέται πέρα δώθε, με το βλέμμα της σταθερό κάπου έξω από τα κάγκελα του ξύλινου κλουβιού της. Όταν η πόρτα ανοίγει, πετάγεται έξω και αγκαλιάζει σφιχτά τα πόδια της νοσοκόμας...

Μετά από λίγο γυρνά στο κλουβί της αδιαμαρτύρητα... Είναι το σπίτι της από δύο ετών και το έχει συνηθίσει. Έχει αυτισμό και ζει στο Κέντρο Περίθαλψης Παιδιών με Ειδικές Ανάγκες στα Λεχαινά, μαζί με περισσότερα από 60 ακόμα παιδιά, πολλά από τα οποία είναι κλειδωμένα σε κελιά ή κλουβιά.

Ο Φώτης, έχει περάσει τα 20 και έχει σύνδρομο Down. Κοιμάται σ' ένα κελί ξεχωριστά από τους άλλους, με ψηλά ξύλινα κάγκελα και πόρτα κλειδωμένη. Το δωμάτιό του έχει μόνο ένα κρεβάτι.

"Θα πάμε ταξίδι" ρωτά όταν του ανοίγουν, όμως τα έξι μόνο μέλη του προσωπικού δεν φτάνουν για να φροντίσουν τους περίπου 65 τροφίμους του Κέντρου».

Οι συνθήκες διαβίωσης στο συγκεκριμένο κέντρο, όπως αναφέρει το ρεπορτάζ του BBC, είδαν το φως της δημοσιότητας προ πενταετίας, όταν μια ομάδα Ευρωπαίων αποφοίτων πέρασαν αρκετούς μήνες στο ίδρυμα ως εθελοντές. Μεταξύ αυτών μια ψυχολόγος από την Πορτογαλία, η Καταρίνα Νέβες που δήλωνε:

«Την πρώτη μου μέρα εδώ σοκαρίστηκα τελείως... Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα επικρατούν αυτές οι συνθήκες και σοκαρίστηκα ακόμα πιο πολύ που το προσωπικό εδώ το έβρισκε φυσιολογικό» λέει ενώ σημειώνει πως όσες αναφορές κι αν έστειλε σε 3 αρμοδίους, από πολιτικούς ως την Ευρωπαϊκή Ένωση, η απάντηση ήταν «ευχαριστούμε για τις παρατηρήσεις σας».

Μία μόνο νοσοκόμα και ένας βοηθός αντιστοιχούν σε 20 τροφίμους του κέντρου, ενώ δεν υπάρχει γιατρός στο κτήριο, γεγονός που σημαίνει ότι κάθε φορά που κάποιο παιδί χρειάζεται να πάει στο νοσοκομείο, τότε τα υπόλοιπα 20 της ομάδας του, «κατανέμονται» στις υπόλοιπες νοσοκόμες...

«Μόνο ο Θεός μπορεί να βοηθήσει τα παιδιά αν συμβεί κάτι» αναφέρει μια πρώην εργαζόμενη στο Κέντρο στο BBC.

Εκπρόσωπος διεθνούς οργανισμού για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανθρώπων με νοητική αναπηρία (MDAC) τονίζει στο BBC ότι τα κλουβιά δεν προορίζονται για την προστασία των παιδιών, αλλά του προσωπικού. «Βασίζονται σε ένα μοντέλο φροντίδας που έχει να κάνει με εξαναγκασμό, περιορισμό και πιο εύκολη διαχείριση των ατόμων με αναπηρία, όχι με τη μεταχείρισή τους ως ανθρώπινα όντα με δικαιώματα», λέει ο Στίβεν Άλεν. Προσθέτει ότι ο εγκλεισμός σε ένα κλουβί δημιουργεί ψυχολογικά και ενδεχομένως σωματικά προβλήματα. Ο οργανισμός MDAC λέει ότι οι μόνες άλλες χώρες που χρησιμοποιούν παρόμοια κλουβιά είναι η Τσεχία και η Ρουμανία.

Την ίδια ώρα το ρεπορτάζ του BBC World Service αναφέρεται σε ένα σύγχρονο κέντρο για ανθρώπους με αναπηρία στην Ηλεία, το οποίο όμως είναι άδειο διότι το ελληνικό κράτος δε διαθέτει τα χρήματα για την πρόσληψη προσωπικού.

Η αρμόδια Γενική Γραμματέας στο Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Έφη Μπέκου, δηλώνει στο BBC ότι υπάρχουν σχέδια βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης στο ίδρυμα των Λεχαινών και σε άλλα παρόμοια κέντρα περίθαλψης ανά την Ελλάδα.

Ακόμα, αναφέρει ότι τα όρια προσλήψεων στο δημόσιο που έχουν επιβληθεί στο πλαίσιο της συμφωνίας με τους διεθνείς πιστωτές της χώρας, σημαίνουν ότι θα ήταν αδύνατη η πρόσληψη επαρκούς αριθμού προσωπικού για το κέντρο περίθαλψης στα Λεχαινά.

ΠΗΓΗ: http://www.kontranews.gr/

Η ΑΘΛΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ: οι ΝΕΟ-έλληνες ΑΝΘ-έλληνες προετοιμάζουν την "Νέα Γενιά"

ΣΑΡΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ. ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Το θέμα είναι πάρα πολύ σοβαρό και σας παρακαλούμε να ενημερώσετε τους φίλους σας.

Είδαμε το βίντεο και πραγματικά αηδιάσαμε.

Δείτε αδιάφοροι Νεοέλληνες τι μαθαίνουν τα παιδιά μας στα σχολεία.

Δείτε γιατί αν γνωρίζατε, αν σας ενδιέφερε έστω και λίγο θα νοιαζόσασταν.

Δείτε τι σπόρο θα αφήσετε σε αυτή τη κοινωνία και όταν θα είστε γέροι, θα εισπράξετε ότι σπείρατε εσείς και τούτη η χώρα. Ποιο είναι το μέλλον αυτού του τόπου όταν οι προδότες σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους και ένας λαός αδιαφορεί, όταν εσύ αδιαφορείς;;;

Δείτε το βίντεο με την προβολή της άθλιας εκπαίδευσης των μαθητών μας. Την κατάρρευση της Ελλάδας μας.

ΠΗΓΗ: http://www.katohika.gr/2014/05/deite-ti-mathainoun-ta-paidia-mas-sta-sxolia.html

ΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑ

Οι έρωτες και τα παιδιά του Δία

Ο Δίας ενώθηκε με τη Μήτι και 
γέννησε την Αθηνά. Στη
 φωτογραφία η Αθηνά που
 κρατάει την κουκουβάγια, γνωστή 
ως «Αθηνά Elgin». 450 π.Χ. περίπου. 
Νέα Υόρκη, Μητροπολιτικό Μουσείο 
Τέχνης, κληροδότημα Harris Brisbane 
Dick, 1950. Χαλκός. Ύψος: 0,15 μ.

 

Μόνη νόμιμη σύζυγος του Δία -κατά την ομηρική παράδοση, που ήταν αποδεκτή και σε όλη την Ελλάδα- ήταν η αδελφή του Ήρα, με την οποία απέκτησε τον Ήφαιστο. Άλλοι μύθοι, όμως, αποδίδουν στο Δία την πατρότητα και των άλλων παιδιών της Ήρας: του Άρη, της Ειλείθυιας και της Ήβης. Οι ερωτικές περιπέτειες του Δία με θεές και θνητές είναι αμέτρητες, καθώς πέρα απο την αλληγορική ερμηνεία των φυσικών φαινομένων, οι μύθοι εκφράζανε και την επιθυμία των Ελλήνων, που κατοικούσαν σε διάφορες περιοχές της χώρας να συνδέσουνε τη γενεαλογία τους με το βασιλιά των αθανάτων. Έτσι, μερικοί συγγραφείς ισχυρίζονται οτι ο Δίας παντρεύτηκε πρώτα την κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος, Μήτι (προσωποποίηση της σοφίας και της επιστήμης), την οποία αφομοίωσε, καταπίνοντάς την έγκυο -γιατί ο Ουρανός του είχε προφητέψει οτι θα γεννήσει παιδί ισχυρότερό του- και απο το κεφάλι του γεννήθηκε η Αθηνά. Στη συνέχεια, παντρεύτηκε την Τιτανίδα Θέμι (προσωποποίηση της φυσικής και ηθικής τάξης του νόμου), απο την οποία γεννήθηκαν οι Ώρες, η Ευνομία, η Δίκη και οι Μοίρες που επιφορτίστηκαν να διανέμουν στους ανθρώπους την ευτυχία και τη δυστυχία στη ζωή. Τρίτη γυναίκα του Δία ήταν η αδελφή της Θέμιδος, η Μνημοσύνη (πηγή της μνήμης), με την οποία πλάγιαζε για εννέα νύχτες κι έτσι γεννήθηκαν οι εννέα Μούσες (πηγή της έμπνευσης). Με τη Δήμητρα ο Δίας απέκτησε την Περσεφόνη (τη βλάστηση που γεννιέται την άνοιξη και πεθαίνει το φθινόπωρο) και με την κόρη του Τιτάνα Κοίου και της Φοίβης έγινε ο πατέρας της Λητώς(νύχτας). Επίσης, ο Δίας έγινε ο πατέρας του Απόλλωνα (ηλιακού φωτός) και της Άρτεμης (σελήνης), ενώ απο την ένωσή του με την κόρη του Ωκεανού Ευρυνόμη (αυγή) γεννήθηκαν οι τρείς Χάριτες.
Άπιστος κατα συρροή, ο Δίας δεν μπορούσε να αντισταθεί στη γοητεία των ωραίων Νυμφών και των όμορφων θνητών γυναικών. Έτσι, απο τις ερωτικές συνευρέσεις του γεννήθηκαν πολλοί μεγάλοι μυθικοί ήρωες, γενάρχες και βασιλείς των Ελλήνων. Στη Λακωνία, παίρνοντας τη μορφή κύκνου, ο Δίας ενώθηκε με τη Λήδα, που γέννησε τους δίδυμους Κάστορα και Πολυδεύκη και την ωραία Ελένη. Απο την ένωσή του με τη Νύμφη Ταϋγέτη γεννήθηκε ο Λακεδαίμων, ο επώνυμος ήρωας της χώρας. Στη Βοιωτία ο Δίας με τη μορφή Σατύρου, απέκτησε απο την κόρη του Ασωπού ποταμού, Αντιόπη, τους Θηβαίους Διόσκουρους: Αμφίονα και Ζήθο. Απο την Αλκμήνη -στην οποία παρουσιάστηκε με τη μορφή του συζύγου της Αλεκτρύονα- τον Ηρακλή. Μεταμορφωμένος σε αϊτό, έφερε στην Αίγινα την ομώνυμη Νύμφη, κόρη του Ασωπού ποταμού, απο την οποία απέκτησε τον Αιακό, γενάρχη των Αιακιδών. Στην Αρκαδία απο την ένωση του Δία μα τη Νύμφη Καλλιστώ γεννήθηκε ο Αρκάς, γεννάρχης των Αρκάδων. Απο την Πλειάδα Μαία (κόρη του Άτλαντα και της Πληιόνης) απέκτησε στην Κυλλήνη το θεό Ερμή. Απο την κόρη του βασιλιά της Πελοποννήσου Φορωνέα, τη Νιόφη, έγινε πατέρας του Άργου, του ήρωα της ομώνυμης πόλης. Στην Κρήτη ο Δίας έφερε την Ευρώπη, που είχε απαγάγει μεταμορφωμένος σε ταύρο, κι απέκτησε μαζί της το Μίνωα και τους αδελφούς του. Απο τον έρωτά του με την κόρη του Ίναχου, την Ιώ, γεννήθηκε στην Αίγυπτο ο ΄Επαφος. Με τη Διώνη, κόρη του Αιθέρα και της Γαίας, ο Δίας έγινε -κατα μία εκδοχή- πατέρας της Αφροδίτης. Με τη Δανάη ενώθηκε ως χρυσή βροχή και απο αυτήν απέκτησε τον Περσέα, με την Ηλέκτρα τον Δάρδανο, με τη Σεμέλη το μέγα Διόνυσο, με την Ελάρη τον Τιτυό, και πλήθος άλλα παιδιά με αμέτρητες γυναίκες, ενώ ξετρελάθηκε και απο τα κάλλη του ωραίου Γανυμήδη, που τον απήγαγε και τον έφερε στον Όλυμπο ως οινοχόο των θεών. Φυσικά σε όλες τις απιστίες η νόμιμη σύζυγος δεν έμενε παθητική και ο Δίας γινόταν τακτικότατα αποδέκτης της οργής και της ζήλιας της. Όμως παρά τους φοβερούς καυγάδες τους, ο Δίας ήταν για τους αρχαίους και προστάτης του γάμου ως Ζύγιος και Γαμήλιος Ζεύς!

Πηγή κειμένου: Σοφία Ν. Σφυρόερα - η Μυθολογία των Ελλήνων σελ.31-32

ΠΗΓΗ: http://stigmesstinistoria.blogspot.gr/2014/05/blog-post.html

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΔΙΓΛΩΣΣΟ ΕΓΚΕΦΑΛΟ;

Τί συμβαίνει σε έναν δίγλωσσο εγκέφαλο; 



Έρευνα σε παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα πλαίσιο με δύο γλώσσες αναδεικνύει πλεονεκτήματα έναντι παιδιών που μεγαλώνουν σε ένα πλαίσιο με μία γλώσσα όχι μόνο σε αυξημένη εστίαση της προσοχής όσο και στη σκέψη. Τα ευρήματα σχετίζονται με τα δίκτυα δραστηριότητας του προμετωπιαίου φλοιού του εγκεφάλου, που κατευθύνουν τα υψηλότερα επίπεδα σκέψης και συνειδητότητας.

Σε σύγκριση με τα μονόγλωσσα, τα δίγλωσσα παιδιά που εξετάστηκαν, τα οποία είχαν πέντε έως δέκα χρόνια έκθεσης σε δίγλωσσο περιβάλλον, παρουσίασαν υψηλότερες βαθμολογίες στη γνωστική ικανότητα στα τεστ και είχαν καλύτερη εστίαση προσοχής, επιλογή αποφάσεων, κριτική ικανότητα, αντίσταση στην απόσπαση προσοχής και ανταπόκριση στην ανατροφοδότηση. Η σχετική νευροαπεικόνιση (από τη σάρωση fMRI) σε αυτά τα παιδιά αποκάλυψε μεγαλύτερη δραστηριότητα στο δίκτυο του προμετωπιαίου φλοιού που οδηγούσε σε αυτό καθώς και σε άλλες εκτελεστικές λειτουργίες, (Bialystok, 2009, Kaushanskaya & Marian, 2007).

Η αυξημένη αυτή ενεργοποίηση των εκτελεστικών λειτουργιών, στους εγκεφάλους των παιδιών που βρίσκονταν σε δίγλωσσα πλαίσια, εκτείνεται πέρα από τη πρόσληψη και προαγωγή της μετάφρασης της γλώσσας. Οι ισχυρές επιπτώσεις της νέας έρευνας αφορούν την δυναμική του εγκεφάλου, ενισχύοντας την αυξανόμενη δημιουργία δίγλωσσων πλαισίων.
Τα δίκτυα που εμφανίζονται πιο ενεργά στους εγκεφάλους των δίγλωσσων παιδιών έχουν να κάνουν με τις εκτελεστικές λειτουργίες. Πρόκειται για έναν αστερισμό γνωστικών ικανοτήτων που υποστηρίζουν τη συμπεριφορά προσανατολισμένη στους στόχους και περιλαμβάνει την κατεύθυνση της προσεκτικής εστίασης, την ιεράρχηση, τον προγραμματισμό, τον αυτοέλεγχο, τον ανασταλτικό έλεγχο, την κριτική ικανότητα, την εργασιακή μνήμη (τη διατήρηση και χρήση των πληροφοριών) και την ανάλυση.

Δεν είναι κατά τους πρώτους μήνες ή ακόμη και τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού κατά τα οποία ο εγκέφαλος υφίσταται τις μεγαλύτερες αλλαγές του όσον αφορά τη γνωστική λειτουργία. Αυτά τα νευρωνικά δίκτυα των εκτελεστικών λειτουργιών αποτελούν τις τελευταίες περιοχές του εγκεφάλου που «ωριμάζουν» και όπως φαίνεται γίνονται ισχυρότερα και πιο αποτελεσματικά

Οι εκτελεστικές λειτουργίες, όπως η επιλεκτική εστίαση προσοχής και η ικανότητα να αποκλείεται η απόσπαση της προσοχής, στην παιδική ηλικία έχουν κατά κανόνα αναπτυχθεί ελάχιστα. Αυτές οι λειτουργίες γίνονται σταδιακά πιο ισχυρές καθ 'όλη τη διάρκεια των χρόνων ωρίμανσης του προμετωπιαίου φλοιού μέχρι τα μέσα της εικοσαετίας. Σε ότι αφορά τις εκτελεστικές λειτουργίες η έρευνα για το «δίγλωσσο εγκέφαλο» είναι ιδιαίτερα συναρπαστική.

Τί συμβαίνει στην περίπτωση μιας δίγλωσσης ανατροφής με μια γλώσσα που ομιλείται στο σπίτι, που δεν είναι όμως η ίδια με την κυρίαρχη γλώσσα της χώρας

Οι ερμηνείες των ερευνητών, όπως της Ellen Bialystok, η οποία συνέκρινε τις απαντήσεις των 6 ετών παιδιών από δίγλωσσα και μονόγλωσσα σπίτια, υποδεικνύουν ότι ο δίγλωσσος εγκέφαλος ασχολείται ιδιαίτερα με την γνωστική πρόκληση της αξιολόγησης μεταξύ των δύο συναγωνιζόμενων γλωσσικών συστημάτων. Αυτό απαιτεί την επιλεκτική προσοχή της εκτελεστικής λειτουργίας, εστιάζοντας τη προσοχή στη γλώσσα που χρησιμοποιείται ενώ παράλληλα σκόπιμα αναστέλλεται η δραστηριότητα του συναγωνιζόμενου γλωσσικού συστήματος.

Όταν οι δίγλωσσοι εγκέφαλοι αξιολογούν τη γλώσσα, τα δίκτυα ελέγχου και αποθήκευσης και των δύο γλωσσών είναι ενεργά και διαθέσιμα. Αυτή η συνεχής επεξεργασία, που φαίνεται στιγμιαία, δεν είναι αντανακλαστική ή ασυνείδητη. Απαιτεί μια σκόπιμη εστίαση της προσοχής σε συγκεκριμένο ερέθισμα και την συγκράτηση της εστίασης από ένα παράλληλο ερέθισμα που αποσπά την προσοχή για να αναλύσει τη γλώσσα που χρησιμοποιείται. Οι εγκέφαλοί τους πρέπει να αξιολογήσουν και να καθορίσουν όχι μόνο το νόημα των λέξεων, αλλά και ποιά μοτίβα δομής προτάσεων και γραμματικής εφαρμόζονται και να αναγνωρίσουν τις αποχρώσεις της προφοράς, που είναι μοναδικά βάσει τη γλώσσα της εστίασης.

H Bialystok περιγράφει αυτήν την έντονη δραστηριότητα σαν μια πρόωρη άσκηση των εκτελεστικών λειτουργιών στους δίγλωσσους που δουλεύουν για να αποκρυπτογραφήσουν αυτούς τους πολλαπλούς κωδικούς σε κάθε γλώσσα. Αυτά τα δίκτυα ελέγχου κάνουν επιλογές, όπως ποια κυκλώματα μνήμης είναι σωστό να ενεργοποιηθούν για τη γλώσσα και από ποια μπορούν να επιλέξουν τη σωστή λέξη, το συντακτικό και την προφορά. Αυτές οι εκτελεστικές λειτουργίες συντονίζουν ταυτόχρονα την αξιολόγηση του περιεχομένου των μηνυμάτων και την άμεση ανταπόκριση στις πληροφορίες.

Μία από τις σημαντικότερες επιπτώσεις της δίγλωσσης έρευνας είναι η αναγνώριση ότι οι εκτελεστικές λειτουργίες, ακόμη και των πολύ μικρών παιδιών φαίνονται να ανταποκρίνονται στις ασκήσεις που τις ενδυναμώνει για μια μελλοντική χρήση. Ένα παράδειγμα έρευνας είναι οι υψηλότερες βαθμολογίες αυτών των παιδιών σε γνωστικές δοκιμασίες.

Γονείς και διγλωσσία

Η έρευνα υποστηρίζει την ενθάρρυνση των γονέων να διατηρούν τη χρήση της μητρικής τους γλώσσας στο σπίτι, αλλά πολύ συχνά, οι κοινωνικές πιέσεις και λανθασμένες αντιλήψεις περιορίζουν τα παιδιά από το να επωφελούνται από την ενίσχυση του δίγλωσσου εγκεφάλου.

Ένα πρόβλημα είναι η ανησυχία των γονέων ότι η έκθεση σε μια γλώσσα δημιουργεί λιγότερη σύγχυση για τα παιδιά και ειδικά στην περίπτωση που πρέπει να κάνουν μια μετάβαση σε ένα σχολείο που χρησιμοποιεί την δεύτερη γλώσσα. Σε αυτή την περίπτωση θεωρούν ότι η μετάβαση θα είναι δυσκολότερη

Ένα άλλο θέμα που περιορίζει τις δίγλωσσες εμπειρίες όπως έχει δείξει η έρευνα και η εμπειρία των επαγγελματιών του χώρου, είναι η επιθυμία των παιδιών να γίνουν αποδεκτά από το κοινωνικό τους περιβάλλον. Έτσι λοιπόν πολλά παιδιά που προέρχονται από δίγλωσσες οικογένειες, αποφεύγουν να μιλήσουν στους γονείς τους και έρχονται σε δύσκολη θέση όταν οι γονείς τους δεν γνωρίζουν την γλώσσα που χρησιμοποιείται στον τόπο όπου ζούνε

Οι λανθασμένες πεποιθήσεις των γονέων σχετικά με τη σύγχυση του εγκεφάλου με δύο γλώσσες και η ανταπόκριση των αρνητικών αντιδράσεων των παιδιών τους στην μητρική τους γλώσσα είναι που έχει ως αποτέλεσμα τα παιδιά αυτά να στερούνται τη μοναδική ευκαιρία για την ενίσχυση των υψηλότερων γνωστικών λειτουργιών του εγκεφάλου.

Είναι σημαντικό να μην λαμβάνεται υπόψη η εσφαλμένη εντύπωση ότι ο εγκέφαλος έχει περιορισμούς και ότι δυσκολεύεται όταν υπάρχει έκθεση σε δύο γλώσσες. Όσα περισσότερα μαθαίνουμε για την νευροπλαστικότητα, τόσο περισσότερο φαίνεται ότι ισχύει το αντίθετο. Οι εμπειρίες σε νέους τομείς πρόκλησης γενικά, φαίνεται να ενισχύουν τις εκτελεστικές και γνωστικές λειτουργίες του εγκεφάλου. Αυτό είναι εμφανές στην νευροαπεικόνιση, καθώς και στην απόδοση στις γνωστικές δοκιμασίες, την κατανόηση του γραπτού λόγου και την επιτυχία στην εκμάθηση μετέπειτα νέων γλωσσών. Οι νέες δοκιμασίες, που περιλαμβάνουν τη χρήση κριτικής ικανότητας, την ανάλυση, την αφαιρετική σκέψη, τη μετάφραση, την ιεράρχηση, την εστίαση της προσοχής, τον ανασταλτικό έλεγχο, την καθυστερημένη ικανοποίηση και την επιδίωξη μακροπρόθεσμων στόχων, σχετίζονται με την αύξηση του αριθμού, τη δύναμη και την αποτελεσματικότητα των δικτύων των εκτελεστικών λειτουργιών.

‘Όπως ακριβώς οι μύες μας μπορούν να γίνουν ισχυρότεροι με τη σωματική άσκηση, έτσι και οι αναπτυσσόμενοι εγκέφαλοι των παιδιών σε ένα δίγλωσσο περιβάλλον φαίνεται να αναπτύσσουν τη δύναμη, την ταχύτητα και την αποτελεσματικότητα των δικτύων των εκτελεστικών λειτουργιών. Αυτό οφείλεται στο ότι αναπτύσσονται ισχυρότερες συνδέσεις ανάμεσα στους δενδρίτες, τις συνάψεις και τους εμμύελους άξονες.

Μέχρι στιγμής φαίνεται ότι όταν οι οικογένειες έχουν μια άλλη γλώσσα η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο σπίτι που μεγαλώνουν παιδιά, αυτό μπορεί να δώσει όχι μόνο μια ευκαιρία να εμπλουτίσουν τις γλωσσικές τους δεξιότητες αλλά και μια γνωστική ώθηση για τα δίκτυα των υψηλότερων εκτελεστικών λειτουργιών του εγκεφάλου τους.

Οι επιδράσεις της έρευνας σε δίγλωσσους θέτουν ερωτήματα σχετικά με την πρώιμη έκθεση σε άλλα ερεθίσματα που μπορεί να σχεδιαστούν για την ενίσχυση αυτών των εκτελεστικών λειτουργιών σε όλα τα παιδιά, πριν και κατά τη διάρκεια των σχολικών χρόνων. Επιπρόσθετα, όσον αφορά το θέμα της εισαγωγής μιας δεύτερης γλώσσας σε μικρά παιδιά από μονόγλωσσα σπίτια, υπάρχει η πεποίθηση ότι οι παππούδες, οι νταντάδες, οι φίλοι των οικογενειών που μιλούν μια άλλη γλώσσα θα μπορούσαν να περνάνε το χρόνο τους με τα παιδιά, ή να συμμετάσχουν σε τάξεις ακόμη και γονέα-παιδιού, όπου μαθαίνουν να τραγουδούν σε μια άλλη γλώσσα.

Πηγή: Dr. Judy Willis, M.D., M.Ed., Radical Teaching

          Ellen Bialystok, Reshaping the mind: The Benefits of Bilingualism

Πηγή:  psychologynow.gr

http://www.alfavita.gr/arthron/%CF%84%CE%B9-%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CE%B5-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CE%BD-%CE%B4%CE%AF%CE%B3%CE%BB%CF%89%CF%83%CF%83%CE%BF-%CE%B5%CE%B3%CE%BA%CE%AD%CF%86%CE%B1%CE%BB%CE%BF

ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ

Μια σχέση που χρειάζεται καλλιέργεια

Παιδεία - Εκπαίδευση by Εναλλακτική Δράση

Είναι πράγματι ευχάριστο το να βλέπεις τα παιδιά να μεγαλώνουν μαζί με τα σκυλιά.
Τις περισσότερες φορές παρατηρείται μια αλλαγή στη συμπεριφορά των σκύλων για να προσαρμόσουν το παιγνίδι τους και τις κινήσεις τους στον όγκο και το ταμπεραμέντο των παιδιών. και μερικές φορές ανέχονται και τις ατσούμπαλες και άκομψες μεταχειρίσεις εκ μέρους των παιδιών. Αυτή τους η καλοσύνη έχει κάνει τα σκυλιά να είναι το πιο δημοφιλές κατοικίδιο. Και η σχέση παιδιών και σκύλων ανθίζει και είναι κάτι υπέροχο για όλους.

Μερικά σκυλιά, παρόλα αυτά, έχουν δυσκολία στη συμβίωση με τα παιδιά- και αν δεν υπάρξει η κατάλληλη και έγκαιρη βοήθεια, θεραπεία, παρέμβαση με την βοήθεια εκπαιδευτών τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν άσχημα και να έχουν οδυνηρές συνέπειες. Δυστυχώς, κυρίως από εκπαιδευτικές παραλήψεις και ανικανότητας εκ μέρους των κηδεμόνων των σκύλων, τα παιδιά ανήκουν στην κατηγορία ανήκουν στην κατηγορία υψηλού ρίσκου για πιθανό τραυματισμό από δάγκωμα σκύλου. Και τα περισσότερα ατυχήματα συμβαίνουν από το σκυλί της ίδιας της οικογένειας.

Αυτά τα ατυχήματα βεβαίως δεν βοηθούν καθόλου στην ανάπτυξη ζωοφιλικής κουλτούρας. βεβαίως και η ασφάλεια είναι προτεραιότητα. Αλλά όπως πάντα για να έχεις ασφάλεια προϋποθέτει λήψη ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΩΝ μέτρων, και ΕΓΚΑΙΡΗ εκπαίδευση των εμπλεκομένων μερών (γονέων, παιδιών και σκυλιών) .

Η εμπειρία του να μοιράζονται την ίδια στέγη δεν θα πρέπει να είναι τραυματική για το παιδί αλλά ούτε και για το σκυλί. Το να σφυρηλατούμε τη σωστή συμπεριφορά ωφελεί τους πάντες σε μια οικογένεια. Με τη σωστή βοήθεια, επίβλεψη και καθοδήγηση , οι ενήλικες άνθρωποι μπορούν να βοηθήσουν το παιδί και το σκυλί να συμβιώσουν αρμονικά και να αναπτύξουν ασφαλή και αξέχαστη φιλία.

Γονείς μην αμελείτε, μην αναβάλλετε την εκπαίδευση την δική σας , του παιδιού και του σκυλιού σας. Όταν κάποιος καλείται να ζήσει μαζί με άλλους θα πρέπει να υπάρχει κατανόηση, γνώση, ικανότητα σωστής επικοινωνίας και ανοχή.

Γιάννης Αραχωβίτης, Επαγγελματίας Θετικός Εκπαιδευτής Σκύλων – Success Mentor

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2014/04/mia-sxesi-pou-xreiazetai-kalliergeia/#ixzz308e8fiB7

ΠΗΓΗ: http://enallaktikidrasi.com/2014/04/mia-sxesi-pou-xreiazetai-kalliergeia/

ΕΛΒΕΤΟΙ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ: Κληρονομικό το ψυχικό στρες

Οι τραυματικές εμπειρίες κληροδοτούνται από τους γονείς στα παιδιά

Κληρονομικό φαίνεται ότι είναι το ψυχικό στρες επηρεάζοντας ολόκληρες γενιές ανθρώπων, χωρίς μάλιστα να έχουν μεσολαβήσει γενετικές αλλαγές, υποστηρίζουν ελβετοί ερευνητές σε άρθρο τους που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Nature Neuroscience.

Πρόκειται για την πρώτη μελέτη που εντοπίζει τον βιολογικό μηχανισμό που σχετίζεται με τον τρόπο που οι γονείς μεταβιβάζουν στα παιδιά και τα εγγόνια τα ψυχικά τραύματα τους, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο των τελευταίων να εκδηλώσουν ψυχικές διαταραχές, όπως η κατάθλιψη, η σχιζοφρένεια και η διπολική διαταραχή.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια Ιζαμπέλ Μανσουί του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης, είχαν ενδείξεις ότι οι σοβαρές τραυματικές εμπειρίες μπορούν να επηρεάσουν τους απογόνους και τα ψυχοσωματικά σοκ να επιφέρουν χημικές – κυτταρικές αλλαγές, οι οποίες κληρονομούνται στις επόμενες γενιές. Έτσι, ένα ψυχικό τραύμα μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη και άλλες διαταραχές της συμπεριφοράς, που κληρονομούνται στα παιδιά ή ακόμη στα παιδιά των παιδιών κ.ο.κ.

Περιπτώσεις κληροδότησης ψυχικών τραυμάτων από γενιά σε γενιά έχουν παρατηρηθεί στα παιδιά των βετεράνων του πολέμου του Βιετνάμ, στα οποία έχουν καταγραφεί υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονιών συγκριτικά με τον γενικό πληθυσμό. Επίσης, τα παιδιά των ανθρώπων που επιβίωσαν της γενοκτονίας των Ερυθρών Χμερ στην Καμπότζη έχουν υψηλότερα ποσοστά κατάθλιψης και αγχωδών διαταραχών.

«Υπάρχουν ασθένειες όπως η διπολική διαταραχή που εμφανίζονται σε ολόκληρες οικογένειες, αλλά δεν είναι δυνατό να αναχθεί η αιτία τους σε κάποιο συγκεκριμένο κληρονομικό γονίδιο», εξηγεί η Δρ Ιζαμπέλ Μανσουί, επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας. Το ερώτημα μέχρι σήμερα ήταν πώς ακριβώς γίνεται η «μεταφορά» της τραυματικής εμπειρίας από γενιά σε γενιά (όχι με κάποιο γονίδιο, αλλά με επιγενετικό – χημικό τρόπο).

Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι η έκθεση σε υψηλά επίπεδα στρες αλλάζει την παραγωγή των microRNAs που βοηθάνε στη ρύθμιση και έκφραση των γονιδίων. Τα μόρια αυτά υπάρχουν και στο σπέρμα, οπότε πιθανότατα αυτά συνιστούν το «όχημα» μέσω του οποίου μεταβιβάζεται στο γονιμοποιημένο ωάριο το ψυχο-βιολογικό «αποτύπωμα» του τραύματος. Με άλλα λόγια, το σπέρμα «ανταποκρίνεται» στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος (ιδίως στα στρεσογόνα) και επηρεάζεται από αυτά – πράγμα το οποίο, παρεμπιπτόντως, δείχνει την καθοριστική σημασία που έχει η υγεία του υποψήφιου πατέρα και όχι μόνο της μητέρας.

Οι μελέτες στα πειραματόζωα έδειξαν ότι όταν τα ποντίκια εκτίθεντο στο στρες, εμφάνιζαν συμπτώματα κατάθλιψης και επιβράδυνση του μεταβολισμού τους. Τα ίδια ακριβώς συμπτώματα ήταν ορατά στους απογόνους τους, παρόλο που οι τελευταίοι δεν είχαν ποτέ εκτεθεί σε καταστάσεις στρες (τραυματικές εμπειρίες). Μάλιστα, παρόμοια συμπτώματα ήταν αισθητά ακόμη και μετά από τρεις γενιές ζώων.

«Καταφέραμε να δείξουμε για πρώτη φορά ότι οι τραυματικές εμπειρίες επηρεάζουν τον μεταβολισμό μακροπρόθεσμα και ότι αυτές οι αλλαγές κληρονομούνται. Εντοπίζοντας μία ανισορροπία στα microRNAs στο σπέρμα, ανακαλύψαμε έναν παράγοντα-κλειδί μέσω του οποίου το τραύμα περνάει στις επόμενες γενιές. Πιθανότατα, ο μηχανισμός αυτός αποτελεί κρίκο μιας ευρύτερης αλυσίδας γεγονότων, που πυροδοτούνται μόλις το σώμα αρχίσει να παράγει πολύ μεγάλες ποσότητες ορμονών του στρες», εξηγεί η Δρ Μανσουί.

Οι ερευνητές άρχισαν ήδη να μελετούν το ρόλο των microRNAs σε ανθρώπινα έμβρυα για να δουν κατά πόσο κάτι ανάλογο όντως συμβαίνει και στους απογόνους ανθρώπων που έχουν περάσει κάποιο τραυματικό γεγονός. «Αν ήταν δυνατό να αποδείξουμε ότι μια ανισορροπία στο αίμα συνδέεται με ένα τραύμα, τότε θα μπορούσε να αναπτυχθεί ένα τεστ για τη διάγνωση της κληρονομικής κατάθλιψης», ελπίζει η ερευνήτρια.

Επιμέλεια: Μαίρη Μπιμπή

health.in.gr, ΑΠΕ-ΜΠΕ

http://enallaktikidrasi.com/2014/04/oi-traymatikes-empeiries-klirodotountai-apo-tous-goneis-sta-paidia/