Βιργίλιος, αρχαίος Ρωμαίος ποιητής

Γεννήθηκε ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ το 70 π.Χ.

Η Αινειάδα (Aeneis) αποτελεί το σημαντικότερο έργο του. Τα έξι πρώτα βιβλία είναι γραμμένα στο πρότυπο της Οδύσσειας του Ομήρου, ενώ τα υπόλοιπα έξι ακολουθούν το παράδειγμα της Ιλιάδας. Η Αινειάδα συμβόλισε ουσιαστικά την ιστορική αποστολή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και για το λόγο αυτό προωθήθηκε ως εθνικό έπος από το αυγούστειο καθεστώς.

Ο Πόπλιος Βεργίλιος Μάρων (Publius Vergilius Maro, 15 Οκτωβρίου 70 π.Χ. - 21 Σεπτεμβρίου 19 π.Χ.), ο οποίος αποκαλείται συνήθως Βεργίλιος, ήταν αρχαίος Ρωμαίος ποιητής της περιόδου του Οκταβιανού Αύγουστου (Βλ. Οκταβιανός ΕΔΩ). Το σημαντικότερο ίσως έργο του, η Αινειάδα, θεωρείται το σπουδαιότερο έπος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Ι. Βιογραφία

Ο Βεργίλιος γεννήθηκε στο χωριό Andes (σημερινό Βιρτζίλιο (Virgilio)), κοντά στην πόλη Μάντοβα της βόρειας Ιταλίας. Οι γονείς του ήταν ταπεινής καταγωγής, χωρικοί, ωστόσο φρόντισαν να λάβει την καλύτερη δυνατή μόρφωση. Μέχρι την ηλικία των δεκαέξι ετών εκπαιδεύεται στην Κρεμόνα και αργότερα στέλνεται στο Μιλάνο για ευρύτερες σπουδές. Την εποχή αυτή δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ελληνική και λατινική φιλολογία.

Σε ηλικία 18 ετών βρίσκεται στη Ρώμη όπου σκόπευε αρχικά να σπουδάσει ρητορική, ιατρική και αστρονομία. Σύντομα το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στη φιλοσοφία και για τον λόγο αυτό επισκέπτεται τη Νάπολη όπου γίνεται μαθητής του επικούρειου φιλοσόφου Σείρωνα. Παράλληλα διδάσκεται και ελληνικά. Την ίδια εποχή ο Βιργίλιος ξεκινά να γράφει τα πρώτα του ποιήματα και σταδιακά αφοσιώνεται ολοένα και περισσότερο στην ποίηση.

1. Τα πρώτα έργα

Επιστρέφοντας στη Ρώμη, ο Βιργίλιος συνδέεται φιλικά με τον Μαικήνα (Gaius Maecenas), πλούσιο Ρωμαίο, ευεργέτη των καλλιτεχνών και υπεύθυνο για την πολιτιστική προπαγάνδα υπέρ του νέου, αυτοκρατορικού καθεστώτος του Οκταβιανού. Από το 39 π.Χ. ο Βιργίλιος ανήκε στον κύκλο ποιητών του Μαικήνα και διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον Αύγουστο.

Στα σημαντικότερα πρώιμα έργα του Βιργίλιου, ανήκουν οι Εκλογές (Eclogae), μια συλλογή ποιημάτων βουκολικού περιεχομένου, γραμμένα την περίοδο 42-39 π.Χ. Μετά την ολοκλήρωση των Εκλογών, στο διάστημα 39-29 π.Χ., έγραψε τα Γεωργικά (Georgica), ένα αγροτικό ποίημα συνολικά τεσσάρων τόμων, αφιερωμένο στον Μαικήνα και στο οποίο περιγράφονται η ζωή και η εργασία των αγροτών της εποχής.

2. Αινειάδα

Η Αινειάδα (Aeneis) αποτελεί το σημαντικότερο έργο του Βιργίλιου. Το προπαγανδιστικό αυτό έργο τού ανατέθηκε από τον Οκταβιανό, τον πρώτο Ρωμαίο Αυτοκράτορα, στον οποίο είχε γνωρίσει τον Βιργίλιο ο Μαικήνας. Η Αινειάδα αποτελεί έπος μεγάλης ιστορικής σημασίας που επιπλέον καταξίωσε τον Βιργίλιο ως μείζονα ποιητή. Το έργο ολοκληρώθηκε σε διάστημα περίπου δέκα ετών και περιγράφει μέσα σε συνολικά δώδεκα τόμους το ηρωικό έπος του Αινεία, ο οποίος μετά την πτώση της Τροίας, ταξιδεύει και φθάνει μετά από πολλές περιπέτειες στην Ιταλία, όπου και ιδρύει τη Ρώμη. Τα έξι πρώτα βιβλία της Αινειάδας είναι γραμμένα στο πρότυπο της Οδύσσειας του Ομήρου, ενώ τα υπόλοιπα έξι ακολουθούν το παράδειγμα της Ιλιάδας. Η Αινειάδα έχει χαρακτήρα ανεξάρτητο από τον Όμηρο. Τα ομηρικά ποιήματα είναι το πιο τέλειο φυσικό έπος και η Αινειάδα είναι μίμηση τους, αλλά συνάμα είναι δημιούργημα καινούργιο και προσωπικό. Ο Αινείας είναι ένας νέος τύπος επικού ήρωα που δεν εντάσσεται σε κανένα σχήμα, καθώς τυραννιέται από διλήμματα σχετικά με το ηρωικό πεπρωμένο του. Η Αινειάδα συμβόλισε ουσιαστικά την ιστορική αποστολή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και για το λόγο αυτό προωθήθηκε ως εθνικό έπος από το αυγούστειο καθεστώς.

Ο Βιργίλιος πέθανε το έτος 19 π.Χ. ενώ επισκεπτόταν την Ελλάδα. Κατά την επίσκεψή του στα Μέγαρα αρρώστησε από ελονοσία και πέθανε, ενώ επέστρεφε στη Νάπολη, στο σημερινό Μπρίντιζι. Στη διαθήκη του Βιργίλιου υπήρχε εντολή να μη δημοσιευτεί η ανολοκλήρωτη Αινειάδα, ωστόσο ο Οκταβιανός Αύγουστος διέταξε τη δημοσίευσή της με ελάχιστες παρεμβάσεις, αναγνωρίζοντας τη μεγάλη αξία του έργου.

ΙΙ. Φήμη

Κατά τον Μεσαίωνα ο Βιργίλιος απέκτησε στην Ευρώπη τη φήμη μάντη και το όνομα του συνδέθηκε με μαγικές πρακτικές. Από την άλλη η Αινειάδα διδασκόταν στα σχολεία ως βασικό λατινικό κείμενο και ο ίδιος ο Βιργίλιος θεωρούνταν προφήτης του χριστιανισμού, με βάση μία αναφορά του έργου του σε ένα αναμενόμενο παιδί που θα αλλάξει τον κόσμο.

ΙΙΙ. Εργογραφία

• Appendix Vergiliana (50 π.Χ)
• Εκλογές (42 π.Χ) -- 10 βιβλία
• Γεωργικά (29 π.Χ) -- 4 βιβλία ― ελλην. μετάφρ. Κωνσταντίνος Θεοτόκης ("Κείμενα")
• Αινειάδα (19 π.Χ) -- 12 βιβλία

Σημείωση: Οι χρονολογίες είναι ενδεικτικές

ΠΗΓΗ: https://el.wikipedia.org

Μάρκος Αντώνιος, Ρωμαίος πολιτικός και στρατιωτικός

Απεβίωσε ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ το 30 π.Χ.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι σχέσεις του με το γυναικείο φύλο και κυρίως με την Κλεοπάτρα. Όταν γνώρισε την Κλεοπάτρα, με τον ιδιαίτερα εντυπωσιακό χαρακτήρα της, παραδόθηκε εντελώς στις ορέξεις της πραγματοποιώντας κάθε επιθυμία που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της. Η Κλεοπάτρα κατάφερε να του προσφέρει έναν χαρούμενο τρόπο ζωής, ξεγνοιασιάς και καλοπέρασης. Αυτό οδήγησε στην επιδείνωση των ελαττωμάτων του και στην καταστροφή του, αφού άλλοτε έπαιρνε βιαστικές αποφάσεις και άλλοτε υποχωρούσε μπροστά στις λανθασμένες επιλογές της.

Αντώνιος και Κλεοπάτρα, πίνακας του
Sir Lawrence Alma-Tadema
ΚΛΙΚ για μεγέθυνση

Ο Μάρκος Αντώνιος (Marcus Antonius, 14 Ιανουαρίου 83 π.Χ. - 1 Αυγούστου 30 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός και στρατιωτικός που έπαιξε κρίσιμο ρόλο στο μετασχηματισμό της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας από την ολιγαρχία στην αυταρχική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η ζωή του ήταν ταραχώδης και αυτό οδήγησε τον Πλούταρχο στην παράλληλη βιογράφησή του με τον Δημήτριο τον Πολιορκητή, καθώς και οι δύο, αν και σπουδαίοι στρατηγοί και πολιτικοί, καταστράφηκαν εξαιτίας του χαρακτήρα τους.

Ο Μάρκος Αντώνιος ήταν φίλος του Ιούλιου Καίσαρα και με τη βοήθειά του έγινε ταμίας, δήμαρχος, ίππαρχος και μετά ύπατος, περίπου το 44 π.Χ.. Το 43 π.Χ. έγινε η Β' Τριανδρία από τον Αντώνιο, τον Οκταβιανό και τον Λέπιδο με σκοπό να αντιμετωπίσουν ενωμένοι τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Αμέσως οι τρεις άντρες διέταξαν τις "προγραφές". Όλοι οι αντίθετοι με το καθεστώς γράφονταν σε καταλόγους, συλλαμβάνονταν και θανατώνονταν. Οι "προγεγραμμένοι" ήταν πάνω από 2300, μεταξύ αυτών και ο Κικέρωνας. Το 42 π.Χ. ο Αντώνιος, μαζί με τον Οκταβιανό, νίκησε στους Φιλίππους της Μακεδονίας τους δολοφόνους του Καίσαρα, δηλαδή το Βρούτο και τον Κάσσιο. Μετά τη νίκη αυτή οι τρεις άντρες μοιράστηκαν τις κτήσεις του ρωμαϊκού κράτους. Ο Αντώνιος έλαβε την Ανατολή.

Γνώρισε την Κλεοπάτρα, την οποία είχε αποφασίσει να τιμωρήσει γιατί αυτή βοήθησε το Βρούτο και τον Κάσσιο. Αλλά η ωραία βασίλισσα, με τα ακαταμάχητα θέλγητρά της, κέρδισε την φιλία του και τον γοήτευσε. Ακόμη, άρχισε να τον επηρεάζει στις πολιτικές ενέργειές του. Εξαιτίας της, ο Αντώνιος ήλθε σε ρήξη με τη Σύγκλητο της Ρώμης και τον Οκταβιανό. Όταν έκανε δώρο στην Κλεοπάτρα εκτεταμένα εδάφη της Ασίας και ζήτησε διαζύγιο από τη γυναίκα του Οκταβία, αδελφή του Οκταβιανού, η Σύγκλητος και ο ρωμαϊκός λαός εξοργίστηκαν, και του κήρυξαν τον πόλεμο. Ο πόλεμος κρίθηκε στο ακρωτήριο Άκτιο, στην είσοδο του Αμβρακικού κόλπου. Ο Αντώνιος, νικημένος, επέστρεψε στην Αίγυπτο. Όταν έφθασε εδώ ο νικητής Οκταβιανός, ο Αντώνιος αυτοκτόνησε. Η Αίγυπτος έγινε επαρχία του ρωμαϊκού κράτους.

Ι. Καταγωγή

Γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου του 83 π.Χ.. Καταγόταν από την οικογένεια των Αντωνίων, που θεωρούσαν ότι ήταν απόγονοι του Ηρακλή. Πατέρας του ήταν ο Μάρκος Αντώνιος ο Κρητικός και παππούς του ο Μάρκος Αντώνιος ο Ρήτορας. Τον τελευταίο σκότωσε ο Γάιος Μάριος, όταν πήγε με την πλευρά του Σύλλα (87 π.Χ.). Μητέρα του ήταν η Ιουλία, από την οικογένεια των Καισάρων, συγγενής του Ιουλίου Καίσαρα. Όταν ο πατέρας του πέθανε, η μητέρα του παντρεύτηκε τονΚορνήλιο Λέντλο. Αυτόν τον σκότωσε ο Κικέρωνας, λόγω της συμμετοχής του στην συνωμοσία του Κατιλίνα. Κατά τον Πλούταρχο, αυτή ήταν και η αρχή για το μίσος που ένοιωθε ο Μάρκος Αντώνιος για τον Κικέρωνα, που αργότερα θα γίνει πολιτικός αντίπαλος του Αντωνίου και θα γράψει πολλούς λόγους εναντίον του. Ο Αντώνιος δεν θα διστάσει να παραδώσει τον αδελφό της μητέρας του, Λεύκιο Καίσαρα, στον Οκταβιανό, με αντάλλαγμα τον θάνατο του Κικέρωνα. Αδέλφια του ήταν ο Γάιος Αντώνιος (Gaius Antonius) και ο Λεύκιος Αντώνιος (Lucius Antonius).

ΙΙ. Τα πρώτα χρόνια

Τα νεανικά του χρόνια τα πέρασε ζώντας άσωτα. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι είχε δημιουργήσει χρέος διακοσίων πενήντα ταλάντων, και για τον λόγο αυτό, ο πατέρας του τον έδιωξε από το σπίτι. Ανάμεσα στους φίλους του, εκείνη την εποχή, ήταν ο Κουρίωνας και ο δημαγωγός Κλώδιος, που ήταν αντίπαλος του Κικέρωνα και τον είχε κατηγορήσει για την εκτέλεση του Λέντλου. Ο Αντώνιος, μετά τον θάνατό του τελευταίου, θα πάρει για σύζυγό του, την χήρα του Κλώδιου, Φουλβία. Ο Αντώνιος έφυγε από την Ιταλία στην Ελλάδα, όπου περνούσε τον καιρό του με ασκήσεις σε στρατιωτικούς αγώνες και μελετώντας τη ρητορική τέχνη και τον τρόπο ρητορείας που ονομαζόταν "Ασιατικός", που ανθούσε εκείνη την εποχή.

Το 57 π.Χ. συμμετείχε ως αρχηγός του ιππικού του στρατού του Ρωμαίου έπαρχου της Συρίας, Αύλου Γαβίνιου, κατά της εξέγερσης που οργάνωσε ο Αλέξανδρος Μακκαβαίος και υποστήριξε ο πατέρας του και πρώην βασιλιά της Ιουδαίας Αριστόβουλος Β' εναντίον του αρχιερέα των Ιεροσολύμων (και θείου του Αλέξανδρου),Υρκανού του Β'. Ο Γαβίνιος και ο Αντώνιος κατάφεραν να νικήσουν τον στρατό των εξεγερμένων Ιουδαίων στα οχυρό του Αλεξάνδρειου (όπου όπως αναφέρει ο Ιώσηπος για την γεναιότητα που έδειξε κατά τη συγκεκριμένη μάχη ο Αντώνιος, «...κατὰ ταύτην ἀριστεύει τὴν μάχην ὁ ἡγεμὼν Μᾶρκος Ἀντώνιος, πανταχοῦ μὲν γενναῖος ἀεὶ φανείς, οὐδαμοῦ δ᾽ οὕτως...») και του Μαχαιρούντα και να βοηθήσει τον Γαβίνιο να συλλάβουν τον Αλέξανδρο και τον πατέρα του Αριστόβουλο (56 π.Χ.).

Έπειτα, μετά από πρόταση του Πτολεμαίου, ο Γαβίνιος εισέβαλε στην Αίγυπτο. Ο Αντώνιος στάλθηκε με το ιππικό προς το Πηλούσιο, στο Δέλτα του Νείλου. Κατάφερε και κυρίευσε την πόλη και έκανε ασφαλές το πέρασμα του στρατού του Πτολεμαίου και του Γαβίνιου από εκεί, ενώ εμπόδισε και τον ίδιο τον Πτολεμαίο να τιμωρήσει τους κατοίκους της πόλης. Αυτό, αλλά και οι πολεμικές του ικανότητες και οι τιμές που έδειξε στον νεκρό Αρχέλαο, γιό του στρατηγού Αρχελάου Καππαδόκη, του έδωσαν μεγάλη φήμη.

ΙΙΙ. Αντώνιος και Ιούλιος Καίσαρας

Ο Κουρίωνας οδήγησε τον Αντώνιο στον Ιούλιο Καίσαρα (Βλ. Γάιος Ιούλιος Καίσαρ ΕΔΩ) και κατάφερε, με την επιρροή του και τα χρήματα του Καίσαρα, να τον κάνει δήμαρχο. Από την θέση του ως δήμαρχος, βοήθησε να περάσουν πολλές θέσεις που ευνοούσαν τον Καίσαρα. Στη συζήτηση της Συγκλήτου για τα στρατεύματα του Πομπήιου και του Καίσαρα, ο Αντώνιος διαφώνησε με τον Κάτωνα, αποχώρησε από την Ρώμη και ενώθηκε με τον Καίσαρα. Το γεγονός αυτό, δηλαδή η εκδίωξη ενός δημάρχου από τη Ρώμη, αποτέλεσε δικαιολογία για τον Καίσαρα να εισβάλει με τον στρατό του στην πρωτεύουσα. Ο Κικέρων, στους Φιλιππικούς του, κατηγόρησε τον Αντώνιο για την στάση του αυτή, ως υπαίτιο του Εμφυλίου πολέμου. Ο Καίσαρας έκανε ξανά τον Αντώνιο δήμαρχο και του ανέθεσε την διοίκηση της Ιταλίας και το στρατό. Ο χαρακτήρας του όμως, έκανε πολλούς Ρωμαίους να τον μισήσουν.

Ο Αντώνιος βοήθησε τον Καίσαρα στις μάχες του στην Ελλάδα, και διακρίθηκε σε διάφορες περιπτώσεις, αποκτώντας μεγάλη φήμη ανάμεσα στους στρατιώτες. Στη Μάχη των Φαρσάλων, ο Αντώνιος ήταν επικεφαλής της αριστερής πτέρυγας του στρατού του Καίσαρα. Μετά την νίκη του, ο Καίσαρας αναγορεύτηκε δικτάτορας και έχρησε τον Αντώνιο αρχηγό του ιππικού, που ήταν το δεύτερο στη σειρά αξίωμα μετά τον δικτάτορα.

Στη Ρώμη ο Αντώνιος αντιτάχθηκε στο δήμαρχο Δολαβέλλα, γιατί πίστεψε πως είχε ατιμάσει το γάμο του και γιατί ο Δολαβέλλας προσπάθησε να περάσει με τη βία νόμους για την παραγραφή των χρεών. Αποφάσισε να επιτεθεί στους άνδρες του, κάτι που τον έκανε ακόμα πιο μισητό σε πολλούς. Σε αυτό ευθυνόταν και η τρυφηλή ζωή του. Ο Καίσαρας όταν επέστρεψε, απάλλαξε τον Δολαβέλλα από τις κατηγορίες του Αντωνίου.

Ο Αντώνιος παντρεύτηκε την Φουλβία, χήρα του Κλώδιου, ενώ αγόρασε και την πρώην οικία του Πομπήιου. Όταν ο Καίσαρας έγινε για πέμπτη φορά ύπατος, διάλεξε για δεύτερο ύπατο τον Αντώνιο, ενώ στη θέση του αρχηγού του ιππικού τοποθέτησε τον Λέπιδο. Αν και ο Καίσαρας ήθελε να παραχωρήσει την εξουσία του στο Δολαβέλλα, ο Αντώνιος αντιτάχθηκε και τελικά ο Καίσαρας υπαναχώρησε.

Ο Καίσαρας, αν και αντιλαμβανόταν την περίεργη συμπεριφορά του Αντώνιου, τις περισσότερες φορές συγχωρούσε τα σφάλματά του. Κατά την Ρωμαϊκή "Εορτή των Λυκαίων" ή "Λουπερκάλια" (15 Φεβρουαρίου 44 π.Χ.), ο Αντώνιος προσπάθησε να στεφανώσει τον Καίσαρα με "βασιλικό διάδημα", ένα στεφάνι από δάφνη. Ο Καίσαρας αρνήθηκε, γιατί ο βασιλιάς ήταν ένας τίτλος που δεν ανέχονταν οι πολίτες της Ρώμης, καθώς το θεωρούσαν κατάργηση της ελευθερίας τους. Ο Αντώνιος επέμενε, παρά τις αποδοκιμασίες του πλήθους. Ο Καίσαρας τότε πρότεινε τον λαιμό του και φώναξε πως όποιος θέλει μπορεί να τον σφάξει. Το στεφάνι κρεμάστηκε σε κάποιον από τους ανδριάντες του, αλλά όταν κάποιοι δήμαρχοι το απέσπασαν, ο Καίσαρας τους καθαίρεσε. Η χειρονομία αυτή του Αντώνιου έκανε μερικούς, που ήταν αφοσιωμένοι στο δημοκρατικό ιδεώδες, να υποπτευθούν και τον Καίσαρα, ενισχύοντας αυτούς που προγραμμάτιζαν τη δολοφονία του.

Ο Αντώνιος γνώριζε για το σχέδιο ενάντια στον Καίσαρα, αλλά ήταν ενάντια σε αυτό, αν και δεν μαρτύρησε τους συνωμότες. Για τον λόγο αυτό, είχαν αποφασίσει να σκοτώσουν και αυτόν, μετά τη δολοφονία του Καίσαρα. Την ημέρα της δολοφονίας του Καίσαρα (15 Μαρτίου 44 π.Χ.), είχαν αναθέσει σε κάποιους να κρατήσουν τον Αντώνιο απασχολημένο έξω από τη Σύγκλητο. Μετά τη δολοφονία, ο Αντώνιος, ντυμένος υπηρέτης, κρύφτηκε αρχικά για να γλιτώσει. Αργότερα όμως αποφάσισε να προσεγγίσει τον Κάσσιο και τον Βρούτο, και, τελικά, ήταν αυτός (μαζί με τον Λέπιδο) που πρότεινε στη σύγκλητο να δοθεί αμνηστία στους συνωμότες, να τους διανεμηθούν επαρχίες, αλλά και να μην γίνει κάποια αλλαγή σε αυτά που είχαν αποφασιστεί από τον Καίσαρα. Η κίνησή του αυτή, έκανε τον Αντώνιο συμπαθή, καθώς θεωρήθηκε πως είχε δώσει τέλος στον εμφύλιο. Όμως, την στιγμή που η σορός του Καίσαρα μεταφερόταν για ταφή, εκφώνησε εγκώμιο για αυτόν στην Αγορά και εξέγειρε το λαό εναντίον των δολοφόνων, που ζήτησε την τιμωρία τους. Μάλιστα, οι πολίτες άναψαν εκεί φωτιά και έκαψαν το σώμα του Καίσαρα, και στη συνέχεια επιτέθηκαν στα σπίτια των δολοφόνων με αναμμένα ξύλα από την φωτιά. Ο Βρούτος και οι οπαδοί του αναγκάστηκαν να φύγουν από τη Ρώμη, και οι οπαδοί του Καίσαρα ενώθηκαν με τον Αντώνιο, ενώ και η χήρα του Καίσαρα, Καλπουρνία, του εμπιστεύτηκε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του. Η Σύγκλητος, κατηγόρησε τον Αντώνιο ως υπεύθυνος για την καύση του σώματος στην Αγορά. Ο Αντώνιος συνέλαβε και διέταξε να σκοτώσουν τον Αμάτιο, που είχε παρουσιαστεί ως απόγονος του Γάιου Μάριου, και με την συμπαράσταση του λαού είχε κυνηγήσει τους δολοφόνους του Καίσαρα.

Ο Αντώνιος απέκτησε μεγάλη εξουσία, και είχε ως συνάρχοντες τους αδελφούς του, τον Γάιο ως στρατηγό και τον Λεύκιο ως δήμαρχο. Επίσης, έγινε κυβερνήτης της Μακεδονίας και έκανε τον Δολαβέλλα κυβερνήτη της Συρίας.

IV. Β' Τριανδρία

Οι πρώτες διαμάχες με τον Οκταβιανό

Ο Ιούλιος Καίσαρας είχε υιοθετήσει τον ανιψιό του, Γάιο Οκτάβιο Θουρίνο. Όταν ο Ιούλιος Καίσαρας δολοφονήθηκε, ο Γάιος Οκτάβιος βρισκόταν στην Ιλλυρία, εν αναμονή του πολέμου με τους Πάρθους. Μετά τον θάνατο του Καίσαρα, έγινε γνωστό πως αυτός ήταν ο νόμιμος διάδοχος του και επέστρεψε στην Ρώμη. Σύμφωνα με τον Αππιανό, ο Οκτάβιος όταν επέστρεψε στην Ιταλία, έμαθε για τη διαθήκη του Καίσαρα, άλλαξε το όνομά του σε Γάιος Ιούλιος Καίσαρ Οκταβιανός -ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του Καίσαρα- και αποφάσισε να να γίνει πολιτικός κληρονόμος του θείου του αλλά και των δύο τρίτων της προσωπικής του περιουσίας.

Ο Οκταβιανός απευθύνθηκε στον Αντώνιο, που τον αναγνώριζε ως πατρικό φίλο, ζητώντας να τηρήσει τη διαθήκη του Καίσαρα, που εκτός των άλλων όριζε και την καταβολή 75 δραχμών σε κάθε Ρωμαίο. Ο Αντώνιος αρχικά προσπάθησε να τον αποστρέψει από τις διεκδικήσεις του, ενώ αντιτάχθηκε στην απόφαση του να γίνει δήμαρχος και απείλησε να τον κλείσει στη φυλακή. Ο Οκταβιανός βρήκε ένα σύμμαχο στο πρόσωπο του Κικέρωνα. Ο Κικέρωνας, που είχε αποκτήσει τεράστια δύναμη ανάμεσα στο λαό, κατάφερε με τους λόγους του να στρέψει τη Σύγκλητο εναντίον του Αντωνίου. Στις 2 Σεπτεμβρίου του 44 π.Χ., εκφώνησε τον πρώτο από τους 14 περίφημους Φιλιππικούς του λόγους κατά του Αντωνίου, που ονομάστηκαν έτσι συγκρινόμενοι με αυτους του Δημοσθένη κατά του Φίλιππου της Μακεδονίας. Ο Αντώνιος και ο Οκταβιανός προσπάθησαν ο καθένας να πάρει με το μέρος του τον στρατό. Ο Αντώνιος προσπάθησε να περάσει νόμους που θα του εξασφάλιζαν τη διοίκηση της Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας. Εκεί όμως, ο Βρούτος Αλμπίνος αρνήθηκε να την παραδώσει, και ο Αντώνιος τον πολιόρκησε στη σημερινή Μοντένα, τον Οκτώβριο του 44 π.Χ. Ο Κικέρωνας κατάφερε να πείσει τη Σύγκλητο, τον Ιανουάριο του 43 π.Χ., να ψηφίσει ότι ο Αντώνιος ήταν εχθρός του λαού, να στείλει τη ράβδο και όλα τα διακριτικά του στρατηγού στον Οκταβιανό και να στείλει τους ύπατους εκείνου του έτους, Πάνσα και Ίρτιο, να διώξουν τον Αντώνιο από την Ιταλία.

Η δημιουργία της Τριανδρίας

Ο Οκταβιανός, συμμετείχε μαζί με τους δύο ύπατους, στη νικηφόρα μάχη κατά του Αντωνίου στη Μυτίνη, τον Απρίλιο του 43 π.Χ., όπου ο Πάνσας και ο Ίρτιος σκοτώθηκαν. Ο Αντώνιος έφυγε και προσπάθησε να συναντήσει τον Λέπιδο, που ήταν φίλος του. Καθώς όμως δεν συνάντησε φιλική αντιμετώπιση από αυτόν, αποφάσισε να τον πολεμήσει. Μιλώντας στους στρατιώτες του Λέπιδου, κατάφερε να πείσει αρκετούς από αυτούς να μην του αντισταθούν. Μάλιστα, κάποιοι από αυτούς, ντυμένοι εταίρες, έφτασαν κρυφά στο στρατόπεδο του Αντωνίου, και του πρότειναν να σκοτώσουν τον Λέπιδο. Ο Αντώνιος απαγόρευσε να γίνει κάτι τέτοιο, και ξεκίνησε την επίθεση, κυριεύοντας εύκολα το στρατόπεδο του Λέπιδου. Ο Αντώνιος συμπεριφέρθηκε με μεγάλες τιμές στον Λέπιδο, και δεν του αφαίρεσε τον τίτλο του στρατηγού αυτοκράτορα (αρχιστράτηγος). Με τον ίδιο τρόπο συμπεριφέρθηκε και στον Μουνάτιο Πλάγκο. Έτσι, με μία δύναμη δεκαεπτά λεγεώνων πεζών και δέκα χιλιάδων ιππέων, διέσχισε τις Άλπεις προς την Ιταλία, ενώ άφησε και έξι λεγεώνες στη Γαλατία.

Ο Μάρκος Αντώνιος (αριστερά) και ο Οκταβιανός (δεξιά), 

σε νόμισμα από την εποχή της Β' Τριανδρίας

Ο Οκταβιανός, αφού αποκόπηκε από τον Κικέρωνα, όταν κατάλαβε πως ο τελευταίος ήταν αφοσιωμένος στην ελευθερία, αναζήτησε τον συμβιβασμό με τον Αντώνιο. Το Νοέμβριο του 43 π.Χ., ο Οκταβιανός, ο Λέπιδος και ο Αντώνιος συναντήθηκαν κοντά στη σημερινή Μπολόνια και αφού συζήτησαν για τρεις μέρες, αποφάσισαν να δημιουργήσουν μία Τριανδρία. Η εξουσία της τριανδρίας (Β' Τριανδρία), που διήρκεσε πέντε χρόνια, υποστηριζόταν με νόμο, σε αντίθεση με την αντίστοιχη των Καίσαρα, Πομπηίου και Κράσσου (Α' Τριανδρία), που ήταν ανεπίσημη. Το κύριο μέλημα της τριανδρίας ήταν ο διωγμός των δολοφόνων του Καίσαρα και των οπαδών τους. Οι τρεις άνδρες, αφού μοίρασαν την εξουσία ανάμεσά τους, κλήθηκαν να αποφασίσουν για αυτούς που θα θανατώνονταν, διατάζοντας "προγραφές", γράφοντας δηλαδή σε καταλόγους τους αντιπάλους τους και διατάζοντας την σύλληψη και την θανάτωσή τους. Οι προγραφές αυτές περιλάμβαναν και άτομα προσκείμενα στα ίδια τα μέλη της Τριανδρίας. Έτσι, ο Οκταβιανός παρέδωσε τον Κικέρωνα στον Αντώνιο, με αντάλλαγμα τον Λεύκιο Καίσαρα, αδελφό της μητέρας του Αντωνίου, Ιουλίας. Επίσης, σκότωσαν τον αδελφό του Λέπιδου, Παύλο.

Οι στρατιώτες ζητούσαν, για να επιβεβαιωθεί η συμφωνία, ο Οκταβιανός να πάρει για σύζυγο του την Κλωδία Πούλχρα, κόρη της συζύγου του Αντωνίου, Φουλβίας, από τον πρώτο της γάμο με τον Πούμπλιο Κλώδιο Πούλχερ (ο Αντώνιος ήταν ο τρίτος σύζυγός της). Οι δύο άνδρες συμφώνησαν, αλλά ακολούθησαν νέες προγραφές και θανατώθηκαν και άλλοι 300 άνδρες. Ο Πλούταρχος αναφέρει πως όταν θανατώθηκε ο Κικέρωνας, ο Αντώνιος διέταξε να κοπεί το κεφάλι και το δεξί του χέρι, με το οποίο έγραψε τους λόγους του, και αφού του τα έφεραν να τα δει, διέταξε να τοποθετηθούν στο βήμα στην Αγορά. Αντίθετα με τον Κικέρωνα, ο Λεύκιος Καίσαρ κατέφυγε στην αδελφή του, την Ιουλία, η οποία δεν άφησε να τον συλλάβουν και του έσωσε τη ζωή.

Συνολικά, 300 συγκλητικοί και 2000 ιππείς κηρύχθηκαν εκτός νόμου, έχασαν τις περιουσίες τους και, όσοι δεν κατάφεραν να διαφύγουν, θανατώθηκαν. Τα περιουσιακά τους στοιχεία τα δέσμευσαν οι τρεις σύμμαχοι, και με αυτά σκόπευαν να πληρώσουν τους στρατιώτες για τον πόλεμο εναντίον του Βρούτου και του Κάσσιου.

Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, που σήμερα ονομάζεται «Ρωμαϊκή Επανάσταση», ήταν η εκκαθάριση της παλαιάς τάξης και η προετοιμασία για την ανάδειξη του νέου πολιτεύματος με τον Οκταβιανό, της Αυτοκρατορίας. Η τριανδρία ήταν μισητή στους Ρωμαίους πολίτες και κύριος υπεύθυνος για αυτό θεωρούταν ο Αντώνιος, που ήταν μεγαλύτερος από τον Οκταβιανό και ισχυρότερος από τον Λέπιδο. Σε αυτό συντελούσε, για μία ακόμα φορά, ο τρόπος ζωής του. Οι Ρωμαίοι θλίβονταν, κυρίως, βλέποντάς τον να κατοικεί στο σπίτι του Πομπηίου του Μεγάλου, που ήταν ένας συνετός και δημοκρατικός άνδρας, ενώ ο Αντώνιος το χρησιμοποιούσε για τα διάφορα γλέντια του, διώχνοντας με προσβλητικό τρόπο από αυτό τους διάφορους πρέσβεις, ηγεμόνες και στρατηγούς που ήθελαν να τον συναντήσουν. Επιπλέον, πουλούσαν τις περιουσίες αυτών που σκότωναν και τους συκοφαντούσαν αυτούς και τις οικογένειές τους. Κατηγορήθηκαν επίσης πως έκλεψαν τα χρήματα από τις Εστιάδες Παρθένες.

Οι μάχες στους Φιλίππους

Ο Μάρκος Αντώνιος και ο Οκταβιανός, ξεκίνησαν για τη Μακεδονία, ενάντια στους Κάσσιο και Βρούτο. Ο στρατός τους αποτελούταν από 19 λεγεώνες πεζικό, σχεδόν πλήρης, καθώς και από 13.000 ιππείς με τον Οκταβιανό και 20.000 με τον Αντώνιο. Ο Λέπιδος έμεινε πίσω στη Ρώμη.

Στρατοπέδευσαν κοντά στους εχθρούς τους. Η μάχη δόθηκε στην περιοχή των Φιλίππων (κοντά στη σημερινή Καβάλα, που τότε ονομαζόταν Νεάπολη και ήταν το επίνειο των Φιλίππων). Στη μάχη τις 3 Οκτωβρίου του 42 π.Χ., ο Αντώνιος παρατάχθηκε αρχικά απέναντι στον Κάσσιο, ενώ ο Οκταβιανός απέναντι στο Βρούτο. Ο Οκταβιανός ηττήθηκε αρχικά κατά κράτος από τον Βρούτο, χάνοντας το στρατόπεδό του και δραπετεύοντας την τελευταία στιγμή. Αντίθετα, ο Αντώνιος νίκησε τον Κάσσιο. Ο δε Κάσσιος, πιστεύοντας ότι ο Βρούτος είχε ηττηθεί, διέταξε ένα από τους πιστούς του απελεύθερους, τον Πίνδαρο, να τον σκοτώσει. Λίγες μέρες αργότερα, στις 23 Οκτωβρίου, ο Οκταβιανός και ο Αντώνιος παρατάχθηκαν για δεύτερη φορά απέναντι στο Βρούτο. Αυτή τη φορά, ο Αντώνιος και ο Οκταβιανός νίκησαν τον Βρούτο, ο οποίος αυτοκτόνησε. Ο Αντώνιος πήρε τη δόξα για τη νίκη αυτή, καθώς ο Οκταβιανός ήταν άρρωστος.

Κατά τη διάρκεια των "προγραφών", ο Βρούτος, για να εκδικηθεί για το θάνατο του Κικέρωνα, είχε σκοτώσει τον αδελφό του Μάρκου Αντώνιου, τον Γάιο Αντώνιο. Όταν ο Αντώνιος ανακάλυψε το σώμα του νεκρού Βρούτου, είπε ότι περισσότερο υπεύθυνος για τον θάνατο του αδελφού του ήταν ο Ορτήσιος. Διέταξε τότε να σφάξουν τον Ορτήσιο πάνω από τον τάφο του αδελφού του. Αντίθετα, έριξε το μανδύα του πάνω στο νεκρό Βρούτο και διέταξε κάποιον από τους απελεύθερους του Βρούτου να φροντίσει για την ταφή, πληρώνοντας αυτός τα έξοδα. Αργότερα, μαθαίνοντας ότι αυτός πήρε τον μανδύα και κάποια από τα λεφτά για τον εαυτό του, τον σκότωσε. 

Ο Μάρκος Αντώνιος επωφελήθηκε από την σύγκρουση αυτή για να μειώσει τον Οκταβιανό, που τον κατηγόρησε για δειλία και γιατί παρέδωσε τη διοίκηση του στρατού του στον Μάρκο Βιψάνιο Αγρίππα.

Αρχικά, ο Αντώνιος κατέβηκε νότια στην Ελλάδα, με σκοπό να μαζέψει χρήματα για τους στρατιώτες από τις ανατολικές επαρχίες, ενώ ο Οκταβιανός γύρισε στη Ρώμη. Στους Έλληνες φέρθηκε φιλικά και συμμετείχε σε αγώνες και τελετές μυήσεων και τους έκανε πολλά δώρα, και ιδιαίτερα στην πόλη των Αθηνών. Επίσης υποσχέθηκε να ολοκληρώσει τον ναό του Πυθίου Απόλλωνα στους Δελφούς. Έπειτα άφησε τον Λεύκιο Κηνσωρίνο στην Ελλάδα και προχώρησε προς την Ασία. Εκεί περνούσε την ώρα του διασκεδάζοντας, εισπράττοντας τους φόρους των περιοχών.

V. Αντώνιος και Κλεοπάτρα

Η γνωριμία με την Κλεοπάτρα

Ο Αντώνιος ετοιμαζόταν για πόλεμο με τους Πάρθους. Κάλεσε την Κλεοπάτρα να λογοδοτήσει για την κατηγορία πως έδωσε χρήματα στoν Κάσσιο και γιατί δεν τους είχε βοηθήσει στη μάχη των Φιλίππων. Η συνάντηση θα γινόταν στην Κιλικία. Ο απεσταλμένος του Δέλλιος, προβλέποντας ότι ο Αντώνιος θα εντυπωσιαζόταν από την Κλεοπάτρα και ότι δεν υπήρχε περίπτωση να την τιμωρήσει, την συμβούλευσε να μην φοβάται και να παρουσιαστεί στον Αντώνιο. Μεταβαίνοντας στην Κιλικία η Κλεοπάτρα, μέσα από τον ποταμό Κύδνο, τον Οκτώβριο του 41 π.Χ., παριστάνοντας μία νέα Αφροδίτη, με ακολουθία από Ερωτιδείς, Νηρηίδες και Χάριτες, κατάφερε να εκπλήξει τον Αντώνιο που την έκανε αμέσως ερωμένη του. Η Κλεοπάτρα δικαιολογήθηκε πως ήταν έτοιμη να βοηθήσει τον Αντώνιο και τον Οκταβιανό, εξεστράτευσε η ίδια, αλλά συνάντησε καταστροφικό καιρό και κατόπιν ασθένησε βαριά. Την εξήγηση αυτή, την αποδέχθηκε ο Αντώνιος. Στη συνέχεια μετέβησαν στην Αλεξάνδρεια.

Την περίοδο εκείνη, που ο Αντώνιος βρισκόταν με την Κλεοπάτρα στην Αλεξάνδρεια, ξοδεύοντας τεράστια ποσά σε δείπνα και λοιπές γιορτές, στη Ρώμη η γυναίκα του Φουλβία και ο αδελφός του Λεύκιος αντιμετώπιζαν τον Οκταβιανό, ενώ ο στρατός των Πάρθων βρισκόταν στη Μεσοποταμία, αναγορεύοντας αυτοκράτορα τον Ρωμαίο αποστάτη Λαβιηνό και προετοιμάζοντας εισβολή στη Συρία. Ο Αντώνιος δεν δίστασε να ικανοποιήσει διάφορες επιθυμίες της Κλεοπάτρας. Έτσι σκότωσε την αδελφή της Αρσινόη, έναν άνδρα που η ίδια υποστήριζε πως ήταν ο αδελφός της Πτολεμαίος ΙΓ' και ακόμα τον διοικητή της Κύπρου, ως σύμμαχο του Κάσσιου. Ο Αντώνιος πέρασε το χειμώνα του 41 – 40 π.Χ. στην Αίγυπτο. Την άνοιξη του 40 π.Χ., έμαθε τα νέα από τη Ρώμη, για την ήττα της Φουλβίας και αναγκάστηκε να επιστρέψει πίσω. Η Φουλβία όμως πέθανε μετά από λίγες μέρες στηΣικυώνα και ο Αντώνιος φτάνοντας στην Ιταλία συμφιλιώθηκε με τον Οκταβιανό. Με τον Οκταβιανό χώρισαν το κράτος, έχοντας ως σύνορο το Ιόνιο, το φθινόπωρο του 40 π.Χ., με τη Συνθήκη του Βρινδησίου. Ο Αντώνιος πήρε την ανατολική περιοχή και ο Οκταβιανός τη δυτική. Ο Λέπιδος κράτησε τη Λιβύη. Τότε, έλαβε για νέα του σύζυγο την αδελφή του Οκταβιανού, την Οκταβία (Σεπτέμβριος του 40 π.Χ.), που ήταν χήρα του Γάιου Μάρκελλου, και θεωρούσαν πως είχε μεγάλη ομορφιά αλλά και σύνεση, κάτι που θα βοηθούσε και τον Αντώνιο.

Οι εκστρατείες στην Παρθία

Αφού βοήθησε στους διακανονισμούς με τον Σέξτο Πομπήιο, γιου του Πομπηίου του Μεγάλου, το 39 π.Χ. με τη Συμφωνία του Μισένου, αποφάσισε να στείλει τον Βεντίδιο στην Ασία, για να αντιμετωπίσει τους Πάρθους. Ο ίδιος μαζί με την Οκταβία, που είχε ήδη γεννήσει μία κόρη από τον Αντώνιο, έφυγαν από την Ιταλία για την Αθήνα. Εκεί έμαθε ότι ο Βεντίδιος είχε νικήσει τους Πάρθους, είχε σκοτώσει τον Λαβιηνό και είχε αιχμαλωτίσει τον Φρανιπάτη, τον πιο ικανό στρατηγό του βασιλιά Ορώδη. Ο Αντώνιος αποφάσισε να πάει στον πόλεμο. Ο γιος του βασιλιά Ορώδη, Πάκορος επιτέθηκε στη Συρία, όμως ο Βεντίδιος τον αντιμετώπισε με επιτυχία και τον σκότωσε. Στη συνέχεια πολιόρκησε τον Αντίοχο της Κομμαγήνης και όταν ζήτησε να του παραδοθεί, του πρότεινε να μιλήσει στον Αντώνιο, που πλησίαζε. Ο Αντώνιος όμως δεν άφησε τον Βιντίδιο να υποχωρήσει και συνέχισε αυτός την πολιορκία. Οι πολιορκημένοι όμως αντιστάθηκαν γενναία και ο Αντώνιος αναγκάστηκε να υπογράψει ειρήνη για να απεμπλακεί, και να επιστρέψει στην Αθήνα. Και διάφοροι άλλοι στρατηγοί του επέτυχαν διάφορες νίκες στην Ανατολή, κάνοντας το όνομα του Αντωνίου γνωστό σε αυτές τις περιοχές.

Ο Αντώνιος συνάντησε τον Οκταβιανό στο λιμάνι του Τάραντα το 37 π.Χ.. Με την μεσολάβηση της Οκταβίας, οι δύο τους αποφάσισαν να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον. Ο Αντώνιος θα έστελνε 120 πλοία για τη μάχη κατά του Πομπηίου, που δεν είχε τηρήσει τη συμφωνία του Μισένου, ενώ ο ίδιος θα λάμβανε 20.000 λεγεωνάριους για τον πόλεμο κατά της Παρθίας. Αυτό έφερε και την ανανέωση της Τριανδρίας για άλλα 5 χρόνια. Επίσης συμφώνησαν η Οκταβία, που ήταν έγκυος στη δεύτερη της κόρη της από τον Αντώνιο, να παραμείνει στην Ιταλία μαζί με τον Οκταβιανό και τα παιδιά της Φουλβίας. Η συμφωνία όμως δεν τηρήθηκε τελικά, αφού ο Οκταβιανός έστειλε πολύ λιγότερο στρατό (2.000 άνδρες), κάτι για το οποίο ο Αντώνιος θα τον κατηγορούσε στη συνέχεια. 

Ο Αντώνιος πηγαίνοντας στη Συρία, ενώθηκε ξανά με την Κλεοπάτρα. Αναγνώρισε τα δίδυμα παιδιά που είχε αποκτήσει με αυτή, τον Αλέξανδρο Ήλιο και την Κλεοπάτρα Σελήνη, ενώ απέκτησαν και ένα τρίτο. Επίσης, ζήτησε οικονομική στήριξη από αυτή για τον πόλεμο. Χάρισε στην Κλεοπάτρα τη Φοινίκη, την Κοίλη Συρία, την Κύπρο και ένα μέρος της Κιλικίας. Επίσης, ένα μέρος από την περιοχή των Ιουδαίων και από την Αραβία όση επεκτείνεται στην εξωτερική θάλασσα. Όλα αυτά προκάλεσαν, για άλλη μία φορά, την αγανάκτηση στους Ρωμαίους. Ο Αντώνιος δεν δίστασε να σκοτώσει τον βασιλιά Αντίγονο τον Ιουδαίο και να τοποθετήσει στη θέση του ένα δικό του σύμμαχο, τον Ηρώδη.

Όταν ο Φραάτης σκότωσε τον πατέρα του Ορώδη και ανέλαβε βασιλιάς των Πάρθων, ένας από τους επιφανείς άνδρες των Παρθών που δραπέτευσε ήταν ο Μοναίσης. Αυτός πήγε στον Αντώνιο, που του χάρισε τις πόλεις Λάρισα, Αρεθούσα, και την Ιεράπολη (Βαμβύκη). Ο Φραάτης προσέφερε ειρήνη στο Μοναίση και ο Αντώνιος προσπάθησε να εξαπατήσει, μέσα από αυτόν, τον βασιλιά των Πάρθων. Μέσα από την Αρμενία και την Αραβία, έφτασε εκεί που ήταν συγκεντρωμένος ο στρατός του έτοιμος να επιτεθεί στους Πάρθους. Αν και οι δυνάμεις ήταν πολυάριθμες και πανίσχυρες, η βιασύνη του Αντωνίου να ξεκινήσει τον πόλεμο αποδείχθηκε καταστροφική. Ο Αντώνιος οδήγησε τον στρατό του προς την πόλη Ατροπατηνή που προσπάθησε να καταλάβει, χωρίς όμως να κάνει κάποια ενδιάμεση στάση για να περάσει το χειμώνα και να ξεκουράσει τους στρατιώτες από την πορεία τους. Επιπλέον, είχε αφήσει πίσω τις πολιορκητικές μηχανές, πράγμα που αποδείχθηκε τεράστιο λάθος. Ο Φραάτης επιτέθηκε στις μηχανές και τις κατέστρεψε. Οι Αρμένιοι, απελπισμένοι με τους Ρωμαίους, τους εγκατέλειψαν, ενώ ο Φραάτης κινήθηκε ενάντια στον Αντώνιο, και τον απέκλεισε. Τελικά ο Αντώνιος πείστηκε πως δεν είχε καμία πιθανότητα να νικήσει τους Πάρθους - αλλά και την πείνα και τον χειμώνα - και αναγκάστηκε να αποχωρήσει.

Μετά από μία μεγάλη και εξαντλητική πορεία, με συνεχείς επιθέσεις των Πάρθων και τεράστιες απώλειες, αλλά και διάφορες σπουδαίες νίκες εναντίον τους, χάνοντας όμως το ένα τέταρτο του στρατού του, έφτασε σε μια περιοχή (Λευκό Χωριό) κοντά στη Βηρυτό και τη Σιδώνα, όπου και συνάντησε ξανά την Κλεοπάτρα. Ο βασιλιάς των Μήδων, Μήδος, μάλωσε με τον Φραάτης και αποφάσισε να ενωθεί με τον Αντώνιο. Η Οκταβία πήγε στην Αθήνα για να βρει τον Αντώνιο και να του παραδώσει τους 2.000 στρατιώτες που του έστελνε ο Οκταβιανός. Ο Αντώνιος την ενημέρωσε με επιστολές για την εκστρατεία του, της ζήτησε να μείνει εκεί και να τον περιμένει, και να του στείλει τους στρατιώτες και προμήθειες. Η Κλεοπάτρα κατάλαβε πως η Οκταβία είχε ως σκοπό να την ανταγωνιστεί και να κάνει τον Αντώνιο να επιστρέψει σε αυτήν. Τελικά, κατάφερε να πείσει τον Αντώνιο να αναβάλει την συνάντηση με τους Μήδους και να επιστρέψουν στην Αλεξάνδρεια. Για να διατηρήσει τις φιλικές σχέσεις με τον Μήδο, ο Αντώνιος πάντρεψε έναν από τους γιούς της Κλεοπάτρας με την κόρη του βασιλιά των Μήδων.

VI. Ο πόλεμος εναντίον του Οκταβιανού

Οι περιοχές (Συρία, Κύπρος, Αρμενία και Κυρηναϊκή) 

που δώρισε στην Κλεοπάτρα και τα παιδιά τους 

ο Αντώνιος (με το σκούρο πράσινο, το αρχικό βασίλειο 

της Κλεοπάτρας)

ΚΛΙΚ για μεγέθυνση

Η κήρυξη του πολέμου

Πίσω στη Ρώμη, ο Οκταβιανός, εκτοπίζοντας τον Λέπιδο και καταλαμβάνοντας την Σικελία από τον Πομπήιο, είχε πια την απόλυτη εξουσία. Η Οκταβία επέστρεψε στη Ρώμη, θεωρώντας μεν ότι ο Αντώνιος της φέρθηκε περιφρονητικά, μη θέλοντας όμως να γίνει αιτία για να ξεκινήσει κάποια διαμάχη ανάμεσα στον Αντώνιο και τον αδελφό της. Για τον λόγο αυτό, συνέχισε να συμπεριφέρεται σαν να βρισκόταν ο Αντώνιος δίπλα της. Αυτό όμως είχε αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που περίμενε, καθώς οι Ρωμαίοι δεν μπορούσαν να ανεχτούν τον τρόπο με τον οποίο της φερόταν ο Αντώνιος.

Σε εκστρατεία του στην Αρμενία για να τιμωρήσει τον Αρταουάσδη, βασιλιά των Αρμενίων που τον εγκατέλειψε στη μάχη με τους Πάρθους, ο Αντώνιος, αφού νίκησε και πήρε αιχμάλωτο τον Αρταουάσδη, τον παρουσίασε σε θρίαμβο στην Αλεξάνδρεια μπροστά από την Κλεοπάτρα. Αυτό ερχόταν σε αντίθεση με τη Ρωμαϊκή παράδοση που ήθελε όλους τους θριάμβους να γίνονται στην Ιερά Οδό στη Ρώμη. Έπειτα ανακήρυξε την Κλεοπάτρα «Βασίλισσα των Βασιλέων», βασίλισσα της Αιγύπτου, της Κύπρου, της Λιβύης και της Κοίλης Συρίας, με συμβασιλέα («Βασιλεύς των Βασιλέων»), τον γιό της Καισαρίωνα, ως νόμιμο διάδοχο του Ιουλίου Καίσαρα. Ανακήρυξε τους γιούς του από την Κλεοπάτρα, το μεν Αλέξανδρο Ήλιο «Μέγαν Βασιλέα» της Αρμενίας και όλων των ανατολικών επαρχιών των εδαφών του Αλεξάνδρου του Μεγάλου μέχρι την Ινδία (όταν θα τα κατακτούσε), τον δε Πτολεμαίο Φιλάδελφο βασιλιά της Συρίας και της Μικράς Ασίας. Η Κλεοπάτρα Σελήνη ανακηρύχτηκε βασίλισσα της Κυρηναϊκής. Η δε Κλεοπάτρα, κυκλοφορούσε ντυμένη ως αρχαία Αιγύπτια θεά και την αποκαλούσαν "Νέα Ίσιδα". Ο Αντώνιος αποκαλούσε τον εαυτό του "Νέο Διόνυσο".

Δηνάριο με επιγραφή του Μάρκου Αντωνίου (32 π.Χ.)

Όλα αυτά ήταν αρκετά στον Οκταβιανό για να κατηγορήσει τον Αντώνιο στη Σύγκλητο 33 π.Χ., ότι ήθελε να κάνει κέντρο του κράτους την Αλεξάνδρεια. Η Ρώμη χωρίστηκε στα δύο. Κάποιοι εγκατέλειψαν τον Αντώνιο και στράφηκαν στον Οκταβιανό το φθινόπωρο του 32 π.Χ.. Οι Μουνάτιος Πλάνκος και ο Μάρκος Τίτιος, που ήταν αρχικά με τον Αντώνιο, έδωσαν στη Σύγκλητο τις αποδείξεις σχετικά με την αλήθεια των ισχυρισμών του Οκταβιανού. Ο Οκταβιανός, μπαίνοντας με τη βία στο ιερό των Εστιάδων Παρθένων, απέσπασε από αυτές τη μυστική διαθήκη του Αντωνίου, η οποία έδινε όλες τις κυριευμένες από τη Ρώμη περιοχές στους γιους του και προέβλεπε την ανέγερση ενός ταφικού μνημείου στην Αλεξάνδρεια για εκείνον και την Κλεοπάτρα. Στα τέλη του 32 π.Χ. η Σύγκλητος επισήμως αφαίρεσε από τον Αντώνιο τα αξιώματά του και κήρυξε τον πόλεμο κατά της Αιγύπτου.

Ο Αντώνιος είχε μάθει από πριν για τις κινήσεις του Οκταβιανού, είχε ήδη αρχίσει να ετοιμάζεται για πόλεμο, πριν ακόμα βγει η απόφαση εναντίον του. Αν και ζήτησε από την Κλεοπάτρα να μην παρέμβει και να μείνει στην Αίγυπτο, εκείνη αρνήθηκε και επέμενε να τον ακολουθήσει. Αυτός ήταν άλλωστε και ο λόγος που ο Πλάνκος και ο Τίτος εγκατέλειψαν τον Αντώνιο. Αφού συγκέντρωσε στρατό από όλες τις ανατολικές επαρχίες, προχώρησε προς την Ελλάδα. Αλλά έκανε πάλι λάθος και αντί να επιτεθεί αμέσως στη Ρώμη προτίμησε να καθυστερήσει, διασκεδάζοντας με την Κλεοπάτρα. Το χειμώνα του 33 – 32 π.Χ. τον πέρασε στην Έφεσο, όπου ήταν συγκεντρωμένος ο στρατός. Στη συνέχεια προχώρησαν στη Σάμο και μετά στην Αθήνα, απ' όπου έστειλε στην Ιταλία να ανακοινώσουν πως έπαιρνε διαζύγιο από την Οκταβία και να την διώξουν από το σπίτι του. Η Οκταβία έφυγε, παίρνοντας μαζί της και τα παιδιά του Αντώνιου από την Φουλβία, εκτός από τον Μάρκο Αντώνιο Αντύλλο, που ήταν μαζί με τον πατέρα του. Τότε ήταν που ο Οκταβιανός διάβασε τη διαθήκη του Αντωνίου στη Σύγκλητο.

Η ναυμαχία στο Άκτιο

Ο Αντώνιος, αν και είχε πιο πολλές πιθανότητες να νικήσει στην ξηρά, αποφάσισε, παρασυρμένος από το περιβάλλον της Κλεοπάτρας, να πολεμήσει στην θάλασσα. Είχε, αρχικά, κοντά στα 500 πλοία, και ανάμεσα σε αυτά και τη ναυαρχίδα του πτολεμαϊκού στόλου "Αντωνιάς", αλλά τα περισσότερα από αυτά ήταν με ελάχιστο πλήρωμα, μεγάλα, πλούσια στολισμένα και δυσκίνητα. Αντίθετα με αυτόν, ο στόλος του Οκταβιανού, ήταν τέλεια επανδρωμένος, με πλοία μικρά και ευέλικτα.

Η ναυμαχία στο Άκτιο, πίνακας του 

Lorenzo A. Castro

Αρχικά, ο Οκταβιανός κάλεσε τον Αντώνιο να έρθει με τον στόλο του στον Τάραντα και το Βρινδήσιο, προσφέροντάς του αγκυροβόλιο και χρόνο για να οργανωθεί. Ο Αντώνιος απέρριψε την πρόκληση, και προκάλεσε με την σειρά του τον Οκταβιανό σε μονομαχία, ή, αν ήθελε, να παραταχθούν στα Φάρσαλα, όπως παλιότερα ο Καίσαρας με τον Πομπήιο. Ο Οκταβιανός πέτυχε μια πρώτη νίκη στις αρχές του 31 π.Χ., όταν ο Αγρίππας κατάφερε επιτυχώς να διασχίσει με τον στόλο τους την Αδριατική. Πέρασε το Ιόνιο και έφτασε σε μια περιοχή που λεγόταν Τορύνη. Ο Αντώνιος φοβούμενος μία επίθεση συγκέντρωσε τα πλοία του κοντά στο Άκτιο. Διάφοροι από την πλευρά του, όπως ο Δομίτιος και οι βασιλείς Αμύντας και Δηιόταρος, έφυγαν από αυτόν και πήγαν με τον Οκταβιανό, αυξάνοντας ακόμα περισσότερο τη δύναμη του τελευταίου. Αν και ο αρχηγός του πεζικού του, Κανίδιος, του πρότεινε να αποχωρήσουν και να δώσουν αργότερα μάχη στη στεριά, όταν θα είχε και τη βοήθεια των Γετών, η Κλεοπάτρα διαφώνησε. Αλλά τα πλοία της είχαν διαταχθεί έτσι που να είναι έτοιμα για φυγή μάλλον παρά για μάχη.

Η ναυμαχία ξεκίνησε στις 2 Σεπτεμβρίου του 31 π.Χ. Ο Αντώνιος είχε κάψει τα περισσότερα Αιγυπτιακά πλοία, αφήνοντας μόνο 60, εξοπλίζοντας τα πιο καλά και μεγάλα. Ο Αντώνιος είχε το δεξί κέρας, ο Ποπλικόλας και ο Κλοίος το αριστερό και στο κέντρο οι Μάρκος Οκτάβιος και Μάρκος Ινστήιος. Ο Οκταβιανός παρέταξε τον Αγρίππα αριστερά και αυτός κράτησε το δεξί κέρας. Στο πεζικό ο Κανίδιος ήταν αρχηγός από την πλευρά του Αντώνιου και ο Ταύρος από την πλευρά του Οκταβιανου. Η έναρξη της ναυμαχίας καθυστέρησε λόγω άπνοιας. Όταν η ναυμαχία άρχισε, δεν έγινε ό,τι συνήθως μέχρι τότε, δηλαδή εμβολισμός του αντίπαλου πλοίου, γιατί τα μεν πλοία του Αντώνιου ήταν τεράστια και δεν μπορούσαν να κινηθούν εύκολα, τα δε πλοία του Οκταβιανού δεν είχαν την δύναμη να προκαλέσουν ζημιές σε αυτά του Αντωνίου. Έτσι, τα πλοία του Οκταβιανού προσέγγιζαν αυτά του Αντωνίου και η μάχη γινόταν μεταξύ των πληρωμάτων, σώμα με σώμα και με καταπέλτες που υπήρχαν στα πλοία του Αντωνίου. Ενώ η μάχη ήταν αμφίβολη, τα πλοία της Κλεοπάτρας, ξαφνικά, σήκωσαν πανιά και απομακρύνθηκαν προς την Πελοπόννησο. Μετά από λίγο, ο Αντώνιος ακολούθησε και αυτός την Κλεοπάτρα. Κάποια από τα πλοία του Οκταβιανού τον ακολούθησαν, αλλά μόλις οι Αιγύπτιοι τους επιτέθηκαν, οπισθοχώρησαν όλα, εκτός από αυτό του Ευρυκλή, που κατάφερε να εμβολίσει τη μία από τις δύο ναυαρχίδες των Αιγυπτίων, αλλά όχι αυτή στην οποία βρισκόταν ο Αντώνιος και η Κλεοπάτρα. Στη συνέχεια, αφού κατέφυγαν στο Ταίναρο, ο Αντώνιος ειδοποίησε τον Κανίδιο να υποχωρήσει προς την Ασία. Έπειτα επέστρεψαν στην Αφρική.

Στο Άκτιο ο στόλος του Αντώνιου συνέχισε να αντιστέκεται και τελικά όταν είχε πια υποστεί μεγάλες ζημιές από τα κύματα, παραδόθηκε. Αν και οι νεκροί δεν ήταν περισσότεροι από 5.000, σύμφωνα με τον Οκταβιανό είχαν κυριευθεί 300 πλοία. Στη στεριά ο στρατός του Αντώνιου δεν μπορούσαν να πιστέψουν πως ο αρχηγός τους τους είχε εγκαταλείψει και συνέχισαν να αμύνονται. Όταν μετά από επτά ημέρες ο Κανίδιος τους εγκατέλειψε και αυτός, παραδόθηκαν στον Οκταβιανό.

Ο θάνατος του Μάρκου Αντώνιου

Ο Αντώνιος πήγε αρχικά στη Λιβύη, στέλνοντας την Κλεοπάτρα στην Αίγυπτο. Όταν ο αρχηγός του στρατού του στη Λιβύη αποστάτησε, προσπάθησε να αυτοκτονήσει, αλλά οι φίλοι του τον σταμάτησαν και τον έστειλαν στην Αλεξάνδρεια, όπου βρήκε την Κλεοπάτρα να επιχειρεί να μεταφέρει τα πλοία της από την στεριά του ισθμού που χώριζε τη Μεσόγειο από την Ερυθρά θάλασσα. Οι κάτοικοι της περιοχής Πέτρας, έκαψαν τα πρώτα πλοία, και τελικά η Κλεοπάτρα σταμάτησε. Ο Αντώνιος εγκαταστάθηκε σε ένα μέρος στην περιοχή του Φάρου, με μια παρέα φίλων, απομονωμένος από τους υπόλοιπους, μιμούμενος, όπως έλεγε, τη ζωή του Τίμωνα του Αθηναίου.

Αντώνιος και Κλεοπάτρα - Giovanni 

Maria Mosca, Βενετία 1520-1530, Μουσείο Bode, 

Βερολίνο

ΚΛΙΚ για μεγέθυνση

Εκεί τον βρήκε ο Κανίδιος, και του ανακοίνωσε την απώλεια των δυνάμεων στο Άκτιο, την προσχώρηση του Ηρώδη, του ανθρώπου που είχε τοποθετήσει ο ίδιος βασιλιά στην Ιουδαία, στην πλευρά του Οκταβιανού, καθώς και την αποστασία διαφόρων άλλων δυναστών. Ο Αντώνιος αποφάσισε να πάει κοντά στην Κλεοπάτρα και να προετοιμαστεί για το τέλος που έβλεπε πως πλησίαζε. Άρχισε τότε να παραθέτει ξανά συμπόσια στους φίλους του, ενώ η Κλεοπάτρα προσπαθούσε να ανακαλύψει έναν τρόπο για μία γρήγορη και, όσο γινόταν, λιγότερο οδυνηρή αυτοκτονία. Διέλυσαν τη σύνοδο των Αμιμητοβίων και δημιούργησαν μία καινούργια από φίλους που σκόπευαν να πεθάνουν μαζί τους. Αυτή ονομάστηκε σύνοδος των Συναποθανουμένων.

Έστειλαν πρέσβεις, ζητώντας από τον Οκταβιανό, η μεν Κλεοπάτρα την εξουσία της Αιγύπτου για τα παιδιά της, ο δε Αντώνιος να γυρίσει στη Ρώμη ως απλός πολίτης. Επίσης προσπάθησαν ανεπιτυχώς να αποτρέψουν τον Ηρώδη από την αποστασία. Ο Οκταβιανός αρνήθηκε την χάρη στον Αντώνιο, ενώ προέτρεψε την Κλεοπάτρα να θανατώσει τον Αντώνιο ή να τον εξορίσει, αν ήθελε να έχουν μία επιεική μεταχείριση τα παιδιά της. Τον Οκταβιανό κάλεσε πίσω στη Ρώμη ο Αγρίππας, γράφοντάς του για γεγονότα που ήθελαν την παρουσία του εκεί, αναβάλλοντας έτσι για λίγο τον πόλεμο.

Μόλις πέρασε ο χειμώνας, ο Οκταβιανός επιτέθηκε από τη Συρία και τη Λιβύη, κυριεύοντας το Πηλούσιο, και προχώρησε προς την Αλεξάνδρεια, το καλοκαίρι του 30 π.Χ.. Η Κλεοπάτρα είχε κατασκευάσει τάφο, όπου είχε συγκεντρώσει τους πιο σημαντικούς βασιλικούς θησαυρούς. Ο Αντώνιος, αφού αρχικά αντιμετώπισε τον Οκταβιανό σε θέση κοντά στον Ιππόδρομο, τον προκάλεσε σε μονομαχία, αλλά αυτός αρνήθηκε. Ύστερα, αποφάσισε να επιτεθεί, από στεριά και θάλασσα. Την ημέρα που θα γινόταν η επίθεση, την 1η Αυγούστου του 30 π.Χ., τα πλοία του Αντώνιου ενώθηκαν με αυτά του Οκταβιανού και επιτέθηκαν όλα μαζί στην πόλη. Βλέποντας αυτό, τον εγκατέλειψε και το ιππικό του. Όταν ηττήθηκε το πεζικό του, αναχώρησε για την πόλη, από τους λόφους που γινόταν η μάχη. Κατηγόρησε την Κλεοπάτρα πως τον πρόδωσε, και αυτή κλείστηκε στον τάφο της, ενώ έβαλε να του πουν πως αυτοκτόνησε. Ο Αντώνιος, μαθαίνοντας ότι η Κλεοπάτρα αυτοκτόνησε, διέταξε έναν πιστό του υπηρέτη, με το όνομα Έρως, να τον σκοτώσει. Όμως αυτός προτίμησε να αυτοκτονήσει. Τελικά, ο Αντώνιος αποφάσισε να ακολουθήσει το παράδειγμά του, τρυπώντας την κοιλιά του. Δεν πέθανε αμέσως όμως και ζήτησε από αυτούς που ήταν δίπλα του να τον σκοτώσουν. Τότε, μεταφέρθηκε στον τάφο της Κλεοπάτρας. Αυτή, εκεί, με τις δύο υπηρέτριές της που είχαν κλειστεί μαζί της, ανέσυραν με λουριά τον Αντώνιο μέσα στον τάφο. Εκεί ο Αντώνιος ξεψύχησε.

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, όταν ο Οκταβιανός έμαθε πως ο Αντώνιος πέθανε, άρχισε να θρηνεί και ζήτησε από τον Προκλήιο να μην αφήσει την Κλεοπάτρα να αυτοκτονήσει. Ο Προκληίος κατάφερε να συλλάβει την Κλεοπάτρα, την οποία συνάντησε αργότερα ο Οκταβιανός. Αυτή τον παρακάλεσε να της επιτρέψει να προσφέρει χοές στο νεκρό Αντώνιο, και εκείνος το επέτρεψε.  Μετά από αυτό, αυτοκτόνησε και αυτή. Θάφτηκε μαζί με τον Αντώνιο. Ο γιος του Αντώνιου και της Φουλβίας, Αντύλλος, που βρισκόταν πάντα μαζί με τον πατέρα του, αποκεφαλίστηκε από τους στρατιώτες του Οκταβιανού. Ο Οκταβιανός μετέφερε τα παιδιά του Αντώνιου και της Κλεοπάτρας στη Ρώμη όπου τα περιέφερε στον θρίαμβό του. Αργότερα όμως, τα πήρε και αυτά υπό την προστασία της η Οκταβία.

VII. Σύζυγοι και Παιδιά

• Φαδία - Για την πρώτη σύζυγο του Μάρκου Αντώνιου, οι μόνες πληροφορίες προέρχονται από έναν λόγο του Κικέρωνα. Η Φαδία ήταν κόρη ενός απελεύθερου, ενώ ο Κικέρων αναφέρει ότι είχε αποκτήσει και παιδιά από αυτόν.
• Αντωνία Υβρίδα - Σύμφωνα με τον Πλούταρχο την έδιωξε όταν θεώρησε πως τον απάτησε με τον Δολοβέλλα.
• Από την Αντωνία Υβρίδα απέκτησε μία κόρη, την Αντωνία.
• Φουλβία - Πρώην σύζυγος του Πούμπλιου Κλώδιου Πούλχερ και του Γάιου Κουρίωνα. Απέκτησε από τον Αντώνιο δύο γιούς:
• Μάρκος Αντώνιος Αντύλλος - Ήταν το μόνο από τα παιδιά του Αντωνίου που σκότωσε ο Οκταβιανός.
• Ιούλoς Αντώνιος - Παντρεύτηκε την κόρη της Οκταβίας, Κλώδια Μαρκέλλα.
• Οκταβία (η μικρή) - Αδελφή του Οκταβιανού, πρώην σύζυγος του Γάιου Κλαύδιου Μάρκελλου. Απέκτησε δύο κόρες από τον Αντώνιο:
• Αντωνία η μεγάλη - Παντρεύτηκε τον Δομίτιο Αηνοβάρβο. Γιαγιά του Νέρωνα.
• Αντωνία η μικρή- Παντρεύτηκε τον Δρούσο, γιό της Λιβίας. Μητέρα του Κλαύδιου και του Γερμανικού, γιαγιά του Καλιγούλα.
• Κλεοπάτρα Ζ' - Βασίλισσα της Αιγύπτου. Από τον Αντώνιο απέκτησε τρία παιδιά:

          - Αλέξανδρος Ήλιος

          - Κλεοπάτρα Σελήνη Β' - Παντρεύτηκε τον Βασιλιά Ιóβα Β' της Νουμιδίας και αργότερα και 

            της Μαυριτανίας. Μητέρα του Πτολεμαίου της Μαυριτανίας.

          - Πτολεμαίος Φιλάδελφος

VIII. Εξωτερική εμφάνιση

Η μορφή του Μάρκου Αντώνιου μας είναι κυρίως γνωστή από τα διάφορα νομίσματα της εποχής και κάποιες, ελάχιστες, προτομές του, καθώς ο Οκταβιανός κατέστρεψε τους περισσότερους ανδριάντες του. Ο Πλούταρχος πάντως, δίνει μια περιγραφή του. Σύμφωνα με αυτή, ο Αντώνιος είχε ευγενική φυσιογνωμία, γενειάδα, πλατύ μέτωπο και αετίσια μύτη. Τα χαρακτηριστικά του έμοιαζαν με τους πίνακες του Ηρακλή, από τον οποίο πίστευαν πως κατάγονταν οι Αντώνιοι (από τον γιό του Άντωνο). Ο Αντώνιος, που πίστευε αυτή την παράδοση, προσπαθούσε και με την ενδυμασία του να την επιβεβαιώνει. Φορούσε, όταν είχε να εμφανιστεί κάπου, ένα χιτώνα μέχρι το μηρό, κρεμούσε στο πλευρό του ένα μεγάλο σπαθί και φορούσε από πάνω ένα βαρύ μανδύα. 

ΙΧ. Η προσωπικότητα του Μάρκου Αντώνιου

Ο Μάρκος Αντώνιος ήταν μία ενδιαφέρουσα προσωπικότητα. Αν και καταγόταν από μία οικογένεια, γνωστή μεν, αλλά χωρίς να έχει κάποια τεράστια επιρροή, κατάφερε με τη δύναμη και την αποφασιστικότητά του να αναδειχθεί στην εξουσία. Ο Πλούταρχος πίστευε πως ο σκοπός για τον οποίο κατέκτησε την εξουσία ήταν γιατί ήθελε να υποδουλώσει τους Ρωμαίους. 

Ο Αντώνιος κατάφερε με τη συμπεριφορά του να γίνει αντιπαθής. Αυτή οφειλόταν, κατά ένα βαθμό, στη συνάντησή του με τον Κουρίωνα, που οδήγησε το νεαρό Αντώνιο στο να δημιουργήσει ένα μεγάλο χρέος διακοσίων πενήντα ταλάντων, περνώντας τον καιρό του μεθώντας, φλερτάροντας και κάνοντας τεράστια έξοδα. Όταν, νεαρός, κατέφυγε στην Ελλάδα έμαθε την τέχνη της ρητορείας. Φαίνεται πως πρέπει να ήταν πολύ καλός σε αυτό, αφού πολλές φορές κατάφερε να εντυπωσιάσει τους ακροατές του, όπως για παράδειγμά την ημέρα που μίλησε στην αγορά, στην κηδεία του Καίσαρα, ή όταν βρέθηκε να πολεμά τον Λέπιδο και μιλώντας στους στρατιώτες του (Λέπιδου), κατάφερε να τους πείσει να μην προβάλουν αντίσταση εναντίον του. Με τις πολεμικές του επιτυχίες απέκτησε σπουδαία φήμη στο στρατό, και μπορούσε άνετα να ζήσει με ελάχιστα όταν η κατάσταση στον πόλεμο το απαιτούσε.

Ήταν υπερβολικά γενναιόδωρος, καθώς συχνά προσέφερε μεγάλα δώρα στους φίλους του. Κάποια φορά, διέταξε να δοθούν σε κάποιον από τους φίλους του διακόσιες πενήντα χιλιάδες δραχμές (δεκίης). Ο ταμίας του, θέλοντας να του δείξει το μέγεθος του ποσού, έδωσε τα χρήματα μπροστά σε πολλούς και ρώτησε τον Αντώνιο τί ήταν όλα αυτά; Εκείνος απάντησε πως ήταν το δώρο του, αλλά επειδή νόμιζε πως η δεκίης ήταν περισσότερα, διέταξε να δώσουν τα διπλά. Συνήθιζε να διοργανώνει μεγάλα δείπνα και γιορτές, όπου μεθούσε και ξόδευε τεράστια ποσά. Ο Κικέρων έλεγε πως στους συνετούς ανθρώπους έγινε μισητός λόγω του τρόπου ζωής του. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο κοιμόταν την ημέρα ή τριγυρνούσε με παράλογη συμπεριφορά, ενώ τα βράδια ήταν σε γλέντια και θέατρα ή μαζί με μίμους και γελωτοποιούς, που τον ακολουθούσαν παντού. Μάλιστα, αφού παρακολούθησε κάποια φορά τον γάμο ενός μίμου, εμφανίστηκε την επομένη στην αγορά, παραφουσκωμένος από το φαγητό, και έκανε εμετό πάνω στο ρούχο που κρατούσε κάποιος φίλος του. Συνήθιζε επίσης, συνεχίζει ο Πλούταρχος, να χρησιμοποιεί λιοντάρια στα άρματα και τα σπίτια διαφόρων οικογενειών για καταλύματα για πόρνες και οργανοπαίκτριες. Κάποτε, όταν πήγε στην Έφεσο, οι κάτοικοι τον υποδέχτηκαν σαν να ήταν ο Διόνυσος, θεός με τον οποίο προσπαθούσε να ταυτιστεί.

Ο Αντώνιος εμπιστευόταν εύκολα τους φίλους του και επηρεαζόταν από τους επαίνους και την κολακεία. Συχνά, όταν ανακάλυπτε πως έκανε κάποιο λάθος, είχε την δύναμη να το παραδεχθεί και να προσφέρει γενναιόδωρη αποζημίωση σε ένδειξη μετανοίας.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι σχέσεις του με το γυναικείο φύλο και κυρίως με την Κλεοπάτρα. Ο Πλούταρχος έχει την άποψη πως, κατά ένα μέρος, η σχέση υποταγής προς την Κλεοπάτρα οφειλόταν στην παλαιότερη σχέση του με τη Φουλβία, η οποία ήταν πολύ ισχυρή προσωπικότητα, και, η οποία, διαμόρφωσε τον χαρακτήρα του Αντωνίου απέναντι στις γυναίκες. Έτσι, όταν γνώρισε την Κλεοπάτρα, με τον ιδιαίτερα εντυπωσιακό χαρακτήρα της, παραδόθηκε εντελώς στις ορέξεις της πραγματοποιώντας κάθε επιθυμία που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της. Η Κλεοπάτρα κατάφερε να του προσφέρει έναν χαρούμενο τρόπο ζωής, ξεγνοιασιάς και καλοπέρασης. Αυτό οδήγησε στην επιδείνωση των ελαττωμάτων του και στην καταστροφή του, αφού άλλοτε έπαιρνε βιαστικές αποφάσεις και άλλοτε υποχωρούσε μπροστά στις λανθασμένες επιλογές της. Αν και η Οκταβία, η νόμιμη σύζυγός του, ήταν, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, πιο όμορφη και πιο νέα από την ερωμένη του Κλεοπάτρα, δεν δίστασε να την παρατήσει για χάρη της δεύτερης, παρά τις επιπτώσεις που γνώριζε πως θα είχαν οι πράξεις του. Αναζητώντας περισσότερο χρόνο για να βρίσκεται κοντά στην Κλεοπάτρα, παράτησε σπουδαίες ευκαιρίες για κατορθώματα. Αυτό έγινε και η αιτία που μετά τις αποτυχίες του σε διάφορες εκστρατείες κατηγορήθηκε ότι είχε πετύχει πιο μεγάλα κατορθώματα όταν δεν ήταν ο ίδιος παρών, αλλά είχε στείλει τους στρατηγούς του σε αυτά.

Δεν δίστασε να παραδώσει τον αδελφό της μητέρας του, για να σκοτώσει τον Κικέρωνα και να εξευτελίσει τον νεκρό ρήτορα. Αντίθετα συμπεριφέρθηκε με τιμές στο νεκρό Βρούτο. Η πτώση του οφειλόταν στον ίδιο, αφού εγκατέλειψε, πρώτος αυτός, τους πιστούς σε αυτόν άνδρες. 

Χ. Ο Μάρκος Αντώνιος στην τέχνη

Ο έρωτάς του με την Κλεοπάτρα και η περιπετειώδης ζωή του έχουν εμπνεύσει διάφορους καλλιτέχνες.

Θέατρο

• Ουίλιαμ Σαίξπηρ: στο έργο «Ιούλιος Καίσαρ» και στο «Αντώνιος και Κλεοπάτρα».
• Ρομπέρτ Γκαρνιέρ: «Μάρκος Αντώνιος».
• Τζον Ντράιντεν: «Όλα για την αγάπη».
• Ahmed Shawqi: «Ο Θάνατος της Κλεοπάτρας».
• Σάμιουελ Ντάνιελ: «Κλεοπάτρα».

Όπερα

• Σάμιουελ Μπάρμερ: «Αντώνιος και Κλεοπάτρα».

Λογοτεχνία

• Κωνσταντίνου Καβάφη: Απολείπειν ο θεός Aντώνιον, Εν δήμω της Mικράς Aσίας, Το 31 π.X. στην Aλεξάνδρεια
• Τζον Κλίβελαντ, «Μάρκος Αντώνιος», ποίημα 1613-1658).
• Σάμιουελ Ντάνιελ : «Ένα γράμμα από την Οκτάβια προς τον Αντώνιο», ποίημα.
• Μάργκαρετ Τζώρτζ : «Οι Αναμνήσεις της Κλεοπάτρας».
• Conn Iggulden : «Emperor» σειρά μυθιστορημάτων.
• Colleen McCullough : «Masters of Rome», σειρά.
• Allan Massie : «Antony» μυθιστόρημα.
• Τερέντσι Μόιτς : «Μην πείς πως ήταν όνειρο» μυθιστόρημα.

Ζωγραφική

• Σε πίνακες διαφόρων ζωγράφων όπως του Sir Lawrence Alma Tadema, του Jan de Bray και του Giovanni Battista Tiepolο (τοιχογραφίες στο Palazzo Labia της Βενετίας).

Αντώνιος και Κλεοπάτρα - προσχέδιο του Τζιοβάνι
Μπατίστα Τιέπολο για τις τοιχογραφίες στο Palazzo Labia της Βενετίας

Κινηματογράφος

(σαν χαρακτήρας σε διάφορες κινηματογραφικές ταινίες)

• «Antony and Cleopatra» (1908) των J. Stuart Blackton και Charles Kent
• «Julius Caesar» (1911) του Frank R. Benson
• «Cleopatra» (1912) του Charles L. Gaskill
• «Marcantonio e Cleopatra» (1913) του Enrico Guazzoni
• «Cleopatra» (1917) του J. Gordon Edwards
• «Oh! Oh! Cleopatra» (1931) του Joseph Santley (κωμωδία)
• «Cleopatra» (1934) του Cecil B. DeMille
• «Shake, Mr. Shakespeare» (1936) του Roy Mack (μιούζικαλ)
• «La vida íntima de Marco Antonio y Cleopatra» (1947) του Roberto Gavaldón (κωμωδία)
• «Julius Caesar» (1950) του David Bradley
• «Due notti con Cleopatra » (1953) του Mario Mattoli (κωμωδία)
• «Serpent of the Nile» (1953) του William Castle
• «Julius Caesar» (1953) του Joseph L. Mankiewicz
• «The Story of Mankind» (1957) του Irwin Allen
• «Le legioni di Cleopatra» (1960) του Vittorio Cottafavi
• «Giulio Cesare, il conquistatore delle Gallie» (1962) του Tanio Boccia
• «Cleopatra» (1963) του Joseph L. Mankiewicz
• «Carry on Cleo» (1964)του Gerald Thomas(παρωδία της προηγούμενης)
• «Julius Caesar» (1970) του Stuart Burge
• «Antony and Cleopatra» (1972) του Charlton Heston
• «Cleópatra» (2007) του Júlio Bressane

Τηλεόραση

(σαν χαρακτήρας σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές )

• Julius Caesar (1938)
• "BBC Sunday-Night Theatre" Julius Caesar
• "Studio One"
• Julius Caesar (1959)
• Julius Caesar (1960)
• "Festival" - Julius Caesar (1960)
• "Cleópatra" (1962)
• "The Spread of the Eagle"
• Julius Caesar (1966)
• "BBC Play of the Month" - Julius Caesar (1969)
• "Xena: Warrior Princess"
• "Empire" (2005)
• "Ancient Rome: The Rise and Fall of an Empire"
• "Rome" (σε 22 διαφορετικά επεισόδια)

ΠΗΓΗ: https://el.wikipedia.org/

Κλαύδιος, Ρωμαίος αυτοκράτορας και μέλος της δυναστείας των Ιουλίων-Κλαυδίων

Γεννήθηκε ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ το 10 π.Χ. 

Παρά την έλλειψη εμπειρίας, απεδείχθη ικανός και αποτελεσματικός κυβερνήτης. Έφερε σε πέρας ένα φιλόδοξο οικοδομικό πρόγραμμα, με την κατασκευή πολλών δρόμων, υδραγωγείων και καναλιών σε ολόκληρη την επικράτεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Θεωρείτο ευάλωτος κυβερνήτης γι' αυτό αναγκαζόταν να προστατεύει τη θέση του διαρκώς, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία αρκετών συγκλητικών. 

Μπρούτζινη κεφαλή του Κλαύδιου.
Εθνικό αρχαιολογικό μουσείο Ισπανίας

Ο Τιβέριος Κλαύδιος Καίσαρας Αύγουστος Γερμανικός (Tiberius Claudius Caesar Augustus Germanicus, 1 Αυγούστου 10 π.Χ. – 13 Οκτωβρίου 54) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτoρας από το 41 έως το 54. Μέλος της δυναστείας των Ιουλίων-Κλαύδιων, ήταν γιος του Δρούσου και της Αντωνίας της Νεότερης. Γεννήθηκε στο Λούγδουνο της Γαλατίας (σημ. Λυών της Γαλλίας) και ήταν ο πρώτος αυτοκράτoρας με καταγωγή εκτός Ιταλίας. Υπέφερε από μικρή αναπηρία στο βάδισμα και μερική κώφωση λόγω παιδικής ασθένειας και γι’αυτό η οικογένειά του τον απέκλεισε από θέσεις εξουσίας, ώσπου τελικά έγινε ύπατος (consul) του ανιψιού του Καλιγούλα το 37. Η αναπηρία αυτή πιθανώς τον έσωσε από τις εκκαθαρίσεις πολλών ευγενών κατά τη διάρκεια της θητείας των αυτοκρατόρων Τιβέριου και Καλιγούλα, καθώς δυνάμει εχθροί του τον θεώρησαν ασήμαντη απειλή. Επιβίωσε για να ανακηρυχθεί αυτοκράτoρας από την Πραιτοριανή Φρουρά αμέσως μετά το θάνατο του Καλιγούλα, όταν πια είχε μείνει ο τελευταίος ενήλικας άντρας της οικογένειας.

Παρά την έλλειψη εμπειρίας, ο Κλαύδιος απεδείχθη ικανός και αποτελεσματικός κυβερνήτης. Επίσης έφερε σε πέρας ένα φιλόδοξο οικοδομικό πρόγραμμα, με την κατασκευή πολλών δρόμων, υδραγωγείων και καναλιών σε ολόκληρη την επικράτεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Επί θητείας του ενσωμάτωσε στην αυτοκρατορία τις επαρχίες της Θράκης, του Νωρικού, της Παμφυλίας, της Λυκίας και της Ιουδαίας και ξεκίνησε την κατάκτηση της Βρετανίας. Είχε ιδιαίτερο προσωπικό ενδιαφέρον για νομικά ζητήματα, προήδρευε σε δημόσιες δίκες και εξέδιδε έως και είκοσι διατάγματα την ημέρα. Παρά ταύτα, θεωρούνταν ευάλωτος κυβερνήτης, κυρίως από τα στρώματα των ευγενών, καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του. Έτσι, ο Κλαύδιος αναγκάστηκε να προστατεύει τη θέση του διαρκώς, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία αρκετών συγκλητικών. Τέτοια συμβάντα στιγμάτισαν τη φήμη του μεταξύ των αρχαίων συγγραφέων, αλλά οι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν ανατρέψει αυτή την εικόνα. Μετά το θάνατό του το 54, στο θρόνο τον διαδέχτηκε ο θετός ανιψιός του Νέρωνας.

Ο Κλαύδιος παραλαμβάνει το στέμμα. 

Ρομαντική απεικόνιση του Lawrence Alma-Tadema

ΚΛΙΚ για μεγέθυνση

Ι. Νεανικά χρόνια

Ο Κλαύδιος γεννήθηκε την 1η Αυγούστου 10 π.Χ. στο Λούγδουνον της Γαλατίας (σημερινή Λυών της Γαλλίας), παιδί του Νέρωνα Κλαύδιου Δρούσου και της Αντωνίας, ανήμερα της αφιέρωσης του βωμού του Ιερού των Τριών Γαλατιών στον Αύγουστο. Είχε δύο μεγαλύτερα αδέλφια, τον Γερμανικό και τη Λιβίλλα. Η μητέρα του ενδέχεται να είχε γεννήσει άλλα δύο παιδιά που πέθαναν νέα. Παππούς και γιαγιά του από την πλευρά της μητέρας του ήταν, αντίστοιχα, ο Μάρκος Αντώνιος και η Οκτάβια η Νεότερη, αδερφή του Αυγούστου. Κατ’ επέκταση, ήταν μακρινός απόγονος του ίδιου του Ιουλίου Καίσαρα. Από το σόι του πατέρα του, παππούς του ήταν ο Τιβέριος Κλαύδιος Νέρωνας και γιαγιά του η Λιβία, τρίτη γυναίκα του Αυγούστου. Στα χρόνια της διακυβέρνησής του, ο Κλαύδιος διέδωσε τη φήμη ότι ο πατέρας του ήταν στην πραγματικότητα νόθος γιος του Αυγούστου, για να στοιχειοθετήσει έτσι την ψευδή εντύπωση ότι παππούς τους ήταν ο Αύγουστος.

Το 9 π.Χ. ο Δρούσος πέθανε αναπάντεχα, πιθανώς λόγω κάποιας ασθένειας, κατά τη διάρκεια εκστρατείας του στη Γερμανία. Ο Κλαύδιος μεγάλωσε πλέον με τη μητέρα του που παρέμεινε χήρα ως το τέλος της. Όταν η αναπηρία του έγινε πρόδηλη, η σχέση του με την οικογένειά του άλλαξε προς το χειρότερο. Η Αντωνία τον αποκαλούσε «τέρας» και τον θεωρούσε πνευματικά ηλίθιο, λέγεται, μάλιστα, ότι τον παρέδωσε για μερικά χρόνια στη γιαγιά του Λίβια. Η Λίβια ήταν ελάχιστα καλύτερη μαζί του και συχνά τον επίπληττε μέσω επιστολών γεμάτων κακία. Για να τον πειθαρχήσουν, παρέδωσαν την κηδεμονία του Κλαύδιου σε έναν «μουλαροδηγό», πεπεισμένοι ότι η κατάστασή του οφειλόταν στην τεμπελιά και την έλλειψη θέλησης. Στην εφηβεία του, τα συμπτώματα αναπηρίας εξαλείφθηκαν κάπως και η οικογένειά του άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον για τις σπουδές του. Το 7 προσέλαβαν τον Τίτο Λίβιο ως δάσκαλό του στο μάθημα της ιστορίας, υποβοηθούμενο από τον Σουλπίκιο Φλάβιο. Ο Κλαύδιος περνούσε αρκετές ώρες με τον Λίβιο όπως επίσης και με το φιλόσοφοΑ θηνόδωρο. Σύντομα, ο Αύγουστος έμεινε εντυπωσιασμένος από τη ρητορική διαύγεια του Κλαύδιου και οι προσδοκίες όλων για το μέλλον του αυξήθηκαν γοργά.

Κατά ειρωνικό τρόπο, τα εκκολαπτόμενα βήματα του Κλαύδιου ως ιστοριογράφου ήταν αυτά που περιόρισαν τη νεανική του καριέρα. Σύμφωνα με τον Vincent Scramuzza και άλλους, ο Κλαύδιος ασχολήθηκε με την καταγραφή των Ρωμαϊκών Εμφύλιων Πολέμων, ένα έργο με ύφος υπερβολικά αληθινό έως και κριτικό απέναντι στον Αύγουστο. Σε κάθε περίπτωση, τα γεγονότα του εμφυλίου ήταν πολύ πρόσφατα για να αποτυπωθούν καθαρά και το έργο του Κλάυδιου «υπενθύμιζε» στον Αύγουστο ότι ο συγγραφέας ήταν απόγονος του μεγάλου αντιπάλου του, του Μάρκου Αντωνίου. Η μητέρα και η γιαγιά του σταμάτησαν τον Κλαύδιο εγκαίρως και μάλλον γι’ αυτό πίστευαν ότι δεν ήταν άξιος για δημόσιες θέσεις καθώς δεν μπορούσαν να του εμπιστευτούν τη συνέχιση της «επίσημης γραμμής» του θρόνου. Όταν αργότερα ξανάπιασε την πένα, ο Κλαύδιος αγνόησε τα γεγονότα του εμφυλίου εξ’ ολοκλήρου. Το κακό όμως είχε γίνει, και έτσι υποχρεώθηκε να μείνει μακρυά από το προσκήνιο για καιρό. Ενδεικτικά, όταν, το έτος 8, ανηγέρθη η αψίδα της Παβίας προς τιμήν της οικογένειας, το όνομά του χαράχτηκε μόλις στην άκρη της, δίπλα από αυτά των νεκρών πριγκίπων Γάιου, Λούκιου και των παιδιών του Γερμανικού. Υπήρχε μάλιστα η υποψία ότι ο Κλαύδιος χάραξε το όνομα μόνος του δεκαετίες μετά, και ότι στην αρχή δεν αναφέρονταν καθόλου.

Ο Κλαύδιος λαμβάνει το στέμμα του αυτοκράτορα. 

Λεπτομέρεια από το έργο A Roman Emperor 

41AD, του Lawrence Alma-Tadema. 

Λάδι σε μουσαμά, περ. 1871.

ΚΛΙΚ για μεγέθυνση

Όταν ο Αύγουστος πέθανε το 14, ο 23άχρονος Κλαύδιος ζήτησε από τον θείο του Τιβέριο να του επιτρέψει να συμμετάσχει στο cursus honorum, τη δοκιμαστική διαδικασία που θα του επέτρεπε να αναλάβει μελλοντικές θέσεις πολιτικής ευθύνης. Ο Τιβέριος, ως νέος αυτοκράτoρας, αποκρίθηκε δίνοντάς του μόνο κάποιο τιμητικό τίτλο και, όταν ο Κλαύδιος επανήλθε, τον αγνόησε παντελώς. Καθώς ο νέος αυτοκράτoρας αποδείχθηκε λιγότερο γενναιόδωρος μαζί του σε σχέση με τον παλιό, ο Κλαύδιος αποσύρθηκε στα γράμματά του, ακολουθώντας μοναχική ζωή.

Παρά την περιφρόνηση της οικογένειάς του, φαίνεται πως ο κόσμος έτρεφε σεβασμό προς το πρόσωπό του από νωρίς. Στην κηδεία του Αύγουστου οι ιππείς επέλεξαν αυτόν ως μπροστάρη της ακολουθίας. Όταν κάποτε κάηκε το σπίτι του, η Σύγκλητος απαίτησε την ανακατασκευή του δημοσία δαπάνη. Επίσης, επιζήτησαν την παρουσία του Κλαύδιου στις δημόσιες συζητήσεις. Και στις δύο τελευταίες περιπτώσεις, ο Τιβέριος απέρριψε τα σχετικά αιτήματα, μα τα συναισθήματα του κοινού παρέμεναν θετικά υπέρ του Κλαύδιου. Κατά την περίοδο αμέσως μετά το θάνατο του γιου του Τιβέριου, Ιούλιου Καίσαρα Δρούσου, ο Κλαύδιος προτάθηκε από κάποιες παρατάξεις να οριστεί διάδοχος. Όμως, επειδή την εποχή εκείνη η πολιτική τρομοκρατία του διοικητή της Πραιτοριανής Φρουράς Σηιανού είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της, ο Κλαύδιος επέλεξε να υποβαθμίσει το γεγονός.

Μετά το θάνατο του Τιβέριου, ο νέος αυτοκράτoρας Καλιγούλας (γιος του αδερφού του Κλαύδιου, Γερμανικού) αναγνώρισε ότι ο θείος του θα μπορούσε να του φανεί σε κάτι χρήσιμος και τον διόρισε συνύπατό του, ώστε να προβάλει τη μνήμη του νεκρού πατέρα του, του Γερμανικού. Παρ´όλα αυτά, ο Καλιγούλας συνέχισε να βασανίζει το θείο του ασταμάτητα: τον γελοιοποιούσε συχνά μπροστά στη Σύγκλητο, τον φόρτωνε με τεράστια χρέη, τον περιέπαιζε με πονηρά ανέκδοτα, κ.ο.κ. Σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο, κατά τα τέλη της θητείας του Καλιγούλα, ο Κλαύδιος είχε αδυνατίσει φοβερά, πιθανώς λόγω του υπερβολικού άγχους του

.

Δολοφονία του Καλιγούλα

Στις 24 Ιανουαρίου του 41, ο Καλιγούλας δολοφονήθηκε από ευρεία συνωμοσία υπό τον διοικητή των Πραιτοριανών Κάσσιο Χαιρέα και με τη συμμετοχή αρκετών συγκλητικών. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι ο Κλαύδιος ήταν αναμεμειγμένος στη δολοφονία, αν και φέρεται να γνώριζε το σχέδιο, αφού εγκατέλειψε τη σκηνή του φόνου λίγο πριν ο ανιψιός του σκοτωθεί. Όμως, μετά και τις δολοφονίες της γυναίκας και της κόρης του Καλιγούλα, έγινε ολοφάνερο ότι ο Χαιρέας είχε σκοπό να κινηθεί πέραν της αρχικής συνωμοσίας και να εξολοθρεύσει ολόκληρη την αυτοκρατορική οικογένεια. Στο χάος που ακολούθησε, ο Κλαύδιος είδε να εξαφανίζονται, υπό τη γερμανική φρουρά, αρκετοί πολιτικά αμέτοχοι ευγενείς του παλατιού, περιλαμβανομένων δικών του φίλων. Διέφυγε στο παλάτι για να σωθεί και, σύμφωνα με την παράδοση, τον εντόπισε κρυμμένο πίσω από τις κουρτίνες ένας πραιτοριανός ονόματι Γράτος, που αμέσως τον προσφώνησε τιμητικά princeps («αρχηγό»). Τμήμα της φρουράς φαίνεται πως τον αναζητούσε, διαβεβαιώνοντάς τον ότι δεν ανήκε στο τάγμα που επιθυμούσε εκδίκηση εναντίον του. Τελικά, τον φυγάδεψαν στο στρατόπεδο της Πραιτοριανής Φρουράς και τον έθεσαν υπό την προστασία τους.

Σύντομα, η Σύγκλητος συνήλθε για να αποφασίσει την αλλαγή ηγεσίας, αλλά η συζήτηση μετατράπηκε σε τσακωμό για τον ποιος από τα μέλη της θα επελέγετο ως «αρχηγός». Όταν έμαθαν για τον Κλαύδιο, απαίτησαν την παρουσία του για να τον επιδοκιμάσουν, αλλά αυτός αρνήθηκε αισθανόμενος τον επερχόμενο κίνδυνο. Μερικοί ιστορικοί, ειδικά ο Ιώσηπος, υποστηρίζουν ότι εκείνη την εποχή ο Κλαύδιος λάμβανε συμβουλές από τον βασιλιά της Ιουδαίας Ηρώδη Αγρίππα. Πάντως, προηγούμενες εξιστορήσεις από τον ίδιο συγγραφέα υποβαθμίζουν το γεγονός αυτό, συνεπώς, δεν είναι ξεκάθαρο αν και κατά πόσο ο Αγρίππας του ασκούσε επιρροή. Εν τέλει, η Σύγκλητος αναγκάστηκε να υποχωρήσει και, σε αντάλλαγμα, ο Κλαύδιος υποσχέθηκε χάρη σε όλους τους συνωμότες/δολοφόνους.

ΙΙ. Ο Κλαύδιος ως αυτοκράτορας

Νόμισμα του ηγεμόνα Ηρώδη της συριακής 

Χαλκίδας, που απεικονίζει τον Ηρώδη και 

τον αδελφό του, Ηρώδη Αγρίππα, να στέφουν 

τον Κλαύδιο αυτοκράτoρα. Βρετανικό Μουσείο.

ΚΛΙΚ για μεγέθυνση

Ο Κλαύδιος ανέλαβε άμεσες πρωτοβουλίες για να ισχυροποιήσει τη νομιμότητά του έναντι κάθε πιθανού σφετεριστή, κυρίως με το να τονίσει τη θέση του ως μέλους της οικογενειακής δυναστείας. Υιοθέτησε το προσωνύμιο «Καίσαρας» που έφερε μεγάλη εκτίμηση ανάμεσα στον πληθυσμό. Για να γίνει αυτό, εγκατέλειψε το επώνυμο «Νέρων» που είχε πάρει ως paterfamilias της οικογένειας των Κλαυδίων Νερώνων, όταν ο αδελφός του Γερμανικός υιοθετήθηκε από τον Τιβέριο και μπήκε στην οικογένεια των Καισάρων. Παρόλο που ο ίδιος δεν είχε υιοθετηθεί ούτε από τον Αύγουστο ούτε από τους διαδόχους του, ήταν όμως εγγονός της Οκταβίας, και γι' αυτό πίστευε ότι είχε το δικαίωμα. Χρησιμοποίησε επίσης τον τίτλο «Αύγουστος» όπως και οι δυο προηγούμενοι αυτοκράτoρες κατά την ανακήρυξή τους. Εξάλλου κράτησε τον τιμητικό τίτλο «Γερμανικός» ως ένδειξη σεβασμού προς την ηρωική μορφή του αδερφού του και θεοποίησε τη γιαγιά του Λιβία ώστε να υπογραμμίσει τη θέση της ως συζύγου του ημίθεου Αυγούστου. Ο Κλαύδιος έκανε συχνά χρήση του όρου “filius Drusi” (γιος του Δρούσου) στον επίσημο τίτλο του, με σκοπό να θυμίζει στους πολίτες του τον θρυλικό πατέρα του, χτίζοντας πάνω στη φήμη του τελευταίου.

Επειδή ανακηρύχθηκε αυτοκράτoρας με πρωτοβουλία της Πραιτοριανής Φρουράς και όχι της Συγκλήτου (η μοναδική τέτοια περίπτωση ως τότε), ο Κλαύδιος έπεσε συχνά θύμα κριτικής από σημαντικούς σχολιαστές της εποχής, όπως ο Σένεκας. Ήταν επίσης ο πρώτος αυτοκράτoρας που προσέφυγε στη δωροδοκία προκειμένου να στερεώσει την αφοσίωση του στρατεύματος. Επειδή τόσο ο Τιβέριος όσο και ο Αύγουστος είχαν κληροδοτήσει σημαντικά δώρα στο στρατό και τη φρουρά με τη διαθήκη τους, και το ίδιο αναμενόταν με το θάνατο του Καλιγούλα (παρότι δεν είχε αφήσει διαθήκη), ο Κλαύδιος, από ευγνωμοσύνη προς τη φρουρά, στην αρχή της αυτοκρατορικής θητείας του απένειμε δώρα τους Πραιτοριανούς με ειδικό νόμισμα που έκοψε για την περίσταση.

Νόμισμα που εξέδωσε ο Κλαύδιος για 

να σηματοδοτήσει τη συμφιλίωση μετά 

το θάνατο του Καλιγούλα.

ΚΛΙΚ για μεγέθυνση

Επέκταση της αυτοκρατορίας

Στη διάρκεια της διακυβέρνησης του Κλαύδιου η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επέκτεινε τα σύνορά της για πρώτη φορά μετά το θάνατο του Αύγουστου. Οι επαρχίες της Θράκης, του Νωρικού, της Παμφυλίας, της Λυκίας και της Ιουδαίας προσαρτήθηκαν σ’ αυτήν υπό διάφορες συνθήκες. Η προσάρτηση της Μαυριτανίας είχε ξεκινήσει από τον Καλιγούλα και ολοκληρώθηκε με την ήττα των τοπικών επαναστατών και τη διαίρεση του πρώην βασιλείου σε δύο ρωμαϊκές επαρχίες. Η κατάκτηση με την πιο μακροπρόθεσμη επίπτωση ήταν της Βρετανίας.

Το 43, έπειτα από έκκληση ενός φιλικά προσκείμενου φύλαρχου της Βρετανίας που μόλις είχε εκδιωχθεί, ο Κλαύδιος έστειλε στη Βρετανία τον Αύλο Πλαύτιο μαζί με τέσσερις ρωμαϊκές λεγεώνες. Η Βρετανία ήταν για τη Ρώμη ελκυστικός στόχος λόγω του πλούτου της σε μέταλλα και δούλους. Αποτελούσε επίσης καταφύγιο για Γαλάτες στασιαστές και διαφόρους άλλους ανυπότακτους, και επομένως δεν μπορούσε να αφεθεί στην τύχη της για πολύ. Μετά τις πρώτες επιθέσεις, ο Κλαύδιος ταξίδεψε στο νησί αυτοπροσώπως φέρνοντας μαζί του ενισχύσεις και πολεμικούς ελέφαντες. Οι τελευταίοι πρέπει να έκαναν μεγάλη εντύπωση στους ντόπιους όταν χρησιμοποιήθηκαν στην κατάληψη του Καμουλόδουνου. Ο Κλαύδιος αποχώρησε ύστερα από 16 ημέρες μαχών, αλλά παρέμεινε κοντά στα μέτωπα. Η Σύγκλητος του έδωσε το δικαίωμα να τελέσει θρίαμβο για το κατόρθωμά του, διάκριση που δικαιούνταν μόνο μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας. Αργότερα, ο Κλαύδιος αναίρεσε αυτούς τους περιορισμούς προς τιμήν αρκετών νικηφόρων στρατηγών του. Του απονεμήθηκε ο τιμητικός τίτλος «Βρετανικός», αλλά τον αποδέχτηκε μόνο υπέρ του γιου του, χωρίς ποτέ να τον χρησιμοποιήσει ο ίδιος. Όταν ο Βρετανός τοπικός στρατηγός Καράτακος συνελήφθη το 50 μ.Χ., ο Κλαύδιος του απένειμε χάρη, κάτι εντελώς ασυνήθιστο για εχθρό της Ρώμης. Ο Καράτακος έζησε ως το φυσικό του θάνατο σε γη που του παραχώρησε το ρωμαϊκό κράτος.

Το 48, ο Κλαύδιος διενέργησε απογραφή που υπολόγισε το γενικό πληθυσμό της αυτοκρατορίας σε 5.984.072 πολίτες, μία αύξηση της τάξης του ενός εκατομμυρίου από την τελευταία απογραφή του Αυγούστου. Στην αύξηση αυτή είχε βοηθήσει ο ίδιος με την ίδρυση αποικιών στις οποίες παραχώρησε καθολική ρωμαϊκή ιθαγένεια. Οι αποικίες ιδρύθηκαν συχνά επί υπαρχουσών κοινοτήτων των οποίων οι ανώτερες κοινωνικές τάξεις είχαν τη δυνατότητα να κινητοποιήσουν τους πληθυσμούς τους για λογαριασμό της Ρώμης. Αρκετές από αυτές θεσπίστηκαν πάνω ή λίγο πέρα από τα σύνορα της αυτοκρατορίας ώστε να διασφαλίσουν ρωμαϊκές κτήσεις το ταχύτερο δυνατόν.

Δικαστικές και νομοθετικές υποθέσεις

Ο Κλαύδιος συνήθιζε να εξετάζει προσωπικά πολλές από τις δικαστικές υποθέσεις της εποχής του. Οι αρχαίοι ιστορικοί εξέφρασαν παράπονα γι’ αυτό καθώς η κρίση του θεωρήθηκε αντικρουόμενη και ενίοτε σε αναντιστοιχία με το νόμο. Ήταν επίσης συχνά ευάλωτος. Παρ’ όλα αυτά ο Κλαύδιος έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στη λειτουργία του δικαστικού συστήματος. Επεξέτεινε τις θερινές αλλά και τις χειμερινές συνεδρίες με το να συντομεύσει τα αντίστοιχα διαλείμματα. Ζήτησε επίσης την παραμονή των εναγόντων στην πόλη για όσο η δίκη εκκρεμούσε, κάτι που ήταν ήδη απαραίτητο για τους κατηγορουμένους. Η πολιτική αυτή εξάλειψε τις λίστες αναμονής και επιτάχυνε την απονομή δικαιοσύνης. Εξ άλλου, ο ελάχιστος μισθός των ενόρκων αυξήθηκε στα 25 δηνάρια ώστε, διαχρονικά, να διασφαλιστεί η ευρύτερη δυνατή εμπειρία των σωμάτων αυτών.

Ο αυτοκράτoρας διευθέτησε ακόμη πολλές διαμάχες μεταξύ των επαρχιών. Για παράδειγμα, απελευθέρωσε το νησί της Ρόδου από τη Ρωμαϊκή κατοχή λόγω της καλής τους πίστης και εξαίρεσε την Τροία από την καταβολή φόρων. Στην αρχή της κυβερνητικής θητείας του, οι Έλληνες και οι Εβραίοι της Αλεξάνδρειας του απέστειλαν ταυτόχρονα διπλωματικούς αντιπροσώπους αναφορικά με συγκρούσεις που ξέσπασαν μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Αυτό οδήγησε στην περίφημη «Προς Αλεξανδρινούς Επιστολή» του Κλαύδιου στην οποία επιβεβαίωνε τα δικαιώματα των Εβραίων, αλλά τους απαγόρευε την περαιτέρω μαζική επίκοιση της πόλης. Κατά τον Ιώσιπο, σύντομα επισφράγισε τα δικαιώματα των Εβραίων σε όλη την επικράτεια της αυτοκρατορίας. Σε άλλη περίπτωση, έλεγχος που διεξήχθη με εντολή του Κλαύδιου απέδειξε ότι παλαιοί Ρωμαίοι κάτοικοι της πόλης Τρέντο δεν διέθεταν πολιτικά δικαιώματα. Ο Κλαύδιος διακήρυξε πως θα υποστήριζε την υπαγωγή τους ως «πολίτες» στην αυτοκρατορία, καθώς η οριστική αφαίρεση τέτοιων δικαιωμάτων θα δημιουργούσε πολλά προβλήματα. Εν τούτοις, ο Κλαύδιος τιμώρησε αυστηρά τις παράνομες αξιώσεις για πολιτικά δικαιώματα καθιστώντας τες άξιες της θανατικής ποινής. Ομοίως, απελεύθεροι που μιμούνταν τους ιππείς πωλούνταν πίσω στη σκλαβιά.

Στα χρόνια του εκδόθηκαν πολυάριθμα διατάγματα σχετικά με διάφορα θέματα, από υγειονομικά μέχρι ηθικά ή δικαστικά ζητήματα. Δύο φημισμένες ιατρικές περιπτώσεις αφορούσαν, η πρώτη, την αποδοχή του χυμού «Taxus baccata» για τη θεραπεία του δαγκώματος από φίδι και, η δεύτερη, την αποδοχή του δημοσίου φουσκώματος (πορδής) ως ένδειξη καλής υγείας. Ένα ακόμα διάσημο νομοθέτημα αφορούσε το καθεστώς των δούλων που υπέφεραν από βαριές ασθένειες. Στο παρελθόν, οι αφέντες εγκατέλειπαν τους πάσχοντες δούλους τους στο Ναό του Ασκληπιού για να πεθάνουν και, αν αυτοί επιζούσαν, τους αναζητούσαν πίσω. Ο Κλαύδιος αποφάνθηκε ότι αν κάποιος δούλος ανάρρωνε θα μπορούσε να ανακτήσει την ελευθερία του. Αντιστοίχως, αφέντες που διάλεγαν να σκοτώσουν τους δούλους τους, αποφεύγοντας το ρίσκο να τους αφήσουν να μείνουν ελεύθεροι, θα διώκονταν για ανθρωποκτονία.

Η περίφημη Πόρτα Μαγκιόρε στη Ρώμη

ΚΛΙΚ για μεγέθυνση

Δημόσια έργα

Ο Κλαύδιος προχώρησε στην κατασκευή πολλών δημοσίων έργων τόσο στην πρωτεύουσα όσο και στις επαρχίες της αυτοκρατορίας. Έχτισε δύο υδραγωγεία, το Άκουα Κλάουντια (που είχε ξεκινήσει επί Καλιγούλα) και το Άνιο Νόβους. Τα δυο τους συναντήθηκαν στη Ρώμη το έτος 52, στο σημείο της περίφημης Πόρτα Μαγκιόρε. Έθεσε επίσης τα θεμέλια και για ένα τρίτο υδραγωγείο, το Άκουα Βίργκο. Ο Κλαύδιος έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στις μεταφορές, φτιάχνοντας δρόμους και κανάλια σε όλη την επικράτεια. Μεταξύ αυτών ήταν ένα τεράστιο κανάλι που οδηγούσε από τον Ρήνο στη θάλασσα καθώς και ένα δρόμο που συνέδεε τη Ιταλία με τη Γερμανία (και τα δυο είχαν ξεκινήσει από τον πατέρα του, τον Δρούσο). Κοντά στη Ρώμη, έστησε πλωτό κανάλι στον Τίβερη που οδηγούσε στο καινούριο λιμάνι του Πόρτους, βόρεια της Όστιας (αρχ. Όστια Αντίκα). Το λιμάνι αυτό είχε σχήμα ημικύκλιου με δύο μόλους και ένα φάρο στο στόμιό του. Η κατασκευή του είχε το επιπλέον όφελος ότι μείωσε τον υπαρκτό κίνδυνο πλημμύρας της πόλης.

Το λιμάνι της Όστιας ήταν μέρος της λύσης που επινόησε ο Κλαύδιος για τις συνεχείς ελλείψεις σιταριού κατά τους χειμώνες, μετά δηλαδή, την παύση των Ρωμαϊκών ναυτικών αποστολών. Ως δεύτερη λύση, ασφάλισε τα πλοία που αναλάμβαναν το ρίσκο να μεταφέρουν σιτηρά από την Αίγυπτο τους εκτός περιόδου μήνες του χρόνου. Έδωσε, ακόμα, ειδικά δικαιώματα στους ναύτες όπως υπηκοότητα και την εξαίρεσή τους από τον περίφημο Πάπιο Ποππαίο Νόμο (Lex Papia Poppaea), το νόμο που διακανόνιζε ζητήματα γάμου. Επιπλέον, αναίρεσε τα φορολογικά βάρη που είχε επιβάλλει ο Καλιγούλας στα τρόφιμα και μείωσε τη φορολογία σε περιοχές που υπέφεραν από ξηρασία ή λιμό.

Το τρίτο μέρος της παρέμβασης του Κλαύδιου αφορούσε την αύξηση της καλλιεργήσιμης γης στην Ιταλία. Αυτό θα επιτυγχάνονταν με τη διοχέτευση των νερών της λίμνης του Φούσινε ώστε να μετατρέψει σε πλωτό το διπλανό ποτάμι, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Αρχικά, έσκαψαν μια σήραγγα κάτω από το υπόστρωμα της θάλασσας αλλά δίχως επιτυχία. Η σήραγγα ήταν στρεβλή και μικρών διαστάσεων, με αποτέλεσμα να πλημμυρίσει ανήμερα των εγκαινίων του έργου. Η πλημμύρα ξέβγαλε στην επιφάνεια της γης τα αποκαλυπτήρια μιας έκθεσης για τους μονομάχους που θα χρησιμοποιούνταν για το άνοιγμα της τελετής και ο Κλαύδιος (καθώς και άλλοι παρευρισκόμενοι) αναγκάστηκε να τρέξει για τη ζωή του. Το συγκεκριμένο έργο ανακατασκευάστηκε πολλές φορές στην ιστορία, για παράδειγμα, από τον Τραϊανό και τον Αδριανό και αργότερα, κατά το 13ο αιώνα, από τον αυτοκράτoρα Φρειδερίκο Β’ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η οριστική στήριξή του επετεύχθη από τον Ρωμαϊκό Οίκο των Τορλόνια το 19ο αιώνα, δημιουργώντας τελικά 650 τετ. χιλιόμετρα καλλιεργήσιμης γης. Ο πρίγκηπας Τορλόνια επεξέτεινε τη σήραγγα του Κλαύδιου ως και τρεις φορές την αρχική του χωρητικότητα.

Σχέσεις με τη Σύγκλητο

Λόγω των συνθηκών υπό τις οποίες ανέλαβε το θρόνο, ο Κλαύδιος έδωσε μεγάλη έμφαση στο να διατηρήσει ικανοποιημένη τη Σύγκλητο. Στις συνόδους της, ο αυτοκράτoρας καθόταν ανάμεσα τους συγκλητικούς και μιλούσε όταν έρθει η σειρά του. Ομοίως, όταν προλόγιζε έναν καινούριο νόμο, καθόταν σε έναν παγκάκι ανάμεσα στους ύπατους. Αρχικά, αρνήθηκε πολλούς από τους τίτλους των προκατόχων του όπως το Imperator, και προτίμησε να τους υιοθετήσει στη διάρκεια του χρόνου. Επέτρεψε στη Σύγκλητο να κόψει τα δικά της μπρούτζινα νομίσματα για πρώτη φορά από την εποχή του Αυγούστου και επανέφερε τις επαρχίες της Μακεδονίας και της Αχαΐας ξανά υπό τον έλεγχο της Συγκλήτου.

Ο Κλαύδιος επιθυμούσε να ξαναστήσει το εν λόγω σώμα ως περισσότερο αντιπροσωπευτικό και πιο αποδοτικό στη λειτουργία του. Κάποτε, μάλωσε τους συγκλητικούς για την απροθυμία τους να συζητούν οι ίδιοι νομοσχέδια που τους είχε προτείνει αυτός. Σε έναν από τους λόγους του ανέφερε:

«Αν αποδέχεστε αυτές τις προτάσεις μου, Κληρωτοί Πατέρες, πέστε το άμεσα και απλά, όπως ακριβώς το πιστεύετε. Αν δεν τις αποδέχεστε, προτείνετε εναλλακτικές, αλλά κάντε το εδώ και τώρα. Αν πάλι επιθυμείτε χρόνο για να συσκεφθείτε, θα τον έχετε, υπό την προϋπόθεση ότι θα είστε έτοιμοι να αναγγείλετε τις αποφάσεις οποτεδήποτε σας ζητηθεί η σύγκλιση του σώματος. Είναι ανάρμοστο προς την αξιοπρέπεια του θεσμού της Συγκλήτου να διαβάζει ο νεοεκλεγμένος ύπατος λέξη προς λέξη τις απόψεις του και οι υπόλοιποι απλά να λένε «συμφωνώ» και, αφού αυτός φύγει, η συνέλευση να ανακοινώνει ότι «συζητήσαμε.».

Παράλληλα ο Κλάυδιος αναζητούσε κατάλληλους ανθρώπους από διάφορες επαρχίες της αυτοκρατορίας, όπως τη Γαλατία, και επέπληττε τους συγκλητικούς που περιφρονούσαν τέτοια στελέχη. Επίσης αύξησε τον αριθμό των πατρίκιων με την αποδοχή νέων οικογενειών εις το σώμα, καθώς οι υπάρχουσες οικογένειες ευγενών ήταν σε φθίνουσα αριθμητικά πορεία. Αυτό ήταν κάτι που είχαν κάνει και οι προκάτοχοί του, τόσο ο Λούκιος Ιούνιος Βρούτος όσο και ο Ιούλιος Καίσαρας.

Εντούτοις, πολλοί συγκλητικοί παρέμειναν εχθρικοί απέναντί του και υπήρξαν ουκ ολίγες απόπειρες κατά της ζωής του. Η αντιπαλότητα αυτή διαπέρασε τις ιστορικές αναφορές της εποχής και, σε αντίδραση, ο Κλαύδιος αναγκάστηκε να περιορίσει τις εξουσίες της Συγκλήτου στη διοίκηση. Για παράδειγμα, όταν ολοκληρώθηκε το λιμάνι της Όστιας, παραχώρησε τη διαχείρισή του σε έναν Προκουράτορα. Η διεύθυνση πολλών αυτοκρατορικών οικονομικών θεμάτων ανατέθηκε σε απελεύθερους και άλλους διορισμένους από τον αυτοκράτορα. Αυτό ερέθιζε τη Σύγκλητο περισσότερο και έδινε τροφή στις φήμες ότι οι απελεύθεροι είχαν υποδουλώσει τον αυτοκράτορα.

Στα χρόνια του Κλαύδιου υπήρξαν αρκετές προσπάθειας πραξικοπηματικής ανατροπής του, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν πολλοί συγκλητικοί. Νωρίς στη θητεία του Κλαύδιου εκτελέστηκε, υπό άγνωστες συνθήκες, ο Άππιος Σιλανός. Σύντομα, οι συγκλητικοί Βινικιανός και Σκριβωνιανός (κυβερνήτης της Δαλματίας) ξεσήκωσαν αντάρτικο κερδίζοντας αρκετή στήριξη από τους συναδέλφους τους. Τελικά, η προσπάθεια απέτυχε λόγω της διστακτικότητας των οπλιτών του Σκριβωνιανού και της κατοπινής αυτοκτονίας των κυριότερων εκ των συνωμοτών. Αρκετοί άλλοι συγκλητικοί δοκίμασαν παρόμοιες τακτικές και καταδικάστηκαν. Ο γαμπρός του Κλαύδιου, Πομπήιος Μάγνος εκτελέστηκε για το ρόλο του σε συνωμοσία με συνεργάτη τον πατέρα του, Κράσσο Φρούγκι. Μια ακόμα δολοπλοκία που εξυφάνθηκε περιελάμβανε τους συνωμότες Λεύκιο Σατουρνίνο, Κορνήλιο Λούπο και Πομπήιο Πέδο. Το 46, ο Ασίνιος Γάλλος, εγγονός του Ασίνιου Πολλίωνα, και ο Στατίλιος Κορβίνος στάλθηκαν στην εξορία για τη συνωμοσία που εξύφαναν σε συνεργασία με απελεύθερους από το στενό περιβάλλον του Κλαύδιου. Επίσης εκτελέστηκε (για άγνωστους λόγους και δίχως δίκη) ο Βαλέριος Ασιατικός, ανιψιός του Καλιγούλα και συγκλητικός. Οι πηγές αναφέρουν ότι το αδίκημα ήταν η μοιχεία και ότι ο Κλαύδιος ξεγελάστηκε για να τον καταδικάσει. Παρ’ όλα αυτά, ένα χρόνο αργότερα, ο ίδιος ο Κλαύδιος κατακεραύνωσε τον Ασιατικό σε ομιλία του προς Γαλάτες, πράγμα που υποδηλώνει ότι η αιτία του θανάτου του πρέπει να ήταν πολή πιο ουσιώδης. Ο Ασιατικός ήταν υποψήφιος για το θρόνο μετά το θάνατο του Καλιγούλα και συνύπατος με τον συνωμότη Στατίλιο Κορβίνο που αναφέρθηκε πρωτύτερα. Εν συνόλω, ο Σουητώνιος αναφέρει ότι θανατώθηκαν 35 συγκλητικοί και 300 ιππείς για παραπτώματα κατά του Κλαύδιου. Περιττό να ειπωθεί ότι οι αντιδράσεις σε αυτές τις συνωμόσίες διόλου δεν διευκολυναν τις σχέσεις Συγκλήτου-αυτοκράτoρα.

Κυβέρνηση και συγκεντρωτισμός εξουσίας

Ο Κλαύδιος δεν ήταν ο πρώτος Αυτοκράτoρας που χρησιμοποίησε απελεύθερους (πρώην σκλάβους) στην καθημερινή λειτουργία της κυβέρνησής του. Αύξησε όμως το ρόλο τους για δύο λόγους: πρώτον, λόγω της διαρκούς κόντρας με μερίδα της Συγκλήτου (και του σεβασμού που έτρεφε προς το σώμα) και, δεύτερον, διότι προτιμούσε ανελεύθερους αντί για αξιωματούχους γεννημένους «πολίτες» της Ρώμης, καθώς θεωρούσε τους τελευταίους ισάξιους και όχι κατώτερούς του.

Η γραμματεία του διαιρέθηκε σε γραφεία, το καθένα εκ των οποίων ήταν υπό τη δικαιοδοσία ενός απελεύθερου. Γραμματέας επικοινωνίας ορίστηκε ο Νάρκισσος, γραμματέας οικονομικών υποθέσεων ο Πάλλας και επίτροπος για θέματα δικαιοσύνης ο Κάλλιστος. Υπήρχε και ένα τέταρτο γραφείο γενικών υποθέσεων το οποίο διοικούσε ο Πολύβιος, ώσπου τελικά εκτελέστηκε για προδοσία. Οι τρεις τους μπορούσαν επίσης να αντιπροσωπεύουν τον Αυτοκράτορα, όπως για παράδειγμα έκανε ο Νάρκισσος απευθύνοντας μήνυμα στα στρατεύματα πριν τη μάχη της Βρετανίας. Επειδή τα αξιώματα ήταν εξαιρετικά σημαντικά, οι συγκλητικοί έπνεαν μένεα που κατέχονταν από πρώην δούλους. Αφού οι απελεύθεροι ήλεγχαν τα οικονομικά, την εκπαίδευση και το νόμο, πίστευαν ότι θα ήταν εύκολο γι' αυτούς να χειραγωγήσουν τους γραμματείς. Η πρακτική αυτή ήταν κάτι για το οποίον οι αρχαίοι συγγραφείς συχνά επέπλητταν τον Κλαύδιο, αν και παραδέχονταν ότι οι απελεύθεροι ήταν, στην πράξη, πιστοί στον Αυτοκράτoρα. Ο ίδιος έτρεφε εκτίμηση για το έργο τους, αν και δεν δίστασε να τιμωρήσει τους προδότες με συντριπτική δύναμη, όπως με τον Πολύβιο και τον Φήλικα, αδερφό του Πάλλα. Επειδή δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι ο χαρακτήρας των μεταρρυθμίσεων του Κλαύδιου άλλαξε σε καμία στιγμή, φαίνεται πως πράγματι είχε τους απελεύθερους υπό τον απόλυτο και διαρκή έλεγχό του. Πάντως, από τις θέσεις τους και άσχετα από το σχετικό πολιτικό εκτόπισμά τους, είναι γεγονός ότι οι απελεύθεροι κατάφεραν να συγκεντρώσουν μεγάλο πλούτο. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος λέγει ότι αρκετοί από αυτούς ήταν πλουσιότεροι κι από τον Κράσσο, τον πιο ευκατάστατο Ρωμαίο πριν την απεμπόληση της δημοκρατίας το 31 π.Χ.

Θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις

Ο Κλαύδιος, ως συγγραφέας διατριβής για τις θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις του Αυγούστου, πίστευε ότι μπορούσε να επαναλάβει το ίδιο καθήκον. Είχε συγκεκριμένες απόψεις για τη μορφή του επίσημου θρησκευτικού καθεστώτος της αυτοκρατορίας. Αρνήθηκε την πρόταση των Ελλήνων Αλεξανδρινών να αναγείρουν ναό στο πρόσωπό του, λέγοντάς τους ότι μόνο οι θεοί επιλέγουν νέους θεούς. Επανέφερε χαμένες μέρες θρησκευτικών φεστιβάλ στο εορτολόγιο και ακύρωσε αρκετές ξενόφερτες γιορτές που είχε εισαγάγει ο Καλιγούλας. Επίσης, αποκατέστησε παλαιά έθιμα και μαζί την αρχαϊκή γλώσσα. Επειδή ήταν ανήσυχος με τη διασπορά διαφόρων ανατολίτικων μυστηρίων στην πρωτεύουσά του, αναζητούσε επίμονα Ρωμαϊκά θρησκευτικά υποκατάστατα. Έτσι, έδωσε έμφαση στα Ελευσίνια Μυστήρια που ήταν δημοφιλή στα χρόνια της Δημοκρατίας, εκδίωξε τους διαφόρους αστρολόγους και επανέφερε τους Ρωμαίους οιωνοσκόπους ως Χάρουσπεξ. Ήταν ιδιαίτερα σκληρός έναντι των Δρυίδων λόγω της αντι-συμβατότητάς τους με τη ρωμαϊκή θρησκεία και τις προσηλυτιστικές τους τακτικές. Αναφέρεται μάλιστα ότι κάποτε εξεδίωξε τους Ιουδαίους από τη Ρώμη, καθώς η διάδοση του χριστιανισμού προκαλούσε αναταραχή στην ιουδαϊκή κοινότητα. Ο Κλαύδιος ήταν αντίθετος με τον προσηλυτισμό κάθε θρησκείας ακόμα και σε μακρινές επαρχίες όπου επιτρέποντο στους ντόπιους να λατρεύουν τους θεούς τους. Οι πράξεις αυτές κέρδισαν την εκτίμηση ακόμα και του Σένεκα που, σε μια από τις κωμωδίες του, παρουσιάζει έναν αρχαίο Λατίνο θεό να υπερασπίζεται θερμά τον Κλαύδιο.

Θεάματα

Κατά τον Σουητώνιο, ο Κλαύδιος ήταν μεγάλος φίλος των παιχνιδιών. Λέγεται ότι σε παραστάσεις μονομάχων ανασηκωνόταν από τη θέση του μαζί με το κοινό και ζητωκραύγαζε τους παλαιστές. Ό ίδιος ηγήθηκε στην εισαγωγή αρκετών καινούριων και πρωτοπόρων παιχνιδιών. Αμέσως μετά την αναρρίχησή του στο θρόνο, θεσμοθέτησε παιχνίδια στη μνήμη και ανήμερα των γενεθλίων του πατέρα του. Ετήσιες γιορτές έπαιρναν επίσης μέρος σε κάθε επέτειο της διακυβέρνησής του στα Πραιτοριανά ανάκτορα. Επί των ημερών του, έλαβαν χώρα τα λεγόμενα Λούντι Τερεντίνι, αγώνες προς τιμήν των 800 χρόνων από την ίδρυση της Ρώμης. Ο Αύγουστος είχε οργανώσει τις ίδιες ακριβώς τελετές λιγότερο από 100 χρόνια νωρίτερα, με το λανθασμένο αιτιολογικό ότι οι αγώνες γιορτάζονταν κάθε 110 και όχι 100 χρόνια. Ο Κλαύδιος καθιέρωσε, τέλος, ναυτικές μάχες για να σημειώσει την αποτυχημένη προσπάθειά του να διοχετεύσει τα νερά του ποταμού Φουσίνε.

Στην Όστια, μπροστά σε πολλούς θεατές, ο Κλαύδιος πάλεψε με μια φάλαινα-δολοφόνο που είχε παγιδευτεί στο λιμάνι. Το γεγονός παρακολουθούσε ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος:

«Φάλαινα-δολοφόνος εθεάθη στο λιμάνι να παλεύει με τον αυτοκράτoρα Κλαύδιο. Βγήκε στα ρηχά τότε που αυτός τελείωνε την κατασκευή του λιμανιού έπειτα από ένα ναυάγιο πλοίου που μετέφερε δέρματα από τη Γαλατία. Τρεφόμενη εκεί για μερικές μέρες, δημιούργησε αυλάκι στα ρηχά, αφού το κύμα σήκωσε τόση άμμο που δεν μπορούσε να στρίψει καθόλου και, καθώς κυνηγούσε την τροφή της με τα κύματα να βγαίνουν στο γιαλό, η ράχη της πετάχτηκε έξω όπως ακριβώς τουμπάρει της βάρκας η καρίνα. Ο αυτοκράτωρ διέταξε να απλώσουν δίχτυα γύρω απ’ το λιμένα και η ανάμειξή του με τους εκεί Πραιτοριανούς αποτέλεσε θέαμα για τον κόσμο. Στρατιώτες στα πολεμικά πλοία έριχναν καταιγισμό λόγχεων όταν μία εξ αυτών κατέκλυσε το θηρίο, βυθίζοντάς το» Historia Naturalis IX. 14-15.

Ο Κλαύδιος επισκεύασε και στόλισε αρκετούς χώρους εκδηλώσεων της Ρώμης. Οι παλιές ξύλινες ράβδοι του Μεγάλου Ιπποδρόμου αντικαταστάθηκαν από χρυσοστόλιστες μαρμάρινες δοκούς. Δημιουργήθηκε επίσης μια καινούρια εξέδρα για τους συγκλητικούς, που πρωτύτερα κάθονταν ανάμεσα στο κοινό. Ο Κλαύδιος ανασκεύασε το θέατρο του Πομπήιου μετά την καταστροφή του από πυρκαγιά και κατά τα νέα εγκαίνια, οργάνωσε μονομαχίες τις οποίες παρακολούθησε και ο ίδιος από ειδική πλατφόρμα στη θέση της ορχήστρας.

ΙΙΙ. Θάνατος, θεοποίηση και υστεροφημία

Οι αρχαίοι ιστορικοί φαίνεται να συμφωνούν ότι ο Κλαύδιος πέθανε από δηλητηρίαση (είτε από μανιτάρι είτε από φτερό) τις πρωινές ώρες της 13ης Οκτωβρίου του 54. Κάποιοι λένε πως βρισκόταν στη Ρώμη, άλλοι στη Σινούεσσα. Μερικοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι πέθανε μετά από μια αλλά υπερβολική δόση, ενώ άλλοι ότι κατάφερε να επανέλθει για να δηλητηριαστεί ξανά αργότερα. Επίσης, κάποιοι εμπλέκουν ως εμπνευστή της μοιραίας πράξης τον Άλοτο (δοκιμαστή φαγητού του), τον Ξενοφώντα (γιατρό του) ή τον διάσημο δηλητηριαστή Λοκούστα. Σχεδόν όλοι συγκλίνουν στην τελευταία γυναίκα του, την Αγριππίνα. Οι δυο τους είχαν αρκετούς τσακωμούς τους μήνες πριν το θάνατο του Κλαύδιου. Ο ίδιος κατηγορούσε ανοιχτά όλες τις «κακές» συζύγους του και απέβλεπε στο μεγάλωμα του γιου του Βρετανικού για να αποκαταστήσει την τιμή της οικογένειάς του. Αντιθέτως, η Αγριππίνα είχε δικά της κίνητρα στο να προωθεί τον Νέρωνα, αντί του Βρετανικού.

Ο Κλαύδιος εστεμμένος 

με κλάδο ελαίας

Σύγχρονοι ερευνητές εκφράζουν αμφιβολίες για το κατά πόσο ο Κλαύδιος δολοφονήθηκε, πιστεύοντας ότι κατέληξε μετά από αρρώστια ή λόγω ηλικίας. Άλλοι πιστεύουν ότι η καθολικότητα της αναφοράς των αρχαίων πηγών στο γεγονός του δηλητηριασμού πρέπει να είναι αληθής. Αλλά, η ιστορία εκείνες τις εποχές δεν ήταν δυνατό να γραφτεί με απόλυτα αντικειμενικά στοιχεία και πολλές φορές αντιστοιχούσε σε απλό κουτσομπολιό, στηριζόμενο σε απόψεις ιστορικών αρκετά χρόνια μετά τα συμβάντα, ώστε να μπορούν να αποφύγουν πιθανή δίωξή τους. Την επομένη του θανάτου του, οι στάχτες του Κλαύδιου εισήχθησαν στο Μαυσωλείο του Αυγούστου, μετά από μεγαλοπρεπή κηδεία όμοια με αυτή του ίδιου του Αυγούστου.

Ο Κλαύδιος αγιοποιήθηκε από τη Σύγκλητο και τον Νέρωνα σχεδόν αμέσως. Η διαθήκη του ανέφερε ότι ο θρόνος είτε θα μοιραζόταν μεταξύ των Νέρωνα και Βρετανικού ή θα περιέρχονταν στα χέρια του Βρετανικού, ο οποίος θα ενηλικιωνόταν μόλις λίγους μήνες αργότερα. Τελικά, ο Νέρωνας επικράτησε και πολλοί από τους λιγότερο ένθερμους υποστηρικτές του Κλαύδιου έγιναν αυτόματα φίλοι του νέου αυτοκράτoρα.

Λίγο πριν τον θάνατο του Κλαύδιου, η Αγριππίνα είχε στείλει τον Νάρκισσο μακρυά και όταν αυτός γύρισε τον δολοφόνησε. Όμως, ο γραμματέας των επικοινωνιών πρόλαβε να κάψει όλη την αλληλογραφία του Κλαύδιου ώστε να μην λοιδωρηθεί περαιτέρω ο νεκρός αυτοκράτoρας από ένα ήδη εχθρικό νέο καθεστώς. Ως εκ τούτου, δυστυχώς, οι απόψεις του αυτοκράτoρα για τις πολιτικές του πράξεις χάθηκαν για πάντα από την ιστορία.

Όπως ο Κλαύδιος είχε συχνά ασκήσει κριτική στους προκατόχους του, έτσι και ο Νέρωνας καυτηρίαζε τη μνήμη του αποθανόντα και ανέτρεψε αρκετούς από τους νόμους του, λέγοντας ότι ο Κλαύδιος θα πρέπει να ήταν πολύ ηλίθιος για να μπορέσει να τους σκεφτεί καν. Η γραμμή αυτή περί του «άμυαλου» Κλαύδιο παρέμεινε η επίσημη θέση του Νέρωνα καθ΄όλη τη θητεία του. Ο ναός του Κλαύδιου αφέθηκε ανεκπλήρωτος στα ατελή θεμέλιά του, ώσπου ο Νέρωνας έχτισε στο ίδιο σημείο τη δική του Ντόμους Αουρέα.

IV. Γάμοι και προσωπική ζωή

Ο γιός του Κλαύδιου, Βρετανικός

Η ερωτική ζωή του Κλαύδιου ήταν ασυνήθιστη για ένα υψηλής τάξεως Ρωμαίο της εποχής. Όπως αναφέρει ο Γκίμπον, από τους πρώτους 15 αυτοκράτoρες «ο Κλαύδιος ήταν ο μόνος του οποίου οι ερωτικές προτιμήσεις ήταν ορθές» υπονοώντας ότι δεν είχε ποτέ του άντρες ή αγόρια ως εραστές. Ο Σουητώνιος αναφέρει ότι «είχε μεγάλο πόθο για τις γυναίκες, αλλά κανένα ενδιαφέρον στους άντρες». Αυτή την επιλογή του Κλαύδιου άλλοι ιστορικοί τη θεώρησαν αρνητική απέναντί του, κατηγορώντας τον ότι ήταν γυναικάς μα και γυναικόδουλος.

Πλαυτία Ουργουλανίλλα

Ο Κλαύδιος παντρεύτηκε τέσσερις φορές. Ο πρώτος του γάμος με την Πλαυτία Ουργουλανίλλα έγινε ύστερα από δύο αποτυχημένους αρραβώνες. Ο πρώτος ήταν με τη μακρινή του ξαδέλφη Αιμίλια Λέπιδα και διεκόπη για πολιτικούς λόγους. Ο δεύτερος ήταν με τη Λιβία Μεδουλλίνα που χάλασε με τον θάνατό της ανήμερα της τελετής γάμου. Η Ουργουλανίλλα ήταν εγγονή της εμπιστευτικής της Λιβίας, της Ουργουλανίας. Στα χρόνια που ήταν μαζί, απέκτησαν έναν γιο τον Κλαύδιο Δρούσο. Ο γιος πέθανε από ασφυξία στην εφηβεία του αμέσως μετά τον αρραβώνα του με την Ιουλίνα, κόρη του Σηιανού. Ο Κλαύδιος χώρισε την Ουργουλανίλλα για μοιχεία και επειδή υποπτευόταν ότι είχε σκοτώσει τη νύφη του Απρωνία. Όταν η Ουργουλανίλλα ξαναγέννησε μετά το χωρισμό τους, ο Κλαύδιος απαρνήθηκε το νεογέννητο κορίτσι, αφού πραγματικός της πατέρας ήταν ένας από τους απελεύθερούς του.

Αιλία Παιτίνα

Περί το 28, ο αυτοκράτoρας παντρεύτηκε την Αιλία Παιτίνα, συγγενή του Σηιανού και ενδεχομένως υιοθετημένη κόρη του. Απέκτησαν μαζί μια κόρη, την Κλαυδία Αντωνία. Χώρισαν πιθανώς για πολιτικούς λόγους, αν και σύμφωνα με τον Leon, η πραγματική αιτία ήταν η συναισθηματική και ψυχική καταπίεση που του προκαλούσε η γυναίκα του.

Η Βαλέρια Μεσσαλίνα κρατά τον γιό της 

Βρετανικό. Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι

ΚΛΙΚ για μεγέθυνση

Βαλερία Μεσσαλίνα

Λίγα χρόνια μετά την Παιτίνα, το 38 ή το 39, ο Κλαύδιος παντρεύτηκε τη Βαλερία Μεσσαλίνα, πρώτη ξαδέρφη του και μέλος του στενού κύκλου του Καλιγούλα. Η Μεσσαλίνα σύντομα γέννησε την Κλαυδία Οκταβία. Αμέσως μετά την άνοδό του στο θρόνο, ήλθε στη ζωή ο γιος του Βρετανικός (πραγματικό όνομα Τιβέριος Κλαύδιος Γερμανικός). Ο γάμος τους εξελίχθηκε σε τραγωδία. Οι αρχαίοι συγγραφείς υπονοούν ότι η Μεσσαλίνα ήταν νυμφομανής και άπιστη (ο Τάκιτος μάλιστα τη συνέκρινε με πόρνη) που τον χρησιμοποίησε για να συγκεντρώσει μεγάλο πλούτο. Το 48 η Μεσσαλίνα παντρεύτηκε τον εραστή της Γάιο Σίλιο και μάλιστα σε δημόσια τελετή, ενώ ο Κλαύδιος βρισκόταν στην πόλη Όστια. Οι ιστορικές πηγές διαφωνούν στο κατά πόσο χώρισε τον άντρα της πρώτα με σκοπό να σφετεριστεί το θρόνο. Ο Scramuzza αναφέρει στη βιογραφία του Κλαύδιου ότι ο Σίλιος πρέπει να είχε πείσει τη Μεσσαλίνα ότι η τύχη του Κλαύδιου ήταν χαμένη από χέρι και ότι ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσει τα παιδιά της ήταν να παντρευτεί εκείνον. Όπως και να ’χει, ο Κλαύδιος σκότωσε τόσο τη Μεσσαλίνα και τον Σίλιο όσο και τους άμεσα γνωστούς τους. Τότε, ο Κλαύδιος ζήτησε από τους πραιτοριανούς να υποσχεθούν ότι θα τον σκοτώσουν αν ξαναπαντρευόταν ποτέ.

Αγριππίνα η Νεότερη

Παρά την υπόσχεσή του, ο Κλαύδιος παντρεύτηκε μια ακόμα φορά. Οι ιστορικοί αναφέρουν ότι οι απελεύθεροί του του πρότειναν τρεις γυναίκες:

• Την τρίτη σύζυγό του Καλιγούλα, Λολλία Παυλίνα
• Την πρώην σύζυγό του, με την οποία είχε διαζευχθεί, Αιλία Παιτίνα
• Την ανιψιά του Κλαύδιου, την Αγριππίνα τη Νεότερη

Σύμφωνα με τον Σουητώνιο, την κούρσα κέρδισε η τελευταία, χάρη στις θηλυκές της πονηριές. Η αλήθεια πρέπει να είχε περισσότερο να κάνει με την πολιτική. Το πραξικόπημα του Σίλιου και της Μεσσαλίνας έπεισε τον Κλαύδιο ότι είχε μεν τη στήριξη της οικογένειας των Ιουλίων, αλλά όχι των Κλαυδίων. Αυτή του η αδυναμία γινόταν εντονότερη αν σκεφτεί κανείς ότι δεν είχε κανένα έτοιμο διάδοχο, αφού ο Βρετανικός ήταν ακόμα μωρό. Η Αγριππίνα ήταν μια από τις τελευταίες απογόνους του Αυγούστου και ο γιος της ο Νέρων ήταν από τους λίγους εναπομείναντες άντρες του αυτοκρατορικού οίκου. Πιθανές μελλοντικές ανταρσίες ενδέχετο να πλαισιωθούν γύρω από αυτούς τους δύο και η ίδια η Αγριππίνα φαίνεται πως είχε εκδηλώσει τέτοιες διαθέσεις. Η Σύγκλητος φαίνεται πως πίεζε υπέρ του γάμου Κλαύδιου-Αγριππίνας ώστε να σταματήσει η διαμάχη μεταξύ των δύο οικογενειών. Ο Κλαύδιος τη δέχτηκε για γυναίκα του και υιοθέτησε τον Νέρωνα ως θετό του γιο. Ο Νέρωνας ορίστηκε κληρονόμος μαζί με τον ανήλικο Βρετανικό, παντρεύτηκε την Οκταβία και προήχθη γοργά. Ήταν δημοφιλέστερος με το λαό απ΄ ό,τι ο Βρετανικός, ως εγγονός του Γερμανικού και απευθείας απόγονος του Αυγούστου.

V. Σωματικές ταλαιπωρίες και προσωπικότητα

Ο ιστορικός Σουητώνιος περιγράφει με αρκετή λεπτομέρεια τις παθοφυσιολογικές αδυναμίες του Κλαύδιου. Τα γόνατά του ήταν αδύναμα και λύγιζαν υπό το βάρος του σώματός του, ενώ το κεφάλι του σειόταν. Ο Κλαύδιος ψέλλιζε και η ομιλία του ήταν μπερδεμένη. Συχνά, έτρεχαν τα σάλια του και, όταν ήταν σε έξαψη, και η μύτη του. Ο στωικός Σένεκας λέει στο έργο του «Αποκολοκύνθωσις» ότι η φωνή του Κλαύδιου ήταν μοναδική στο ζωικό βασίλειο και τα χέρια του αδύνατα, αλλά, όταν ήταν ήρεμος και καθιστός, έμοιαζε με ψηλό, γεροδεμένο άντρα που ενέπνεε σεβασμό. Αντίθετα, όταν ήταν νευριασμένος ή αγχωμένος τα συμπτώματα αδυναμίας του πολλαπλασιάζονταν. Οι ιστορικοί συμφωνούν, πάντως, ότι μέχρι την άνοδό του στο θρόνο, η κατάστασή του είχε καλυτερεύσει. Ο ίδιος είχε ισχυριστεί ότι, στο παρελθόν, φούσκωνε συνειδητά τα ελαττώματά του μόνο και μόνο για να σώσει τη ζωή του.

Σύγχρονες διαγνώσεις για την υγεία του Κλαύδιου καταλήγουν σε διαφορετικά συμπεράσματα. Πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, οι ιστορικοί πίστευαν ότι έπασχε από πολιομυελίτιδα (π.χ. ο Ρόμπερτ Γκρέιβς στο βιβλίο του «Κλαύδιος» που εκδόθηκε τη δεκαετία του 1930). Όμως, η πολιομυελίτιδα δεν εξηγεί κάποια από τα συμπτώματα και οι νεότερες θεωρήσεις εικάζουν ότι έπασχε από εγκεφαλική παράλυση ή το Σύνδρομο Τουρέτ. Στο χαρακτήρα, οι ιστορικοί τον περιγράφουν ως ευγενικό και με κοινά ενδιαφέροντα λέγοντας ότι πολλές φορές συνέτρωγε με τους πλειβίους. Το περιγράφουν, επίσης, ως αιμοβόρο και σκληρό, υπερβολικά καλό φίλο των μονομαχιών και των εκτελέσεων. Ήταν ευέξαπτος αλλά παραδεχόταν αυτήν του την αδυναμία και είχε συχνά ζητήσει συγνώμη για τον θυμό του. Έδειχνε μεγάλη εμπιστοσύνη και ήταν αντικείμενο εκμετάλλευσης τόσο των γυναικών του όσο και των απελεύθερων που τον περιστοίχιζαν. Ταυτόχρονα, τον παρουσιάζουν ως παρανοϊκό, βαρετό, συγκεχυμένο. Παρά ταύτα, στα έργα του ίδιου του Κλαύδιου παρουσιάζεται ως οξυδερκής, καλοδιαβασμένος, δίκαιος, συνειδητός κυβερνήτης με ενδιαφέρον για την παραμικρή λεπτομέρεια. Για παράδειγμα, μετά την ανακάλυψη των δικών του «Επιστολών προς Αλεξανδρινούς», οι ιστορικοί του τελευταίου αιώνα έχουν επιχειρήσει να αποκαταστήσουν την εικόνα του, αναζητώντας την πλήρη αλήθεια για αυτόν. Ο Κλαύδιος, παραμένει πάντως ένα μυστήριο.

VI. Επιστημονικό έργο και απόηχος

Τα τρία νέα λατινικά γράμματα 

του Κλαύδιου. Ο Κλαύδιος ήταν 

από τους τελευταίους Ρωμαίους 

που μιλούσαν Ετρουσκικά.

Ο Κλαύδιος έγραφε μανιωδώς σε όλη του τη ζωή. Ο Αρνάλντο Μομιλιάνο αναφέρει ότι κατά τη χρόνια του Τιβέριου (όταν ο Κλαύδιος έφτασε στο αποκορύφωμα της συγγραφικής του παραγωγής), ήταν ασύνετο να μιλά κανείς για τη δημοκρατική Ρώμη. Οι νέοι ιστορικοί της εποχής έτειναν να γράφουν για τη νεόδμητη αυτοκρατορία και συσκότιζαν θέματα της αρχαιότητας. Ο Κλαύδιος ήταν από τους λίγους που έγραφαν και για τις δυο περιόδους. Εκτός από την ιστορία του Αυγούστου που του δημιούργησε τόσα προβλήματα, τα υπόλοιπα μεγάλα έργα του περιελάμβαναν την ιστορία των Ετρούσκων (καθώς και λεξικό της γλώσσας των Ετρούσκων), μια οχτάτομη ιστορία των Καρχηδονίων, καθώς και ένα βιβλίο για παιχνίδια με ζάρια. Ο Κλαύδιος ήταν ίσως ο τελευταίος άνθρωπος που μπορούσε να διαβάζει Ετρουσκικά. Παρά τη γενική αδιαφορία της αυτοκρατορικής εποχής για τον Κικέρωνα, ο Κλαύδιος τον υπερασπίστηκε ενάντια στις κατηγορίες του Ασίνιου Γάλλου. Πρότεινε, επίσης, τη μεταρρύθμιση του λατινικού αλφαβήτου με την προσθήκη τριών νέων γραμμάτων, δύο εκ των οποίων προόριζε να λειτουργήσουν όπως τα μοντέρνα αγγλικά γράμματα W και Y. Ο ίδιος τα εισήγαγε επισήμως όταν ήταν ύπατος, αλλά τελικά εγκαταλείφθηκαν κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορικής του ηγεσίας. Ο Κλαύδιος προσπάθησε, επίσης, να επαναφέρει την τακτική του να τοποθετούνται τελείες μεταξύ συνεχόμενων λέξεων (η κλασική λατινική γραφή γινόταν χωρίς κενά μεταξύ των λέξεων). Έγραψε επίσης τη δική του αυτοβιογραφία σε οκτώ τόμους, αλλά όπως λέει ο Σουητώνιος, το έργο αυτό έπασχε ποιότητας. Φυσικά, όπως ο Κλαύδιος κριτίκαρε τους προκατόχους του, ενδέχεται ότι και ο Σουητώνιος έκανε το ίδιο με τον Κλαύδιο.

Δυστυχώς, κανένα από τα έργα του δεν διασώθηκε. Υπάρχουν μόνο ως πηγές για τους συγγραφείς της ιστορίας των Ιούλιων-Κλαύδιων. Ο Σουητώνιος αναφέρεται στην αυτοβιογραφία του Κλαύδιου μόλις μια φορά, αλλά θα πρέπει να τη χρησιμοποίησε περισσότερες στα βιβλία του. Οι λόγοι του Κλαύδιου φαίνεται πως ήταν σχολαστικοί, πολλές φορές ξεφεύγοντας σε άλλα σχετικά ζητήματα. Αυτό δείχνει βαθιά γνώση πολλών ιστορικών γεγονότων που δεν μπορούσε παρά να θέλει μοιράζεται με τους άλλους. Πολλά από τα δημόσια έργα που δημιούργησε ο Κλαύδιος είχαν σχεδιαστεί για πρώτη φορά από τον Ιούλιο Καίσαρα. Ο Levick πιστεύει πως η αντιγραφή του Καίσαρα πρέπει να ήταν σταθερή τακτική του Κλαύδιου σε όλες του τις πολιτικές πρωτοβουλίες. Ομοίως, όταν ήταν ύπατος, οι πολιτικές του στηρίχτηκαν σε προηγούμενούς του όπως ο Άππιος Κλαύδιος Καίκος και εκμεταλλεύτηκε τη θέση του για να περάσει πολιτικές των εποχών της Δημοκρατίας. Τότε ήταν που πραγμάτωσε πολλές από τις θρησκευτικές του αλλαγές καθώς και την κατασκευή των περισσότερων δημοσίων έργων του. Πράγματι, φαίνεται πως η επιθυμία του να γίνει ύπατος προερχόταν από τη δίψα του να υλοποιήσει τις επιστημονικές του ιδέες. Για παράδειγμα, πίστευε (όπως πολλοί Ρωμαίοι) ότι ο Άππιος Κλαύδιος Καίκος είχε χρησιμοποιήσει το ίδιο αξίωμα πριν από αυτόν για να εισαγάγει το γράμμα R, και άρα ο ίδιος μπορούσε να εισαγάγει τα τρία δικά του.

VII. Στον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία

Μπρούτζινο άγαλμα του Κλαύδιου, 

Βρετανικό Μουσείο

Οι διασημότερες απεικονίσεις του Κλαύδιου είναι στα βιβλία «Εγώ ο Κλαύδιος» (1934) και «Κλαύδιος ο Θεός» (1935) του Ρόμπερτ Γκρέιβς, αμφότερα γραμμένα σε πρώτο πρόσωπο ώστε να δίνουν την εντύπωση στον αναγνώστη ότι επρόκειτο για αυτοβιογραφίες του αυτοκράτορα. Ο Γκρέιβς χρησιμοποίησε το τέχνασμα να τα παρουσιάσει ως πρόσφατα ανακαλυφθέντα και μεταφρασθέντα έργα του ίδιου του Κλαύδιου. Οι πραγματικές και διασωθείσες επιστολές, λόγοι και αποφθέγματα του Κλαύδιου είχαν επίσης εισαχθεί στο βιβλίο του, ώστε να φαίνεται αληθινό.

Το 1937, ο σκηνοθέτης Γιόζεφ φον Στέρνμπεργκ επιχείρησε να μεταφράσει σε ταινία το βιβλίο «Εγώ ο Κλαύδιος» διαλέγοντας τον Τσαρλς Λότον ως πρωταγωνιστή. Δυστυχώς, η συμπρωταγωνίστριά του ηθοποιός Μερλ Όμπερον κόντεψε να πεθάνει σε ένα ατύχημα και έτσι η ταινία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Οι μπομπίνες εκείνων των λίγων γυρισμάτων εμφανίστηκαν το 1965 σε ντοκιμαντέρ του BBC με τον τίτλο «Το Έπος που δεν Έγινε Ποτέ» αποκαλύπτοντας κάποιες από τις σκηνές του Λώτον. Σήμερα, ο παραγωγός Σκοτ Ρούντιν έχει αποκτήσει τα δικαιώματα για καινούρια ταινία αφιερωμένη στον Κλαύδιο.

Τα δύο βιβλία του Γκρέιβς αποτέλεσαν τη βάση για μεταγενέστερη τηλεοπτική σειρά του BBC. Στη σειρά αυτή συμμετείχε ο Ντέρεκ Τζάκομπι ως Κλαύδιος και μεταδόθηκε το 1976 από το κανάλι BBC2. Ήταν σημαντική εμπορική επιτυχία και κέρδισε πολλά βραβεία BAFTA. Το ίδιο σίριαλ μεταδόθηκε αργότερα και στις ΗΠΑ το 1977. Εκδόθηκε επίσης σε μορφή DVD που περιλαμβάνει το ντοκιμαντέρ «Το Έπος που δεν Έγινε Ποτέ».

Ο Κλαύδιος έχει εμφανιστεί σε πολλές άλλες ταινίες, μεταξύ των οποίων το φιλμ «Καλιγούλας» όπου ο κεντρικός χαρακτήρας τον παρουσιάζει ως χαζό - αντίθετα με τον Γκρέιβς που τον παρουσίασε ως πανέξυπνο και ικανότατο άνθρωπο που απλά παρίστανε τον χαζό. Με επίσης συμπαθητική ματιά παρουσιάζει τον Κλαύδιο και ο Μπάρυ Τζόουνς στην ταινία «ο Δημήτριος και οι Μονομάχοι».

Στην τηλεόραση, ο ηθοποιός Φρέντι Τζόουνς έπαιξε τον Κλαύδιο στη Βρετανική σειρά «Οι Καίσαρες» του 1968, όπως και ο Ρίτσαρντ Κίλι στη μίνι-σειρά «A.D.» (Π.Χ.). Τέλος, στον Κλαύδιο γίνεται αναφορά για την καταστολή ενός από τα πραξικοπήματα εναντίον του στην ταινία «ο Μονομάχος», αν και το γεγονός είναι ιστορικά αναληθές.

Στη λογοτεχνία, ο Κλαύδιος και οι σύγχρονοί του αναφέρονται στην ιστορική νουβέλα του Μίκα Βαλτάρι, «ο Ρωμαίος». Εξάλλου, ο Καναδός συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Άλφρεντ φαν Φοχτ επανέφερε τη μορφή του Κλαύδιου όπως την είχε φανταστεί ο Γκρέιβς στα βιβλία του «Αυτοκρατορία του Ατόμου» και «ο Μάγος του Λιν».

ΠΗΓΗ: https://el.wikipedia.org