Το χρώμα στην τέχνη της αρχαιότητας (video)

Είχε χρώμα η τέχνη της αρχαιότητας;

Εκατόν είκοσι αρχαία ελληνικά και ρωμαϊκά αγάλματα δίνουν απάντηση στο ερώτημα σε μια πολύχρωμη έκθεση που καταργεί τα «στεγανά» περί λευκών αγαλμάτων.

Ήταν ολόλευκη η τέχνη της αρχαιότητας; Για εκατοντάδες χρόνια, αυτή η θεωρία ήταν κυρίαρχη στην ιστορία του δυτικού πολιτισμού. Κι όμως. Τα αρχαία ελληνικά και ρωμαϊκά αγάλματα ήταν μέχρις ενός βαθμού πολύχρωμα διαμορφώνοντας μια εντελώς διαφορετική εικόνα απ’ αυτή που έχουμε σήμερα. Αυτή τη νέα, γεμάτη χρώμα, εικόνα της αρχαίας ελληνικής και ρωμαϊκής τέχνης φέρνει στην επιφάνεια η έκθεση «Transformations: Classical sculpture in colour» που διαρκεί έως τις 7 Δεκεμβρίου στην Γλυπτοθήκη της Κοπεγχάγης (www.glyptoteket.com).

Εκατόν είκοσι αγάλματα – μεταξύ των οποίων και πάρα πολλά δάνεια από σημαντικά Ευρωπαϊκά και μη Μουσεία – επιστρατεύονται για λογαριασμό της έκθεσης που αποδεικνύει περίτρανα ότι η αρχαιότητα ήταν, αν μη τι άλλο, πολύχρωμη. Τα αγάλματα παρουσιάζονται εις διπλούν: Όπως είναι σήμερα –τα γνήσια- και στη μορφή που τους έδωσαν οι δημιουργοί τους, δηλαδή, τα αντίγραφα.

Το «νήμα» της χρήσης χρώματος ξεκινά από την αρχαία Αίγυπτο.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα των εμπνευστών της και του επιμελητή της έκθεσης, Jan Stubbe Østergaard, η έκθεση εξετάζει την εξέλιξη του χρώματος από τη γλυπτική της αρχαίας ελληνικής στη ρωμαϊκή περίοδο. Το «νήμα» της χρήσης τεχνικών που χρωμάτιζαν τα αγάλματα, ξεκινά από την αρχαία Αίγυπτο όπου υπήρχε πολύ καλή γνώση της χρήσης χρωμάτων. Τέλος, η έκθεση καταδεικνύει το πώς η γνώση της χρήσης αυτών των τεχνικών πέρασε από την αρχαία εποχή στη νεώτερη δυτική τέχνη και γλυπτική. Παρ’ όλα αυτά, ο Μιχαήλ ΄Αγγελος και οι υπόλοιποι επιφανείς γλύπτες και αρχιτέκτονες της Αναγέννησης, αλλά και των κατοπινών χρόνων είχαν πλήρη άγνοια για το γεγονός όταν δημιουργούσαν τα «γαλατένιας» απόχρωσης έργα τους, εμπνευσμένοι, όπως νόμιζαν, από την κλασική αρχαιότητα. Τα χρώματα χάθηκαν ως πιο ευαίσθητα από το μάρμαρο στο πέρασμα του χρόνου.

Η ανακάλυψη ότι τα αγάλματα –και τα ανάγλυφα- της αρχαιότητας ήταν ζωγραφισμένα, όμως τα χρώματα αποδείχθηκαν πιο ευαίσθητα στο πέρασμα του χρόνου από το μάρμαρο και τον γρανίτη, είναι σχετικά πρόσφατη. Η πρόοδος της επιστήμης έπαιξε καίριο ρόλο στην virtual αποκατάσταση της πραγματικής όψης των μνημείων των οποίων τη λευκότητα είχαμε συνηθίζει μέχρι σήμερα να θαυμάζουμε.

Η πολυετής έρευνα που προηγήθηκε

Η έκθεση «Transformations: Classical sculpture in colour», που λειτουργεί από αρχές Σεπτέμβρη στη Γλυπτοθήκη της Κοπεγχάγης, είναι το αποτέλεσμα πολυετούς έρευνας μιας μεγάλης ομάδας επιστημόνων από μουσεία και φορείς σε όλο τον κόσμο. Το 2004 το Μουσείο παρουσίασε μια έκθεση σχετική με τη χρήση του χρώματος στην αρχαιότητα η οποία φιλοξενήθηκε στη Γλυπτοθήκη του Μονάχου και στη συνέχεια βρέθηκε σε Μουσεία του Βατικανού. Από τότε μέχρι σήμερα η έρευνα έχει κάνει άλματα για τη σημασία του χρώματος στον αρχαίο κόσμο.

Η Γλυπτοθήκη της Κοπεγχάγης έχει πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή την έρευνα. Στόχος της έκθεσης είναι να μας δώσει μια όσο γίνεται πιο ρεαλιστική εικόνα των έργων τέχνης της αρχαιότητας όπως πραγματικά ήταν. Το οπτικό αποτέλεσμα είναι απρόσμενο, εντυπωσιακά μοντέρνο και θα αλλάξει οριστικά τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τα μνημεία μας, ειδικά οι Έλληνες.

Δείτε μια «περίληψη» της έκθεσης:

Ακολουθείστε τον επιμελητή της, Jan Stubbe Østergaard, σε μια περιήγηση στους χώρους της:

Info:

Έκθεση «Transformations: Classical sculpture in color» στην Γλυπτοθήκη της Κοπεγχάγης (www.glyptoteket.com) θα διαρκέσει έως 7 Δεκεμβρίου.

Πηγή: Κ. Λυμπεροπούλου, The TOC

ΠΗΓΗ: http://anaskafi.blogspot.gr

ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ: Iaido, η μεγάλη τέχνη του ιαπωνικού ξίφους (VIDEO)

Iaido

ο "δρόμος της Αρμονικής Ύπαρξης"

η νίκη ενάντια στις αδυναμίες που κρύβονται μέσα μας

Η παράδοση του Iai

Από την μυθολογική εποχή, το lai εξελίχθηκε ως η μεγάλη τέχνη του σπαθιού της Ιαπωνίας. Παρουσιάστηκε παράλληλα με την εξέλιξη της κατασκευής του Ιαπωνικού σπαθιού και βρίσκεται στο επίκεντρο όλων των ιστορικών πολεμικών τεχνών της Ιαπωνίας.

Η παράδοση του lai, μεταφέρθηκε από γενιά σε γενιά και έλαβε ευρύτερη ανάπτυξη μέσω της δημιουργικής συμμετοχής του Hayashizaki Jinsuke Shigenobu, πριν από περίπου 400 χρόνια. Γεννημένος στην αρχαία επαρχία του Oshu, ο Shigenobu προσεύχονταν στο παρεκκλήσι Myojin Hayashizaki στην περιοχή Tateoka-Cho, στον νομό Yamagata (από εκεί πήρε και το όνομα Hayashizaki). Ο μύθος αναφέρει ότι μετά από θεία αποκάλυψη, αφυπνίστηκε στην αλήθεια της πραγματικής φύσης του lai. Συστηματοποίησε το Iai ως ένα ανεξάρτητο bujutsu (πολεμική τέχνη) και το ονόμασε Hayashizaki Ryu, ή Shigenobu Ryu. Μετά τον θάνατό του θεωρείται ως ο ιδρυτής - η δημιουργική ιδιοφυΐα του lai. Από την περίοδο αυτή και μετά, η τέχνη έχει ανθίσει μέσα σε μια πληθώρα παραδοσιακών σχολών, εκ των οποίων περίπου είκοσι πέντε διασώζονται μέχρι σήμερα. 

Η εφαρμογή του Iai 

Οι μαθητές στο Kendo, αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον σε όρθια θέση, με σκοπό την νίκη ενός εκ των δύο, φορώντας προστατευτικό εξοπλισμό (bogu) και κρατώντας ένα σπαθί από μπαμπού (shinai). Το Iaido είναι η τέχνη του κοψίματος, καρφώματος και άμυνας με τη χρήση πραγματικού Ιαπωνικού σπαθιού (Katana), μέσα από μια μεγάλη ποικιλία τεχνικών, εναντίον ενός ή πολλών φανταστικών αντιπάλων.

Όντας καθισμένος, όρθιος ή περπατώντας, ο Iaidoka πρέπει να προβλέψει οποιαδήποτε επίθεση και από οποιαδήποτε πλευρά, να αμυνθεί και να ανταποδώσει. Στο Ιai ασχολούμαστε με την επίθεση και την άμυνα από την σκοπιά του ma-ai (της απόστασης), του hasuji (της θέσης του σπαθιού) και του te-no-uchi (της θέσης των χεριών στην tsuka - την λαβή του σπαθιού). Παράλληλα, ασχολούμαστε με την πνευματική κατάσταση - τους τρόπους διείσδυσης στην επίθεση του αντιπάλου - και εναρμονίζοντας την κίνηση του σπαθιού με την κίνηση του σώματος, σκοπεύουμε στο να πετύχουμε την νίκη έναντι του αντιπάλου μέσα από την ανάδειξη των ψυχικών του αδυναμιών. Αυτό είναι η πραγματική αυτοάμυνα.

Το αληθινό πνεύμα του lai 

Σημαντικότερη, ακόμα και από την άσκηση στην τεχνική, είναι η άσκηση του πνεύματος. Η εξάσκηση στο Ιai δεν στοχεύει μόνο στη νίκη έναντι ενός αντιπάλου, αλλά κυρίως στο να νικήσουμε τις αδυναμίες που κρύβονται μέσα μας. Η νίκη στο lai είναι η απόκτηση μη-εκδικητικής καρδιάς και η αποφυγή οποιασδήποτε σύγκρουσης ή ο τερματισμός οποιασδήποτε διένεξης χωρίς τη χρήση του σπαθιού. Έτσι, ερμηνεύεται η έννοια του lai, όπως αναφέρονταν από τους παλαιότερους που το ονόμαζαν saya-no-uchi, δηλαδή νίκη χωρίς ξιφούλκηση.

Με άλλα λόγια, το lai είναι μια διαδικασία εκπαίδευσης που οδηγεί στην ανθρώπινη τελειότητα, χωρίς φονική πρόθεση, αλλά μέσα σε ειρηνικό πνεύμα. Η σύγχρονη σημασία του lai είναι ειρήνη και ηρεμία στην ανθρώπινη ζωή. Κατά την ευρύτερή του έννοια, το lai είναι ο «Δρόμος της Αρμονικής Ύπαρξης»: η αναζήτηση της εναρμόνισης με το σύμπαν, μέσω αδιάκοπης εξάσκησης.

Η σύνδεση με το Kendo

Ο Nakayama Hakudo, μια ιδιαίτερα σημαντική μορφή του Iaido για την εποχή μας, θεωρούσε το Κendo και το Ιaido ως αναπόσπαστα, συγκρίνοντάς τα με τις φτερούγες ενός πουλιού. Ήταν πεπεισμένος ότι θα ήταν αδύνατον να διαπρέψει κάποιος στην τέχνη του σπαθιού, αν έλειπε ένα από τα δύο.

Σχολές 

Υπάρχουν πολλές διαφορετικές ryu-ha (σχολές). Μεταξύ των πιο διαδεδομένων είναι οι: Muso Shinden Ryu, Muso Jikiden Eishin Ryu, Tamiya Ryu, Hoki Ryu, Shinkage ryu κ.λπ. Μια ζωή μελέτης, δεν θα έφτανε για να διαπρέψει κάποιος σε όλα αυτά τα στυλ.

Ως εκ τούτου, μπορεί να είναι επωφελές για τους μαθητές της τέχνης του σπαθιού να μάθουν τα βασικά στοιχεία της κάθε σχολής, στις προκαθορισμένες τους φόρμες και έτσι να κατανοήσουν τις βασικές τεχνικές στην τέχνη της ξιφούλκησης. Το 1968 και το 1977, δύο ειδικές επιτροπές που απαρτίστηκαν από έντεκα κορυφαίους δασκάλους οι οποίοι σχετίζονταν με την Zen Nihon Kendo Renmei (Παν – Ιαπωνική Ομοσπονδία Kendo), συνδύασαν τις βασικές τεχνικές των διαφόρων Ryu-ha σε επτά και αργότερα σε δέκα φόρμες. (πρόσφατα προστέθηκαν άλλες δύο φόρμες, αθροίζοντας συνολικά τις επίσημες φόρμες της ZNKR σε 12).

Κατάλληλες για τους νέους μαθητές, αυτές οι 12 φόρμες (kata) περιέχουν το ενενήντα τοις εκατό των βασικών στοιχείων του lai. Ωστόσο το πλήρες εσωτερικό νόημα γίνεται φανερό μόνο μέσω εντατικής εκπαίδευσης στις παραδοσιακές Ryu-ha, εκεί όπου καλλιεργείται το αληθινό πνεύμα της τέχνης του Iai. 

Αγώνες – Πρωταθλήματα 

Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Iaido οργανώνονται κάθε έτος τον μήνα Νοέμβριο.

Το 2007 πραγματοποιήθηκε το 14ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Παρίσι (Γαλλία). Εκεί είχαμε την πρώτη Ελληνική συμμετοχή κατά την οποία υπήρχε και η πρώτη Ευρωπαϊκή διάκριση για το Ελληνικό Iaido, με τον M. Παδρά να λαμβάνει το έπαθλο του Μαχητικού Πνεύματος (Fighting Spirit), στην κατηγορία των 2 dan.

Από τότε και κάθε χρόνο η Ελλάδα συμμετέχει στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα.

Το 2008 πραγματοποιήθηκε το 15ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Maaglingen (Ελβετία), το 2009 έγινε το 16ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Mierlo (Ολλανδία).

Το 2010 έγινε το 17ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ξανά στο Παρίσι (Γαλλίας), όπουεπαναλήφθηκε η Ελληνική διάκριση με τον Σ. Δροσουλάκη να λαμβάνει το έπαθλο του Μαχητικού Πνεύματος (Fighting Spirit), στην κατηγορία των 4 dan.

Για τον Νοέμβριο 2011 έχει επιλεγεί η Ανδόρα για να διοργανώσει το 18ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.

Embu ZNKR kata από τον sensei Yamazaki Takashige 8 Dan Hanshi

Σε αυτό το βίντεο που έχει αναρτηθεί στο www.youtube.com, μπορείτε να δείτε τον sensei Yamazaki Takashige (8 Dan Hanshi) να εκτελεί τα 12 ZNKR kata, κατά τη διάρκεια σεμιναρίου στην Sportilia της Ιταλίας το 2009.

ΠΗΓΗ: http://www.eokin.gr/iaido.htm

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΡΩΜΑΤΟΠΟΙΪΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Η τέχνη της αρωματοποιίας στην Αρχαία Ελλάδα 

Αρχαία Αρώματα: τα είδη και οι μέθοδοι επεξεργασίας

Η αρωματοποιία αποτελούσε έναν κλάδο ξεχωριστό, που απαιτούσε δεξιοτεχνία, εφευρετικότητα, αλλά και την απαραίτητη μυστικότητα. Επρόκειτο για μια σπουδαία τέχνη για την οποία γράφτηκαν ποικίλα αρχαία συγγράμματα, με περιεχόμενο θεραπευτικό, καλλωπιστικό και επικουρικό. 

Οι αρχαίοι διέκριναν τα αρώματα σε δύο κατηγορίες. Σε αυτά που βρίσκονταν σε υγρή κατάσταση, τα έλαια, και στα παχύρρευστα και στερεά, τις αλοιφές. Τα ρήματα που χρησιμοποιούσαν αντίστοιχα ήταν το χρίω και το αλείφω, ενώ συναντάται επίσης το ξεραλοίφειν για επάλειψη σε στεγνό και όχι υγρό σώμα. Τα αρωματικά έλαια χαρακτηρίζονται ως ευώδη.

Οι αρχαίοι συγγραφείς όπως ο Αθήναιος, ο Ιπποκράτης, ο Ξενοφών, ο Ηρόδοτος, ο Αριστοτέλης, ο Θεόφραστος και άλλοι, αναφέρουν λεπτομέρειες σε σχέση με τα αρχαία αρώματα από λουλούδια, τα οποία έπαιρναν το όνομά τους είτε από το αρωματικό φυτό από το οποίο παράγονταν είτε από το όνομα του παρασκευαστή τους. Το μεγαλείον για παράδειγμα, διάσημο άρωμα της Εφέσου, πήρε το όνομά του από τον Μέγαλλο από τη Σικελία. Τα πιο γνωστά αρχαία ελληνικά αρώματα ήταν το ίρινον, ελαιόλαδο με εκχυλίσματα από ρίζες ίριδας, το νάρδον, το βάλσαμο, η στακτή το αυθεντικό βάλσαμο μύρου, το μελίνιο από κυδωνέλαιο, το ρόδιο μία διάσημη αλοιφή από τη Ρόδο από εκχύλισμα τριαντάφυλλου μαζί με άλλα αιθέρια έλαια, τοτύλιον έλαιον και άλλα.

Πολλές πόλεις μάλιστα ήταν ταυτισμένες με την παραγωγή συγκεκριμένων αρωμάτων και αλοιφών, όπως η Κύζικος περίφημη για το άρωμα της ίριδας, η Κως για το άρωμα μαντζουράνας και μήλων, η Φάσηλης για το ρόδο της κ.τ.λ.

Οι αρχαίοι συχνά εισήγαγαν αρώματα από την Ανατολή, τα οποία μάλιστα ασκούσαν σ’ αυτούς μία ιδιαίτερη γοητεία. Αρώματα, όπως το βρενθείον το ονομαστό άρωμα των Λυδών με μυρωδιά μόσχου και λεβάντας, το οποίο σκεύαζαν σε μικρά αγγεία, τα λυδία, το σούσινο το αρωματικό λάδι κρίνων από τα Σούσα, το μενδήσιο από τη Μέντη στο Νείλο, από λάδι βαλάνου αρωματισμένο με λάδι πικραμύγδαλων, όπως και το μετόπιο, μία ακριβή αρωματική κρέμα από την Αίγυπτο. Επίσης από τον 6ο αιώνα ήδη εισήγαγαν λάδι φοίνικα από την Ναύκρατη του Νείλου, κρίνο, λωτό και άνιθο από την Αίγυπτο και σίλφιο από τη Λιβύη από το οποίο παρασκεύαζαν ναρκωτικές, φαρμακευτικές αλοιφές, ως αντίδοτο κατά των δηλητηριάσεων. Τις εμπορικές σχέσεις με την ανατολή ευνόησαν ιδιαίτερα οι κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Από κει οι Έλληνες προμηθεύονταν καινούργια αρώματα και είδη καλλωπισμού. Η βιομηχανία των αρωμάτων έφτασε δε στο αποκορύφωμά της στην πτολεμαϊκή Αίγυπτο.

Μυρεψεία – Σκεύη και Μέθοδοι Επεξεργασίας των προϊόντων

Στο Μινωικό και Μυκηναϊκό πολιτισμό πρέπει να υπήρχαν πολλά μυρεψεία, χώροι παρασκευής προϊόντων καλλωπισμού, αλοιφών και αρωμάτων. Τέτοια στοιχεία εντοπίστηκαν στο ανάκτορο της Ζάκρου (α΄ μισό 15ου αιώνα), στο ανάκτορο της Πύλου (τέλη 13ου αιώνα), στην Οικία του Λαδεμπόρου, αλλά και στην Οικία των Σφιγγών στις Μυκήνες.

Στα μυρεψεία αυτά και κυρίως σ’ αυτό της Ζάκρου, βρέθηκε πλήθος αγγείων, κυάθια, κύπελλα, αγγεία κοινής χρήσης, σταμνοειδή, ευρύστομα καδοειδή, αλλά και ολόκληρες σειρές από πύραυνα, θυμιατήρια δηλαδή με διάτρητο πόδι και άνοιγμα για την τοποθέτηση του κάρβουνου, πυριατήρια, καλύμματα χυτρών, ηθμοί (σουρωτήρια), τριποδικές χύτρες, πήλινη σχάρα, σκεύη που στο σύνολό τους χρησιμοποιούνταν για την παρασκευή εκχυλισμάτων αρωματικών βοτάνων.

Γενικώς τα σκεύη που χρησιμοποιούνταν για την παραγωγή καλλυντικών προϊόντων και αρωμάτων ήταν:

• Τα γουδιά και οι τριπτήρες, για το κομμάτιασμα ή το άλεσμα του καρπού ή για την επεξεργασία άλλων υλών, όπως το θρυμμάτισμα των ανόργανων υλικών για τα χρώματα
• Οι λεκάνες, για την παραγωγή του κρασιού ή του λαδιού
• Η ασάμινθος, η μπανιέρα δηλαδή, για το μούλιασμα των λουλουδιών μέσα σε νερό, λάδι ή λίπος για την εξαγωγή του αρώματός τους
• Οι χύτρες, για το βράσιμο του λαδιού με σκοπό την παρασκευή του αρώματος
• Τα μυροδοχεία, τα αγγεία στα οποία συσκεύαζαν το έτοιμο προϊόν, τα οποία είχαν διάφορα σχήματα, ονόματα, αλλά και διακόσμηση
• Τα θυμιατήρια, τα λεγόμενα πύραυνα ή πυριατήρια

Σε σχέση με τις μεθόδους επεξεργασίας που πιθανόν χρησιμοποιούσαν οι αλοιφοποιοί της μινωικής και μυκηναϊκής εποχής, δεν έχουμε σαφείς γραπτές μαρτυρίες αλλά ούτε και άλλες αρχαιολογικές πληροφορίες. Ο Διοσκουρίδης του 1ου αι. μ.Χ. περιγράφει λεπτομερώς τη μέθοδο παρασκευής αρωματικών λαδιών, η οποία από τους ερευνητές θεωρείται πως θα πρέπει πιθανόν να ήταν ίδια με αυτή και των προγενέστερων εποχών (Demateria medica 1.43-55):

“Η επεξεργασία γινόταν σε δύο στύψεις. Σκοπός της πρώτης ήταν να καταστήσει το λάδι δεκτικό στο άρωμα των λουλουδιών και των φύλλων που θα προσέθεταν αργότερα. Κατά την πρώτη φάση λοιπόν παρασκεύαζαν μία αλοιφή από κονιορτοποιημένες ρίζες καλάμου, σχοίνου και κύπειρου, αναμεμειγμένες με νερό ή κρασί και την έβραζαν σε λάδι. Μετά σούρωναν το λάδι και το άφηναν να κρυώσει. Η δεύτερη στύψη αποτελούνταν από το βούτηγμα στο κρύο λάδι, εκείνων των λουλουδιών ή των φύλλων που θα έδιναν το τελικό άρωμα. Στο τέλος προσέθεταν τεχνικό χρώμα, αλάτι για τη συντήρηση ή μπαχαρικά”.

Η απόσταξη με τη σημερινή της έννοια δεν ήταν γνωστή στην αρχαιότητα. Οι μέθοδοι για την εξαγωγή αρώματος ήταν η εξαγωγή αρώματος από λουλούδια με εμποτισμό και η έκθλιψη – στύψη.

Στην πρώτη περίπτωση τα πέταλα των λουλουδιών απλώνονταν σε ζωικό λίπος ή λάδι και αντικαθίσταντο με νέα μέχρι το λίπος να κορεστεί από το άρωμά τους. Μέσα σ’ αυτό το λάδι ή το λίπος, που πιθανόν να ήταν ζεστό, τα λουλούδια θα έπρεπε να παραμείνουν για να μουλιάσουν. Από αυτή τη διαδικασία προέκυπτε έπειτα μία μυραλοιφή στην οποία έδιναν σχήμα σφαίρας ή κώνου και τη χρησιμοποιούσαν στις γιορτές και τον καλλωπισμό.

Στην έκθλιψη ή στύψη τα άνθη ή οι σπόροι τοποθετούνταν σε λινά υφάσματα υπό μορφή σάκου με θηλιές στις δύο απολήξεις οι οποίες στρέφονταν αντιθετικά ή ακολουθούσαν την ίδια διαδικασία του πιεστηρίου, όπως για την παρασκευή του κρασιού και του λαδιού.

Στην όλη διαδικασία θα χρησιμοποιούνταν επίσης η ρητίνη του λαδάνου, του στύρακος, της μαστίχας, του κέδρου και του πεύκου. Τα υλικά θα πρέπει να ανακατεύονταν στις κατάλληλες ποσότητες, στη σωστή σειρά και θερμοκρασία, ενώ στο μείγμα θα προστίθετο και μία ορυκτή χρωστική ουσία. Τις αλοιφές θα πρέπει να τις έβραζαν.

Οι Μινωίτες γνωρίζουμε πως εισήγαγαν κανέλα, βάλσαμο, μύρο, χέννα, νάρδο, βάλανα από την Αίγυπτο, τη Συρία, την Κύπρο και το Λίβανο, ενώ εξήγαγαν πρώτες ύλες, όπως ξύλα κυπαρισσιού, αλλά και έτοιμα προϊόντα όπως λάδι ελιάς, αμυγδάλου και λαδάνου. Πολλά μινωικά βάλσαμα ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή στην Αίγυπτο και αναφέρονται σε πολλά κείμενα της 18ης και 19ης Δυναστείας.

Στις πινακίδες της Γραμμικής Β αναφέρονται επίσης διάφορα καρυκεύματα, κάποια από τα οποία αναφέρεται ότι ζυγίζονταν και άλλα ότι μετριόταν σε όγκο. Προφανώς οι ουσίες που αποτελούνταν από μικρούς σπόρους ή μόρια με συμπαγή και ομογενή φυσιογνωμία καταγράφονται με βάση τις μετρήσεις όγκου, ενώ αυτές που αποτελούνταν από μόρια διαφορετικών διαστάσεων και δεν παρουσίαζαν συμπαγή όψη, καταγράφονται με βάση τις μονάδες βάρους.

Ορισμένα αρώματα της αρχαιότητας

Ίρινον

Το ίρινον παράγονταν από τις ρίζες της ίριδας, αφού κόβονταν, απλώνονταν στη σκιά και ξεραίνονταν περασμένες σε νήματα. Το ίρινον ήταν άρωμα εύκολο στην παρασκευή του, με απλά συστατικά και οσμή που βελτιώνονταν με την πάροδο του χρόνου, καθώς και με την προσθήκη ελαιολάδου ή αιγυπτιακής βαλάνου. Επρόκειτο για ένα αγαπητό και σχετικά φθηνό άρωμα.

Νάρδον

Παράγονταν από τη ρίζα της ινδικής νάρδου, με λεπτό άρωμα που άντεχε στο χρόνο. Το καλύτερο νάρδον παράγονταν στην Ταρσό της Κιλικίας. Αποτελούσε απαραίτητο συστατικό της γυναικείας τουαλέτας, ενώ χρησιμοποιούνταν και για τον αρωματισμό του κρασιού, αλλά και για την παρασκευή παστίλιας για ευχάριστη αναπνοή.

Στακτή

Ακριβό και πολυτελές άρωμα, πικρό και δηκτικό, ήταν εισαγόμενο από την Ανατολή, από το έλαιον του θάμνου της σμύρνας. Ήταν ιδιαίτερα γνωστό στους Έλληνες της Μικράς Ασίας, ενώ το όνομά του υποδηλώνει τον τρόπο παρασκευής του, μέσω του σταξίματος του πολύτιμου υγρού της σμύρνας, όταν χαράσσονταν ο βλαστός και τα κλαδιά της. Η συγκομιδή της γινόταν στις πιο ζεστές μέρες του χρόνου και διαρκούσε αρκετό διάστημα. Η σμύρνα χρησιμοποιούνταν για υγρά αρώματα, αλοιφές, παστίλιες, θυμιάματα και αρωματικά κρασιά, καθώς και για ως συστατικό διάφορων σύνθετων αρωμάτων ή για τον εμπλουτισμό φτηνότερων ελαίων.

Βάλσαμο

Το φυτό αυτό ευδοκιμούσε στην Αραβία και τη Συροπαλαιστίνη και ήταν περιζήτητο για τις θεραπευτικές και τις κοσμητικές του χρήσεις. Επρόκειτο για μία ακριβή και σπάνια πρώτη ύλη που χρησιμοποιούνταν μάλιστα και ως ήδυσμα, συστατικό δηλαδή άλλων αρωμάτων. Καθώς λεγόταν, μία σταγόνα από το βάλσαμο αρκούσε για να αρωματίσει ολόκληρο δωμάτιο.

Τύλιον έλαιον

Ήταν διάσημο για το γλυκό και απαλό του άρωμα. Παράγονταν από τη σύνθλιψη σπόρων του φυτού τήλιος ή βούκερας, το γνωστό ως ελληνόχορτο, που συναντώνταν σε κάποια από τα εδάφη της Αττικής. Οι Αθηναίοι το προτιμούσαν μάλιστα ιδιαίτερα για καλλωπιστικούς και ιατρικούς σκοπούς, καθώς και για το φαγητό.

Βιβλιογραφία
Forbes J. R., Studies in Ancient Technology, Volume III, 1993.

Λιβέρη Α., “Η χρήση των αρωματικών φυτών και βοτάνων για την παρασκευή αρωμάτων και καλλυντικών στην ελληνική αρχαιότητα, 56-82, στο Φαρμακευτικά και Αρωματικά Φυτά, Ζ΄ Τριήμερο Εργασίας, Κύπρος, Παραλίμνι, 21/25-3-1997, ΕΤΒΑ, Αθήνα 1997.

Ραυτοπούλου Ε., «Η πώληση και χρήση του ελαιολάδου και του αρωματικού λαδιού στην Αρχαϊκή Ελλάδα», 110-117 στο Ελιά και Λάδι, Δ’ Τριήμερο Εργασίας, Καλαμάτα 7-9 Μαΐου 1993, Πολιτιστικό Τεχνολογικό Ίδρυμα ΕΤΒΑ, 1996.

Τζιγκουνάκη Α., Perna M., “Καρυκεύματα και αρωματικά φυτά κατά τη μυκηναϊκή εποχή”, 39-48, στο Ελιά και Λάδι, Δ’ Τριήμερο Εργασίας, Καλαμάτα 7-9 Μαΐου 1993, Πολιτιστικό Τεχνολογικό Ίδρυμα ΕΤΒΑ, 1996.
Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης ΕΠ Κοινωνία της Πληροφορίας Ευρωπαϊκή Επιτροπή

archaia-ellada

ΠΗΓΗ: http://www.logiosermis.net/2014/06/blog-post_8149.html#.U6km25R_tZI

Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΗΣ ΔΡΑΚΟΚΤΟΝΙΑΣ ΚΑΙ Η ΔΡΑΚΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

Ο θρύλος της δρακοκτονίας

Τα αποδοθέντα στον Άγιο Γεώργιο θαύματα είναι πάμπολλα, μερικά από τα οποία παράδοξα και παράλογα. Από τον 9ο αιώνα κιόλας, ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Νικηφόρος Α' αναγκάστηκε να τα αποδοκιμάσει δημοσίως ως «τερατώδεις λήρους» και «φλυαρίας ανάμεστα». Το πλέον δημοφιλέστερο θαύμα του είναι η Δρακοκτονία, που προϋπήρχε όμως ως μύθος.   Σύμφωνα με την παράδοση, στα περίχωρα της Κυρήνης, περιοχή της σημερινής Λιβύης, υπήρχε ένας τρομερός δράκος που παραφύλαγε σε μια λίμνη και εμπόδιζε την ύδρευση του χωριού, ενώ κατέτρωγε τους περαστικούς.   Για να εξευμενίσουν τον δράκο, οι χωρικοί του έστελναν κάθε μέρα ως τροφή από ένα παιδί, το οποίο επέλεγαν δια κλήρου. Ο Θεός τους λυπήθηκε κι έστειλε τον Άγιο Γεώργιο για να εξολοθρεύσει τον δράκο, την ημέρα που ήταν έτοιμος να καταβροχθίσει την όμορφη μοναχοκόρη του τοπικού άρχοντα. Ο Άγιος, μετά από φοβερή μονομαχία με τον δράκο, τον σκότωσε κι έσωσε την ωραία κόρη. Τότε, ο πατέρας της, αλλά και όλο το χωριό που ήταν ειδωλολάτρες, βαπτίστηκαν Χριστιανοί.   Το θαύμα αυτό αποδίδεται στην επιβίωση πανάρχαιων μύθων από ολόκληρο τον κόσμο σύμφωνα με τους οποίους δαίμονες και τερατώδη κτήνη καραδοκούν σε υδάτινες πηγές εμποδίζοντας τους κατοίκους να προμηθευτούν νερό, εάν οι τελευταίοι δεν επιτελέσουν πρώτα μία ανθρωποθυσία για χάρη του.   Η Δρακοκτονία του Αγίου Γεωργίου δεν αναφέρεται στους αρχικούς Βίους του Αγίου, γι' αυτό και μέχρι τον 12ο αιώνα η εκκλησιαστική εικονογραφία τον παρουσιάζει πεζό, και όχι επί λευκού ίππου να διατρυπά με το δόρυ του τον δράκο, όπως επικράτησε να εικονίζεται αργότερα.   Σήμερα ο Άγιος Γεώργιος είναι προστάτης Άγιος της Αγγλίας, των χριστιανών της Παλαιστίνης, της Βηρυτού, της Γεωργίας, του βουλγαρικού Στρατού, της Καταλανίας, του Ελληνικού Πεζικού, των Προσκόπων, κ.α.

Η Δρακοκτονία στην Τέχνη 

  




Περισσότερες ΦΩΤΟ
http://www.lifo.gr/team/gnomes/47963
Πηγή: www.lifo.gr