Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πίνακες ζωγραφικής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πίνακες ζωγραφικής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2015

Η τρίτη ηλικία ... στην οριογραμμή της θάλασσας (Παγκόσμια Ημέρα 1 Οκτωβρίου)

ΟΙ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΤΙ
... βαδίζουν στο τέλος της ζωής τους ...  χρειάζονται οικογενειακή θαλπωρή, κοινωνική φροντίδα, για μια ήρεμη και φυσιολογική ζωή, έτσι όπως καθημερινά δύει ο ήλιος και χάνεται στην οριογραμμή της θάλασσας.
Τα γηρατειά στην Τρίτη Ηλικία είναι η υποδούλωση μιας ψυχής που θέλει να ζήσει, να ονειρευτεί, να εκφραστεί, να εργαστεί, να ερωτευτεί, που όμως εμποδίζεται και καταπονείται από το κουρασμένο και γερασμένο σώμα μας.
Πίνακας του Walter Beach Humphrey

Η Τρίτη Ηλικία είναι μια από τις βιολογικές περιόδους της ζωής μας, είναι μια ευαίσθητη περίοδος στο διάβα του ανθρώπου μέσα από το φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον, είναι μια ευπαθής ομάδα ανθρώπων υψηλού κινδύνου σε θέματα υγείας απέναντι σε λοιμογόνους παράγοντες γιατί έχει αρχίσει η βιολογική φθορά του σώματος και η μείωση της αντίστασης του οργανισμού, η οποία ταλαιπωρεί το σώμα, το πνεύμα και την ψυχή μας.

Η Τρίτη Ηλικία έχει πάντα ένα πολυσέλιδο άλμπουμ της νοσταλγίας και των αναμνήσεων του παρελθόντος, με χαρές και λύπες, με έρωτες και μίση, με δυστυχία και ευτυχία, με τις επιτυχίες και τις αποτυχίες, είναι ο καθρέφτης της κοινωνικής, οικογενειακής και επαγγελματικής καταξίωσης κάθε ανθρώπου και με αυτό συνοδεύεται στο τέλος της ζωής του.
Πίνακας του Franz Häussler
Τα γηρατειά στην Τρίτη Ηλικία είναι η υποδούλωση μιας ψυχής που θέλει να ζήσει, να ονειρευτεί, να εκφραστεί, να εργαστεί, να ερωτευτεί, που όμως εμποδίζεται και καταπονείται από το κουρασμένο και γερασμένο σώμα μας.

Οι άνθρωποι της Τρίτης Ηλικίας είναι σοφότεροι, από την κοινωνική, οικογενειακή και επαγγελματική διαδρομή τους, ενώ τώρα παρακολουθούν και βλέπουν τα κοινωνικά δρώμενα μέσα από το οπτικό πρίσμα της κοινωνικής παιδείας, εμπειρίας και σοφίας που απέκτησαν μέσα στο σκληρό και πολλές φορές απάνθρωπο κοινωνικό περιβάλλον, δίνοντας τον αγώνα για την επιβίωσή τους είτε ως υπάλληλοι είτε ως έμποροι είτε ως εργάτες, είτε ως επιστήμονες, είτε ως αγρότες, είτε ως πολιτικοί.
Πίνακας του Wenzel Ulrik Tornoe
Τέλος, άνδρες και γυναίκες, ως σύζυγοι, μητέρες και πατέρες, στην Τρίτη Ηλικία βιώνουν την ώριμη και γόνιμη περίοδο της καταξίωσής τους μέσα στην οικογένεια και στην κοινωνία, ώστε μπορεί να αισθανθούν τη χαρά και να ευτυχίσουν να ακούσουν τις αξιολάτρευτες λέξεις «παππού» και «γιαγιά» από τα εγγόνια τους.

Οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια της ζωής τους, μέσα από έναν τεράστιο όγκο αγώνων και ευθυνών, αποκτούν ευαίσθητο ψυχισμό που τους πλημμυρίζει με συνεχή αγωνία για την επιβίωση και την πρόοδο της οικογενείας και των παιδιών τους, και πολλές φορές νιώθουν ενοχές για ό,τι παραλείψεις άθελά τους έκαναν προς τα παιδιά τους λόγω της δουλειάς τους στον αγώνα για επιβίωση ως οικογενειάρχες. Έτσι, μετά από χρόνια το άγχος της καθημερινότητας τότε, μετατρέπεται σε υπερβολική αγάπη για τα εγγόνια τους, έτσι ώστε οι ενοχές του παρελθόντος να χάνονται στα χαρούμενα χαμογελαστά προσωπάκια τους.
Πίνακας του Adolf Humborg
Η ζωντάνια και η λειτουργικότητα της Τρίτης Ηλικίας είναι αποτέλεσμα μιας μετρημένης και πειθαρχημένης περιόδου που πρέπει να κάνουν ως ενήλικες πολίτες και να το επιδιώκουν όταν είναι νέοι. Είναι μια βιολογική περίοδος της ζωής του ανθρώπου, όπως η εμβρυϊκή, η νεογνική, η νηπιακή, η παιδική, η εφηβεία και η ενηλικίωση.

Η Τρίτη Ηλικία είναι μια πολύ ευαίσθητη ηλικία στη ζωή του ανθρώπου, η συνταξιοδότηση, η αποχώρηση από την επαγγελματική του δραστηριότητα, καθώς και τα προβλήματα της γήρανσης, με έκπτωση των σωματικών και πνευματικών ικανοτήτων, δημιουργούν διάφορα προβλήματα ψυχικής υγείας και κυρίως γεροντική κατάθλιψη, ενώ τις περισσότερες φορές χρειάζεται συνεχής ιατρική παρακολούθηση και θεραπεία.
Πίνακας του Joseph Clark
Άρα το ζήτημα είναι ότι οι άνθρωποι της Τρίτης Ηλικίας, με αυτήν τη βιολογική διαδρομή και δομή σώματός τους λόγω φθοράς, θα πρέπει να φροντίσουμε, είτε ως οικογένειες είτε ως Πολιτεία, να έχουν μια παραγωγική, ενεργή και υγιή διαδικασία που θα τους οδηγήσει προς τη γήρανση και το βιολογικό τέλος της ζωής τους.

Πρέπει αυτοί οι άνθρωποι να ζήσουν με θαλπωρή και συντροφικότητα για να μη νιώσουν μοναξιά και κοινωνικό ρατσισμό στον αδιάφορο, σκληρό κόσμο που ζούμε. Πρέπει να νιώθουν ότι μπορούν να προσφέρουν και ότι ανήκουν σε μια ισχυρή Τρίτη Ηλικία. Δυστυχώς, όμως, τελευταία απαξιώνεται και εξοντώνεται από το κράτος με τα φονικά μέτρα των περικοπών και από τη διάλυση της φαρμακευτικής/ιατρικής περίθαλψης και τη μηδενική κοινωνική πρόνοια.

Η Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία την 1η Οκτωβρίου είναι ημέρα θλίψης, πόνου και οργής, γιατί χωρίς λογική το κράτος επιτίθεται βάναυσα μισθολογικά και φορολογικά σε αυτούς τους απόμαχους της ζωής και αυτό πρέπει να είναι ντροπή για το πολιτικό ευρωπαϊκό πειραματικό οικονομικό μοντέλο της χώρας μας.
Πίνακας του George Hillyard Swinstead
Με αυτή την οικονομική κρίση, τα άτομα αυτά δεν μπορούν να επιβιώσουν σήμερα. Σε μια εποχή με αποδεδειγμένη φτώχεια, ξεκινά από αυτούς για να συμβάλουν, αυτοί να σώσουν τη χωρά πρώτοι, διότι πιστεύουν οι εταίροι δανειστές μας πως παρασιτούμε και με απρογραμμάτιστες περικοπές των συντάξεων πως θα ανατραπεί η εξαθλίωση της οικονομίας μας. Είναι ποτέ δυνατόν σήμερα, με αυτό το οικονομικό αλαλούμ, να οικοδομήσουμε και να εξασφαλίσουμε τους παράγοντες εκείνους που θα κάνουν τη ζωή των ατόμων της Τρίτης Ηλικίας καλύτερη, ώστε να έχουν οικονομική δυνατότητα , σεβασμό και αξιοπρέπεια;

Η διατροφή στην Τρίτη Ηλικία χρειάζεται ειδική παρακολούθηση, διότι οι απόμαχοι της ζωής έχουν σωματική φθορά, ψυχική αστάθεια, κατάθλιψη, μελαγχολία, γιατί νιώθουν ότι πλησιάζει το τέλος της ζωής τους. Περιορίζουν την επικοινωνία με τους άλλους, απομονώνονται και επομένως αδιαφορούν για σωστή διατροφή, άσκηση και πνευματική ενασχόληση. Οποιαδήποτε περιποίηση και αν έχουν οι άνθρωποι αυτοί σε οίκους ευγηρίας, η μοναξιά και η απομόνωση από την οικογένεια με τίποτα δεν μπορεί να αντικατασταθεί. Άρα οι άνθρωποι της Τρίτης Ηλικίας που βαδίζουν βιολογικά στο τέλος της ζωής τους, χρειάζονται οικογενειακή θαλπωρή, κοινωνική φροντίδα, για μια ήρεμη και φυσιολογική ζωή, έτσι όπως καθημερινά δύει ο ήλιος και χάνεται στην οριογραμμή της θάλασσας.

Θεόδωρος Μπαβέας

ΠΗΓΗ: http://www.emprosnet.gr

Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2014

ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ: Η γενιά του '30 και η προβολή του Ελληνικού στοιχείου μέσα από τη ζωγραφική

ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑΣ
ΚΑΙ Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ’30 ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ
(πίνακες ζωγραφικής)
Ιακωβίδης
Με την απελευθέρωση από τους Τούρκους το ’21, και καθώς οργανώνουμε από την αρχή τη ζωή μας, η δυτική κουλτούρα μας κατακλύζει. Τα τόσα χρόνια σκλαβιάς, είχαν αφήσει πίσω την εξέλιξη των γραμμάτων και των τεχνών στον τόπο μας σε σχέση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, και οι μονάρχες που μας επιβάλλονται κατόπιν, κουβαλούν μαζί τους την τέχνη της δύσης. Μας επιβάλλεται και αυτή μέσα σε όλα τα άλλα ξενόφερτα, σαν κάτι το ευγενέστερο από τη «Ραγιάδικη» αίσθηση των δικών μας πραγμάτων, που θύμιζε σκλαβιά που προσπαθούσαμε να διώξουμε μακριά. 
Η Αυλή και τα μεγάλα σαλόνια του καιρού, καθιερώνουν και στη ζωγραφική τη ρομαντική ηθογραφία και τον δυτικό ακαδημαϊσμό του 19ου αιώνα. Χαρακτηριστικά είναι τα έργα του πλέον κατεστημένου εκπρόσωπου του ακαδημαϊσμου, του Γεώργιου Ιακωβίδη (1853-1932 ). 
Και πριν, ο δάσκαλός του Λύτρας, ο Γύζης, προερχόμενοι από την σχολή του Μονάχου. Κουβαλάνε την τεχνοτροπία του δυτικού ακαδημαϊσμού, και αποδίδοντας με αυτή την τεχνοτροπία κυρίως Ελληνικά θέματα. Παραγκωνίζουν τη βυζαντινή τεχνοτροπία, ίσως σαν ξεπερασμένη ή και ακόμη και υπακούοντας στο αίτημα των καιρών για μια ολοκληρωτική ένταξη του Ελληνισμού στη δύση. Όμως το Ελληνικό στοιχείο προβάλλεται και πάλι μέσα από Ελληνικά θέματα.

Ιακωβίδης

Λύτρας "Το φιλί"

Λύτρας "Συναυλία"

Γύζης



Αυτό σε πρώτο επίπεδο. Παράλληλα όμως, ο φτωχός κόσμος ζούσε απομονωμένος με τις φιγούρες και τη δράση του καραγκιόζη, που εξέφραζε την δική του αισθητική, μαζί με τις βυζαντινές εικόνες σε εκκλησίες και μοναστήρια. Αυτά στήριζαν τη δική του ζωή με γέλιο ή παρηγοριά και ελπίδα.






Βυζαντινή εικόνα της Παναγίας που παρηγορούσε

Θεόφιλος
Και έρχεται ο Θεόφιλος να εξελίξει κάπως την βυζαντινή μας τέχνη από καθαρά εκκλησιαστική, σε κοσμική, ζωγραφίζοντας σκηνές της καθημερινής ζωής των χωρικών. Την καθαρά βυζαντινή τέχνη την παίρνουν στα χέρια τους να την εξελίξουν μεγάλα ονόματα, όπως αυτό του Φώτη Κόντογλου.
Η περίοδος 1914 – 1924 για την Ελλάδα υπήρξε μια απο τις πιο καθοριστικές ιστορικά για τη πορεία της. Την ευφορία των Βαλκανικών πολέμων διαδέχεται η δίνη του Ά Παγκόσμιου πολέμου, ο εσωτερικός (καθημερινός) διχασμός και η μικρασιατική καταστροφή.

Κόντογλου (λεπτομέρεια)
Στις φλόγες της Σμύρνης και στο ξερίζωμα του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, η Μεγάλη Ιδέα θανατώνεται και μαζί της όλα τα πνευματικά στοιχεία που είχαν γαλουχήσει τους Έλληνες στο πολύ δύσκολο δρόμο τους μετά την Άλωση της Πόλης το 1453. Το πνευματικό χάσμα είναι πελώριο. Συγχρόνως, με την εγκατάσταση των προσφύγων στην κυρίως Ελλάδα και τη μεγάλη φτώχεια, αλλάζει ριζικά η παραδοσιακή μορφή της χώρας.
Τα νέα εδαφικά της σύνορα φέρνουν αλλαγές τέτοιες που η κοινωνία ολόκληρη ανάστατη επανεξετάζει τις αξίες της. Έντονη και διάχυτη η ανάγκη για την άμεση επίλυση των προβλημάτων της Ελλάδας. Φυσικό αντίκτυπο ήταν και η ενασχόληση των εικαστικών με την «ελληνικότητα». 
Τότε είναι που οι Έλληνες καλλιτέχνες συνδύασαν τις τάσεις της ευρωπαϊκής δημιουργίας με στοιχεία της ελληνικής παράδοσης. 







Κόντογλου

Παρθένης
Στην Ευρώπη κυριαρχούν τα ρεύματα του σουρεαλισμού, ιμπρεσιονισμού, νεοιμπρεσιονισμού, εξπρεσιονισμού και κυβισμού.
Ο Βενιζέλος στηρίζει τη γενιά εκείνη των καλλιτεχνών που εκφράζει το πνεύμα ανατροπής και ανάτασης. Με τη θριαμβευτική επιστροφή του το ’28, ξεπηδούν νέες καλλιτεχνικές τάσεις που προωθούνται πολύ έντονα μια και η κυβέρνηση αποζητά τον εξευρωπαϊσμό της Ελλάδας. Συγκροτείται μια συμπαγή ομάδα, φορέας μοντερνιστικών ιδεών, προσαρμοσμένη όμως στις ανάγκες της «καθ’ημάς ανατολής», και προκύπτει μια εθνική «σχολή», με μπροστάρη τον Παρθένη. Είναι η γενιά που στρέφει το ενδιαφέρον της στο Παρίσι (κάποιοι έλληνες καλλιτέχνες που σπούδαζαν εκεί, τελειώνοντας άρχιζαν να επιστρέφουν κουβαλώντας μαζί τους τις νέες τάσεις). 

Για να δυναμώσει και να εδραιωθούν αυτές οι νέες καλλιτεχνικές φωνές, ήταν ανάγκη ο επίσημος και βασικός φορέας διαμόρφωσης της ελληνικής τέχνης που ήταν η ΑΣΚΤ, να αλλάξει ηγεσία των ακαδημαϊκών και συντηρητικών καθηγητών της και να εμπλουτιστεί με νέα πρόσωπα. Υποκινητής ήταν ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, τότε διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης, ο οποίος είχε την απόλυτη στήριξη του πρωθυπουργού-Βενιζέλου και όλης της κυβέρνησης που με ειδικό (και όπως τον χαρακτηρίζουν «φωτογραφικό») νόμο τοποθετεί τον Δημητριάδη ως διευθυντή της ΑΣΚΤ και τον Παρθένη ως εναν απο τους καθηγητές. Έτσι, εισάγεται το φιλελεύθερο πνεύμα στο «άβατο» του συντηρητισμού.
Ο λόγος του Δημητριάδη (νέος διευθυντής) χαρακτηριστικός:
« Το ζήτημα είναι πώς θα έχουμε Έλληνες καλλιτέχνες,και σε αυτό τείνουν οι προσπάθειες μας. Να δημιουργήσουμε Έλληνες καλλιτέχνες με ελληνική έμπνευση, ελληνική σκέψη, ελληνική εξωτερίκευση του ελληνικού περιβάλλοντος».

Ο Παρθένης ενώ δούλευε
Μη παραλειφθεί πως, παράλληλα με το κυβερνητικό εκσυγχρονιστικό πρόγραμμα, δημιουργούνται νέες αίθουσες τέχνης: Το Βυζαντινό Μουσείο ιδρύεται το 1930 απο του Γιώργο & Μαρία Σωτηρίου δίνοντας έμφαση στη λαϊκή θρησκευτική τέχνη και το Μουσείο Μπενάκη το 1931 απο τον Αντώνη Μπενάκη, αλλά και τα έντυπα μέσα (εφημερίδες-περιοδικά) εμπεριέχουν στήλες τεχνοκριτικής. Ιδρύονται λαογραφικοί σύλλογοι για την ανάδειξη του λαογραφικού μας πλούτου και με μεμονωμένες έρευνες και μελέτες γίνεται πιο έντονη και σταθερή η στροφή στις ρίζες. 
Κορυφαίοι ζωγράφοι της λεγόμενης γενιάς του ‘30 υπήρξαν ο Κόντογλου και ο Παρθένης(δάσκαλοι-έμπνευστές),ο Τσαρούχης, ο Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Εγγονόπουλος (για τη βιογραφία του, ο Μόραλης...
Έργο του Χατζηκυριάκου Γκίκα

Έργο του Εγγονόπουλου
Έργο του Τσαρούχη
Έργο του Μόραλη
ΠΗΓΗ: http://texni-zoi.blogspot.gr/