Το στρες και η συρρίκνωση του θύμου αδένα

Το στρες και η συρρίκνωση του θύμου αδένα 

Ο θύμος αδένας, ο αδένας που ρυθμίζει την ενεργοποίηση των κυττάρων Τ (κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος, τα οποία καλούνται και λευκοκύτταρα), είναι το πρώτο όργανο που πλήττεται από το στρες. Τα κύτταρα Τ βοηθούν τον οργανισμό να εντοπίσει και να απομακρύνει τα καρκινικά κύτταρα και άλλους εισβολείς. Ο θύμος αδένας αποδυναμώνεται από παράγοντες όπως δυσάρεστες ειδήσεις, αφυδάτωση ή κατανάλωση μη θρεπτικών, επεξεργασμένων τροφίμων ή ροφημάτων. Όλα αυτά επιδρούν αρνητικά στην ενεργοποίηση των κυττάρων Τ από τις ορμόνες του θύμου αδένα, και αφήνουν τον οργανισμό ανυπεράσπιστο απέναντι στην εξάπλωση των καρκινικών κυττάρων και στην εμφάνιση ασθενειών.

Ο θύμος αδένας συρρικνώνεται όποτε εκτίθεται στο στρες. Είναι γνωστό ότι μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό, μια χειρουργική επέμβαση ή μια αιφνίδια ασθένεια καταστρέφονται εκατομμύρια λευκοκύτταρα και ο θύμος αδένας συρρικνώνεται κατά το ήμισυ. Η θέαση ενός βίντεο που απεικονίζει τον Αδόλφο Χίτλερ, ένα άτομο που κακοποιεί παιδιά ή έναν καταζητούμενο τρομοκράτη, μπορεί να επαρκεί για να καταπονήσει τον θύμο αδένα. Την επόμενη φορά που θα διαβάσετε ένα περιοδικό ή θα δείτε μια ταινία, ζητήστε από ένα φίλο να σας κάνει το μυϊκό τεστ όσο θα εκτίθεστε στις εικόνες. Θα διαπιστώσετε ότι κάποιες από αυτές δυναμώνουν τους μυς σας, ενώ άλλες τους αποδυναμώνουν. (Ασφαλώς, η στρεσογόνα αντίδραση δεν αγγίζει καν τα άτομα που ξεχειλίζουν από αγάπη και συμπόνια και έχουν υπερβεί το φόβο και την κρίση.)1

Με δεδομένη την καθημερινή μας έκθεση στο ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τις εφημερίδες, τις ανθυγιεινές τροφές, τις επιβλαβείς χημικές ουσίες που εμπεριέχονται σε τρόφιμα και ροφήματα, την περιβαλλοντική μόλυνση και τα αρνητικά άτομα τα οποία συναντάμε, ο θύμος αδένας καλείται να αντιμετωπίσει πλήθος αρνητικών επιρροών. Έως και οι διαφημίσεις που απεικονίζουν άτομα που καπνίζουν ή καταναλώνουν αλκοόλ εξασθενούν τον θύμο αδένα.

Η πλειονότητα των ανθρώπων δεν συνειδητοποιεί πόση ζωτική ενέργεια δαπανάται εξαιτίας της έκθεσης σε στρεσογόνες καταστάσεις. Η τακτική παραμονή σε ανθυγιεινά περιβάλλοντα, όπως σε χώρους καπνιστών, καθώς και οι δραστηριότητες που σπαταλούν την ενέργεια του οργανισμού, όπως η νυχτερινή οδήγηση και η πρόσληψη τροφής ενώ είμαστε κουρασμένοι, καταπονούν σημαντικά τον οργανισμό. Και όταν δεν έχουμε επαρκή ενέργεια για να λειτουργήσουμε φυσιολογικά, μας κυριεύουν η νευρικότητα και ο πανικός. Η συνηθέστερη έκφραση που ακούμε όταν αυτό συμβαίνει, είναι «Σήμερα είμαι χάλια» ή «Τα έχω παίξει τελείως». Το στρες προέρχεται από τη μόνιμη καταπόνηση του θύμου αδένα η οποία οφείλεται στην έκθεση σε αρνητικές, αποδυναμωτικές επιρροές. Το στρες παύει να μας επηρεάζει όταν σταματά η έκθεση μας σε τέτοιου είδους επιρροές – μόνο τότε επανορθώνεται η ζημιά που έχει προκληθεί εξαιτίας τους στο παρελθόν. Έχουμε τη δυνατότητα να τονώσουμε όχι μόνο τον θύμο αδένα, αλλά όλο μας τον οργανισμό κάνοντας πράγματα που μας αναζωογονούν και μας εμψυχώνουν, καταναλώνοντας θρεπτικές τροφές, ακούγοντας χαλαρωτική μουσική και αφιερώνοντας περισσότερο χρόνο σε εξορμήσεις στην ύπαιθρο παρά μέσα στο σπίτι ή μπροστά από μια τηλεόραση. Είτε επιλέγουμε να αποδυναμώσουμε το σώμα μας είτε να το τονώσουμε, εφαρμόζουμε στην πράξη τη «δύναμη της θέλησης».

Andreas Moritz: Το Πλήρες Βιβλίο της Εναλλακτικής Ιατρικής Τόμος I

http://enallaktikidrasi.com/2014/04/to-stres-kai-i-sirriknosi-tou-thymou-adena/

ΕΛΒΕΤΟΙ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ: Κληρονομικό το ψυχικό στρες

Οι τραυματικές εμπειρίες κληροδοτούνται από τους γονείς στα παιδιά

Κληρονομικό φαίνεται ότι είναι το ψυχικό στρες επηρεάζοντας ολόκληρες γενιές ανθρώπων, χωρίς μάλιστα να έχουν μεσολαβήσει γενετικές αλλαγές, υποστηρίζουν ελβετοί ερευνητές σε άρθρο τους που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Nature Neuroscience.

Πρόκειται για την πρώτη μελέτη που εντοπίζει τον βιολογικό μηχανισμό που σχετίζεται με τον τρόπο που οι γονείς μεταβιβάζουν στα παιδιά και τα εγγόνια τα ψυχικά τραύματα τους, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο των τελευταίων να εκδηλώσουν ψυχικές διαταραχές, όπως η κατάθλιψη, η σχιζοφρένεια και η διπολική διαταραχή.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια Ιζαμπέλ Μανσουί του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης, είχαν ενδείξεις ότι οι σοβαρές τραυματικές εμπειρίες μπορούν να επηρεάσουν τους απογόνους και τα ψυχοσωματικά σοκ να επιφέρουν χημικές – κυτταρικές αλλαγές, οι οποίες κληρονομούνται στις επόμενες γενιές. Έτσι, ένα ψυχικό τραύμα μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη και άλλες διαταραχές της συμπεριφοράς, που κληρονομούνται στα παιδιά ή ακόμη στα παιδιά των παιδιών κ.ο.κ.

Περιπτώσεις κληροδότησης ψυχικών τραυμάτων από γενιά σε γενιά έχουν παρατηρηθεί στα παιδιά των βετεράνων του πολέμου του Βιετνάμ, στα οποία έχουν καταγραφεί υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονιών συγκριτικά με τον γενικό πληθυσμό. Επίσης, τα παιδιά των ανθρώπων που επιβίωσαν της γενοκτονίας των Ερυθρών Χμερ στην Καμπότζη έχουν υψηλότερα ποσοστά κατάθλιψης και αγχωδών διαταραχών.

«Υπάρχουν ασθένειες όπως η διπολική διαταραχή που εμφανίζονται σε ολόκληρες οικογένειες, αλλά δεν είναι δυνατό να αναχθεί η αιτία τους σε κάποιο συγκεκριμένο κληρονομικό γονίδιο», εξηγεί η Δρ Ιζαμπέλ Μανσουί, επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας. Το ερώτημα μέχρι σήμερα ήταν πώς ακριβώς γίνεται η «μεταφορά» της τραυματικής εμπειρίας από γενιά σε γενιά (όχι με κάποιο γονίδιο, αλλά με επιγενετικό – χημικό τρόπο).

Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι η έκθεση σε υψηλά επίπεδα στρες αλλάζει την παραγωγή των microRNAs που βοηθάνε στη ρύθμιση και έκφραση των γονιδίων. Τα μόρια αυτά υπάρχουν και στο σπέρμα, οπότε πιθανότατα αυτά συνιστούν το «όχημα» μέσω του οποίου μεταβιβάζεται στο γονιμοποιημένο ωάριο το ψυχο-βιολογικό «αποτύπωμα» του τραύματος. Με άλλα λόγια, το σπέρμα «ανταποκρίνεται» στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος (ιδίως στα στρεσογόνα) και επηρεάζεται από αυτά – πράγμα το οποίο, παρεμπιπτόντως, δείχνει την καθοριστική σημασία που έχει η υγεία του υποψήφιου πατέρα και όχι μόνο της μητέρας.

Οι μελέτες στα πειραματόζωα έδειξαν ότι όταν τα ποντίκια εκτίθεντο στο στρες, εμφάνιζαν συμπτώματα κατάθλιψης και επιβράδυνση του μεταβολισμού τους. Τα ίδια ακριβώς συμπτώματα ήταν ορατά στους απογόνους τους, παρόλο που οι τελευταίοι δεν είχαν ποτέ εκτεθεί σε καταστάσεις στρες (τραυματικές εμπειρίες). Μάλιστα, παρόμοια συμπτώματα ήταν αισθητά ακόμη και μετά από τρεις γενιές ζώων.

«Καταφέραμε να δείξουμε για πρώτη φορά ότι οι τραυματικές εμπειρίες επηρεάζουν τον μεταβολισμό μακροπρόθεσμα και ότι αυτές οι αλλαγές κληρονομούνται. Εντοπίζοντας μία ανισορροπία στα microRNAs στο σπέρμα, ανακαλύψαμε έναν παράγοντα-κλειδί μέσω του οποίου το τραύμα περνάει στις επόμενες γενιές. Πιθανότατα, ο μηχανισμός αυτός αποτελεί κρίκο μιας ευρύτερης αλυσίδας γεγονότων, που πυροδοτούνται μόλις το σώμα αρχίσει να παράγει πολύ μεγάλες ποσότητες ορμονών του στρες», εξηγεί η Δρ Μανσουί.

Οι ερευνητές άρχισαν ήδη να μελετούν το ρόλο των microRNAs σε ανθρώπινα έμβρυα για να δουν κατά πόσο κάτι ανάλογο όντως συμβαίνει και στους απογόνους ανθρώπων που έχουν περάσει κάποιο τραυματικό γεγονός. «Αν ήταν δυνατό να αποδείξουμε ότι μια ανισορροπία στο αίμα συνδέεται με ένα τραύμα, τότε θα μπορούσε να αναπτυχθεί ένα τεστ για τη διάγνωση της κληρονομικής κατάθλιψης», ελπίζει η ερευνήτρια.

Επιμέλεια: Μαίρη Μπιμπή

health.in.gr, ΑΠΕ-ΜΠΕ

http://enallaktikidrasi.com/2014/04/oi-traymatikes-empeiries-klirodotountai-apo-tous-goneis-sta-paidia/