Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Η σεξουαλικότητα του Αλέξανδρου

Γράφει ο Γιάννης Σιατούφης

          Ήταν μέσα του χειμώνα του 325 π. Χ. και ο Αλέξανδρος, φτάνοντας  στην Καρμανία, έκανε θυσίες στους θεούς, τόσο για τη νίκη του στην Ινδία, αλλά και για την ασφαλή διέλευση του στρατού του μέσω της ερήμου της Γεδρωσίας. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκαν καλλιτεχνικοί και αθλητικοί αγώνες . Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, ο Βαγώας κέρδισε κάποιο είδος βραβείου. Μετά  ο νικητής ήρθε πάνω στο θέατρο και κάθισε δίπλα στον Αλέξανδρο. Οι Έλληνες και οι Μακεδόνες στο θέατρο άρχισαν να χειροκροτούν και στη συνέχεια φώναξαν τον Αλέξανδρο να φιλήσει τον νικητή. Ο Αλέξανδρος στράφηκε προς τον Βαγώα, τον αγκάλιασε και τον φίλησε . Μερικοί ιστορικοί έχουν αρνηθεί ότι αυτό το επεισόδιο συνέβη. Αλλά το τι σημαίνει αυτό το φιλί για τη σχέση τους είναι λίγο λιγότερο σαφής.

Ο Αλέξανδρος Γ” ο Μακεδών ή Αλέξανδρος ο Μέγας, Βασιλεύς Μακεδόνων

Η ελληνική λέξη που χρησιμοποιεί ο Πλούταρχος στο σχετικό απόσπασμα της βιογραφίας του Αλέξανδρου για να περιγράψει τον Βαγώα είναι «ερωμένος». Είναι αυτή που χρησιμοποιήθηκε από τους Αθηναίους συγγραφείς του 5ου και 4ου αιώνα π. Χ. για να περιγράψει τη σχέση μεταξύ ενός νεαρού άνδρα και ενός μεγαλύτερου που ονομάζονταν εραστές. Οι σχέσεις αυτές φαίνεται να έχουν κυρίως εκπαιδευτικό και πολιτιστικό χαρακτήρα, αν και συνήθως υπήρχε και μια ερωτική διάσταση. Οι σχέσεις αυτές φαίνεται να είναι δημοφιλείς στην Αθήνα κατά τη διάρκεια του 5ου και 4ου  αιώνα π. Χ. . Αν ο Πλούταρχος χρησιμοποίησε τη λέξη «ερωμένος», για να περιγράψει τον Βαγώα με τον ίδιο τρόπο που ο όρος χρησιμοποιήθηκε από τους Αθηναίους συγγραφείς του 5ου και 4ου αιώνα , τότε πρέπει να συμφωνήσουμε με τον Πλούταρχο ότι υπήρχε κάποια ερωτική σχέση μεταξύ του Αλέξανδρου και του Βαγώα. Άλλωστε και ο Curtius Rufusπίστευε ότι υπήρχε μια σεξουαλική σχέση μεταξύ των δύο ανδρών.

          Πολλοί ιστορικοί έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Αλέξανδρος ήταν ομοφυλόφιλος. Άλλοι ιστορικοί, επικαλούμενοι το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος παντρεύτηκε τρεις γυναίκες, γέννησε δύο παιδιά, αλλά και από το γεγονός ότι είχε στη διάθεσή του το χαρέμι ​​του Δαρείου, που αποτελούνταν από 365 παλλακίδες, υποστήριξαν ότι ο Αλέξανδρος ήταν ουσιαστικά ένα ετεροφυλόφιλο άτομο. Αλλά η σύγχρονες σεξουαλικές κατηγορίες των ομοφυλόφιλων ή ετεροφυλόφιλων δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν με ακρίβεια για να περιγράψουν τη σεξουαλικότητα του Αλεξάνδρου. Ο Αλέξανδρος έζησε σε μία ιστορική περίοδο στην οποία, αν κάποιος ενεργούσε στον ερωτικό τομέα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, δεν τον τοποθετούσε απαραίτητα στο ένα ή στο άλλο σεξουαλικό στρατόπεδο. Το γεγονός ότι οι θεατές στο στάδιο ζητούσαν από τον Αλέξανδρο να φιλήσει τον φίλο του και, όταν τον φίλησε, δεν αντέδρασαν δείχνει ότι δεν ήταν αυτό κάτι περίεργο.

Ο Αλέξανδρος

Ας κοιτάξουμε την ερωτική ιστορία του Αλεξάνδρου κατά χρονολογική σειρά . Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι, όσο πιο μακριά πήγαινε από τη Μακεδονία, τόσο πιο πλούσια και πιο δυνατή είναι η άσκηση των ερεθισμάτων που ενεργούσαν πάνω του. Ο Αλέξανδρος είχε μια φυσική ομορφιά και, όταν ήταν νεαρός, ο ίδιος δεν φαίνεται να ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για το σεξ σε σύγκριση με τον πατέρα του.  Σύμφωνα με τον συγγραφέα Αθήναιο, ο Φίλιππος και η μητέρα του, η Ολυμπιάδα, προσέλαβαν μια όμορφη εταίρα που ονομάζονταν Καλλιξένη να τον ξελογιάσει. Ο Αιλιανόςέγραψε ότι η πρώτη γυναίκα με την οποία ο Αλέξανδρος έκανε σεξ ονομαζόταν Πανκάστη.

Όμως το πρώτο άτομο με το οποίο ο Αλέξανδρος φαίνεται να είχε πραγματικά μια οικεία σχέση, ήταν ο ψηλός και όμορφος Ηφαιστίωνας. Όταν στα Εκβάτανα ο φίλος του πέθανε, η θλίψη του Αλέξανδρου δεν γνώρισε όρια. Ο Ηφαιστίωνας ήταν ο πιο κοντινός αρσενικός φίλος του, κατά πάσα πιθανότητα «ο ερωμένος» του. Σύμφωνα με τα λόγια του Αλέξανδρου, μετά τη μάχη της Ισσού, ο Ηφαιστίωνας ήταν ένας άλλος Αλέξανδρος. Δείγμα της ανείπωτης θλίψης του για το θάνατο του συντρόφου του ήταν τα παρακάτω μέτρα που πήρε: Ο Αλέξανδρος διέταξε τις χαίτες και τις ουρές όλων των μουλαριών και των αλόγων να κουρευτούν, καθώς επίσης και οι επάλξεις σε όλες τις γύρω πόλεις να κατεδαφιστούν. Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές και ο ίδιος ο γιατρός που εξέτασε τον Ηφαιστίωνα σταυρώθηκε. Στη συνέχεια απαγόρευσε την αναπαραγωγή μουσικής, έως ότου φτάσει η απάντηση από το ιερό του Άμμωνα Δία, που του επέτρεπε να τιμήσει τον Ηφαιστίωνα ως ήρωα. Ο Αλέξανδρος σχεδίασε επίσης τη νεκρική πυρά που έπρεπε να γίνει για τον Ηφαιστίωνα στη Βαβυλώνα και διέταξε μια περίοδο πένθους σε όλη την ανατολή.

Ο Ηφαιστίωνας

Μετά τη νίκη του στην Ισσό, ο Αλέξανδρος πήρε ως ερωμένη του την όμορφη πρώην σύζυγο του Μέμνονα του Ρόδιου, ​​Βαρσίνη. Και γνωρίζουμε ότι ο Αλέξανδρος και η Βαρσίνη είχαν ένα παιδί μαζί, που τον ονόμασαν Ηρακλή. Επιπλέον μετά τα Γαυγάμηλα, ο Αλέξανδρος κληρονόμησε το χαρέμι ​​του Δαρείου που αποτελούνταν από 365 παλλακίδες. Αυτές οι παλλακίδες είχαν επιλεγεί από όλη την Ασία, με κριτήριο την ομορφιά τους.

Πρώτη σύζυγος, όμως, του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν η Ρωξάνη, θυγατέρα του Οξυάρτη, που μάλιστα την ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά. Σύμφωνα με τον Αρριανό υπήρχε αναμφισβήτητο κίνητρο ο έρωτας. Ήταν επιπλέον και μια συμβολική κίνηση με πολιτική σημασία, που απέβλεπε στη συμφιλίωση με τον ιρανικό λαό. Οι πηγές λένε ότι ήταν η πιο όμορφη γυναίκα στην Ασία. Ο γάμος έγινε το 327 π. Χ. κατά τα ιρανικά έθιμα, δηλαδή έτρωγαν όλοι μαζί ένα καρβέλι ψωμί, ακριβώς όπως το συνηθίζουν ακόμη και σήμερα στο Τουρκεστάν.

Όταν ο Αλέξανδρος επέστρεψε από την Ινδία πίσω στην Περσία, παντρεύτηκε δύο κόρες Περσών βασιλιάδων, και τυχαίνει να γνωρίζουμε ότι είχε την πρόθεση να κάνει απογόνους με αυτές τις δύο γυναίκες. Η μία ήταν η Στάτειρα, μια κόρη του Δαρείου του Γ΄ και η άλλη ήταν η Παρύσατη, η νεότερη κόρη του Αρταξέρξη του Γ΄ του Ώχου. Οι γάμοι του αυτοί έγιναν μαζί με τους ομαδικούς γάμους που πραγματοποιήθηκαν στα Σούσα μεταξύ πολλών Μακεδόνων με Περσίδες γυναίκες. Ογδόντα από τους πιο διακεκριμένους συμπολεμιστές του μαζί με 10.000 άνδρες του μακεδονικού στρατού συζεύχθηκαν Περσίδες σε μια ακόμη συμβολική κίνηση για την πραγματοποίηση του σχεδίου του για φυλετική συγχώνευση των δύο λαών.

          Σε αντίθεση με την τελευταίους Οθωμανούς Σουλτάνους, των οποίων τα χαρέμια μεγάλωναν όσο ο αριθμός των επαρχιών τους μίκραινε, για τον Αλέξανδρο το σεξ δεν ήταν ένα υποκατάστατο για τις στρατιωτικές αποτυχίες. Όσο περισσότερο ο Αλέξανδρος κατακτούσε εδάφη, τόσο πιο πολύ «κατακτήθηκε», από άνδρες και γυναίκες που είχαν φυσική ομορφιά.

          Ο Αλέξανδρος φέρεται να είπε κάποια στιγμή ειρωνικά ότι οι γυναίκες της Περσίας ήταν ένα βασανιστήριο για τα μάτια. Επίσης όπως είπε ο ίδιος ο ύπνος και το σεξ τον έκαναν να έχει επίγνωση της θνησιμότητάς του. Αυτή η αίσθηση της θνησιμότητας αυξήθηκε δραματικά καθώς έκανε την πορεία από τον Αλιάκμονα μέχρι τον Ινδό ποταμό.

Ο τεράστιος τάφος που ανακαλύφθηκε στην Αμφίπολη και υποθέτουν ότι μπορεί να είναι της Ρωξάνης

 ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Χέρμαν Μπένγκτσον «Ιστορία της αρχαίας Ελλάδας», Αθήνα 1991, εκδόσεις Μέλισσα.

G. Rogers  «Alexander: The Ambiguity of Greatness»,  New York: Random 2004.

Πλούταρχος  «Βίοι παράλληλοι (Δέκατος έβδομος τόμος) Αλέξανδρος-Καίσαρ», εκδόσεις  Κάκτος.

Διόδωρος Σικελιώτης  «Ιστορική βιβλιοθήκη», Αθήνα 2009, εκδόσεις Ζήτρος.

Αρριανός  «Αλεξάνδρου ανάβασις», Αθήνα 2006, εκδόσεις Ζήτρος.

http://www.agefotostock.com/en/Stock-Images/Rights-Managed/DAE-96000480

http://www.stormfront.org/forum/t271401-92/

ΠΗΓΗ: http://eranistis.net/wordpress/2014/05/20/%CE%B7-

ΓΚΟΥΛΑΓΚ - τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας

Γκουλάγκ

Τα Γκουλάγκ υπήρξαν στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας

Γράφει ο Γιάννης Σιατούφης

Ο όρος Γκουλάγκ είναι ακρωνύμιο των λέξεων Glavnoye Upravleniye ispravityelno-trudovykh Lagerey που σημαίνουν το σύστημα διαχείρισης και εποπτείας των στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας. Ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1930 και έληξε τυπικά τον Ιανουάριο του 1960. Είχαν κάνει την εμφάνισή τους επί Λένιν το 1918 ως στρατόπεδα καταστολής και τιμωρίας των αντεπαναστατών μέσω της καταναγκαστικής εργασίας. Ουσιαστικά αντικατέστησαν τα «κάτοργκα» (από την ελληνική λέξη «κάτεργα») της περιόδου του τσάρου, τα οποία βρίσκονταν σε απομακρυσμένα στρατόπεδα στις αχανείς εκτάσεις της Σιβηρίας και στα οποία οδηγούνταν οι φυλακισμένοι του τσάρου.

Ο Στάλιν εκτίμησε την αποτελεσματικότητα των Γκουλάγκ και μέσα στα πλαίσια της ταχείας εκβιομηχάνισης της χώρας και του πενταετούς προγράμματος ανασυγκρότησης χρειαζόταν μεγάλο απόθεμα από ανθρώπινο δυναμικό και πρώτες ύλες. Τοποθέτησε υπεύθυνο τον περιβόητο Λαβρέντι Μπέρια. Με την κολεκτιβοποίηση της γης χιλιάδες αγρότες, που αντιδρούσαν σε αυτό, αποτέλεσαν τα πρώτα «τάγματα εργασίας» για την εξόρυξη των πρώτων υλών στα ορυχεία του μακρινού βορρά. Τέτοια περιοχή ήταν η Κολίμα στη Σιβηρία, μια περιοχή πλούσια σε αποθέματα χρυσού, ασημιού, χαλκού, πετρελαίου, ξυλείας και άνθρακα. Η θερμοκρασία τον χειμώνα έφτανε στους -50 βαθμούς Κελσίου. Η Κολίμα λέγεται ότι ήταν ο τάφος για πάνω από 1 εκατομμύριο ανθρώπους. Έχασαν τη ζωή τους είτε κατά τη μεταφορά τους εκεί είτε από τις κακουχίες και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης.

Ο Στάλιν υπήρξε αυτός που εφάρμοσε τα Γκουλάγκ

Πρέπει σε αυτό το σημείο να τονίσουμε ότι η δημιουργία αυτών των στρατοπέδων δεν είχε στόχο τον θάνατο των κρατούμενων, αλλά την απόλυτη εκμετάλλευσή τους ως εργαλείων παραγωγής πλούτου. Όμως η φυσική τους εξόντωση επιτυγχάνονταν εύκολα. Κι αυτό γιατί υπήρχε έλλειψη τροφής (χυλός από νερό και αλεύρι ήταν το φαγητό τους), εκτίθονταν σε ακραίες κλιματικές συνθήκες, σε ασθένειες, σε βία και καταπίεση από τους φρουρούς, χωρίς φυσικά ωράριο εργασίας. Υπολογίζεται ότι από τα 18.000.000 αντρών, γυναικών και παιδιών που πέρασαν από αυτά τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας πάνω από 4.000.000 έχασαν τη ζωή τους.

Ποιοι όμως συλλαμβάνονταν και πήγαιναν για τιμωρία σε αυτά τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας; Ήταν αντιφρονούντες του καθεστώτος διανοούμενοι, επιστήμονες, έμποροι. Ήταν χωρικοί-αγρότες που αντιστέκονταν στηβίαιη κολεκτιβοποίηση της περιουσίας τους. Πολίτες που συλλαμβάνονταν για μικροκλοπές βασικών ειδών πρώτης ανάγκης, όπως σιτάρι και πατάτες, την περίοδο του «μεγάλου λιμού» (1932-1933). Ακόμη και η ολιγοήμερη απουσία από την εργασία, ένα αθώο αστείο ή και η έλλειψη σεβασμού προς τους εκπροσώπους του σταλινισμού εκλαμβάνονταν ως αντεπαναστατική δράση και τιμωρούνταν μέχρι και με 25 χρόνια στα Γκουλάγκ. Υπήρχαν και αθώα θύματα που έπεσαν στα δίχτυα των μυστικών υπηρεσιών, αιχμάλωτοι πολέμου, αλλά και σοβιετικοί στρατιώτες ύποπτοι για προδοσία.

Χάρτης των Γκουλάγκ στη Σοβιετική Ένωση

Όλοι αυτοί συλλαμβάνονταν κυρίως τη νύχτα και, χωρίς ουσιαστική δίκη, μεταφέρονταν στα κάτεργα. Η μεταφορά γινόταν με άθλια ξύλινα βαγόνια τρένων, στα οποία ήταν στοιβαγμένοι κατά δεκάδες. Τα ταξίδια ήταν ατέλειωτα, αφού μετακινούνταν σε μακρινά μέρη εξορίας, ίσως και πιο οδυνηρά  από τους τόπους προορισμού, με αποτέλεσμα μεγάλες ανθρώπινες απώλειες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού.

Ανάμεσα σε όλους αυτούς τους φυλακισμένους ήταν και παιδιά. Σύμφωνα με έρευνα του πανεπιστημίου του Τορόντο ο αριθμός των παιδιών που εξορίστηκαν, μαζί με τους γονείς τους, μόνο από τη Λιθουανία σε τέτοια στρατόπεδα την περίοδο 1941-1951 ξεπερνάει τις 30.000. Τα ανήλικα αυτά θύματα έφεραν το στίγμα του «εχθρού του κράτους» και οι φύλακες τα αντιμετώπιζαν όπως ακριβώς τους ενήλικες. Επιπλέον μεταξύ των κρατούμενων υπήρξαν και δεκάδες χιλιάδες Έλληνες του Πόντου, οι οποίοι, αφού ξέφυγαν από τη μανία των στρατευμάτων του Κεμάλ, υπέστησαν νέους διωγμούς στην καινούρια τους χώρα. Πολλοί από αυτούς πέθαναν ξεχασμένοι και περιφρονημένοι στα ιδιαίτερα αυτά κάτεργα.

Σύμφωνα με στοιχεία που προέρχονται από τα Ρωσικά Κρατικά Αρχεία στο τέλος της δεκαετίας του 1930, δηλαδή μέσα στην περίοδο των μεγάλων σταλινικών εκκαθαρίσεων, υπήρχαν 476 μεγάλα Γκουλάγκ με εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες στρατόπεδα διάσπαρτα σε όλη τη Σοβιετική Ένωση με εκατομμύρια κρατούμενους. Τα στρατόπεδα αυτά τα πλαισίωναν άλλες υπηρεσίες, όπως η Νταλστρόι που ήταν υπεύθυνη για την παραγωγή και την εμπορική εκμετάλλευση των προϊόντων που παράγονταν από τους φυλακισμένους.

Άθλιες υπήρξαν οι συνθήκες διαβίωσης στα Γκουλάγκ

Επιπλέον υπήρχαν και άλλοι τρόποι τιμωρίας. Πολλοί Έλληνες μέσα σε ένα σύνολο περίπου 7.000.000 σοβιετικών πολιτών εκτοπίστηκαν όχι στα Γκουλάγκ, αλλά σε απομακρυσμένες αφιλόξενες περιοχές της Σιβηρίας και άλλων περιοχών της Σοβιετικής Ένωσης ως «εχθροί του λαού» και «υπονομευτές της Σοβιετικής Ένωσης».

Τα Γκουλάγκ συνέχισαν να υφίστανται μέχρι και περίπου 10 χρόνια μετά το θάνατο του Στάλιν το 1953. Τότε ανέλαβε γενικός γραμματέας του ΚΚΣΕ ο Νικίτα Χρουστσόφ και ένα από τα πρώτα μέτρα που πήρε ήταν να δώσει αμνηστία σε 1.500.000 κρατούμενους που βρίσκονταν εκείνη την περίοδο στα Γκουλάγκ.

Henry Wallace ο αμερικανός αντιπρόεδρος που επισκέφτηκε το Γκουλάγκ στην Κολίμα. Περιοδικό TIME

Όταν συνέβαιναν όλα αυτά στη Σοβιετική Ένωση, η Δύση τι έκανε; Πώς αντέδρασε; Χαρακτηριστικό υπήρξε ένα περιστατικό το 1944 για να καταλάβουμε τι συνέβαινε. Το Μάιο εκείνης της χρονιάς, που υπήρξε χρονιά της μεγάλης αμερικανοσοβιετικής φιλίας και συμμαχίας για την αντιμετώπιση του Χίτλερ και της ναζιστικής Γερμανίας, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Henry Wallaceεπισκέφτηκε για μία και μοναδική φορά το Γκουλάγκ στην Κολίμα της Σιβηρίας. Δεν αντιλήφθηκε ότι επισκεπτόταν μία φυλακή. Ενθουσιάστηκε από το τοπίο της Σιβηρίας, που του θύμιζε την αμερικανική άγρια δύση και θαύμασε τον πλούτο της περιοχής και τους γεροδεμένους και καλοντυμένους ανθρακωρύχους που «δούλευαν» στην περιοχή! Και αυτό συνέβη γιατί ήθελαν οι Σοβιετικοί να δείξουν στη Δύση μία ωραιοποιημένη εικόνα των Γκουλάγκ. Οι δυτικοί είτε παραπλανήθηκαν είτε υποκρίνονταν ότι δεν έβλεπαν τι συνέβαινε στην πραγματικότητα, για να εξασφαλίσουν τη βοήθεια των Σοβιετικών, που ήταν απαραίτητη για να αντιμετωπίσουν τον άλλο μεγάλο εχθρό της εποχής, τον Χίτλερ.

Το 1973 ο νομπελίστας Αλεξάντρ Σολτζενίτσιν έκανε γνωστή στη Δύση την ύπαρξη των διαβόητων στρατοπέδων Γκουλάγκ με το βιβλίο του «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ». Πάλι όμως πολλοί δυτικοί αντιμετώπιζαν με σκεπτικισμό την ύπαρξη αυτών των «κρεατομηχανών», αλλά και γενικότερα τις σταλινικές εκκαθαρίσεις, γιατί δεν μπορούσε να πάει ο νους του ανθρώπου ότι μπορεί να υπήρξαν τέτοιες απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης και εργασίας. Φτάσαμε στα τέλη του 1990 όταν ιστορικοί, όπως η Anne Applebaum, απέκτησαν πρόσβαση στα Ρωσικά Κρατικά Αρχεία και έριξαν φως σε αυτούς τους χώρους της απίστευτης ανθρώπινης εκμετάλλευσης.

Το 1973 ο νομπελίστας Αλεξάντρ Σολτζενίτσιν έκανε γνωστή στη Δύση την ύπαρξη των διαβόητων στρατοπέδων Γκουλάγκ με το βιβλίο του «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ». Περιοδικό TIME

«Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ»

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica

Α. Σολτζενίτσιν «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ», τόμος Α΄, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα 1974.

Εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, άρθρο Μ. Πετράκη, σελ.28, Κυριακή 2 Ιουνίου 2013.

http://spoki.tvnet.lv/vesture/Gulags-naves-midzenis/368470

ΠΗΓΗ:
http://eranistis.net/wordpress/2014/04/28/%CE%B3%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AC%CE%BA/