Έκθεση UNICEF: Η Κατάσταση των Παιδιών στον Κόσμο 2016

Φτώχεια, αναλφαβητισμός και πρόωροι θάνατοι περιμένουν τα πιο μειονεκτούντα παιδιά του κόσμου.

Η Κατάσταση των Παιδιών στον Κόσμο, η ετήσια κορυφαία έκθεση της UNICEF, σκιαγραφεί μια έντονη εικόνα αυτού που περιμένει τα φτωχότερα παιδιά του κόσμου αν οι κυβερνήσεις, οι δωρητές, οι επιχειρήσεις και οι διεθνείς οργανισμοί δεν επιταχύνουν τις προσπάθειες για την αντιμετώπιση των αναγκών τους.

ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

Φτώχεια, αναλφαβητισμός και πρόωροι θάνατοι περιμένουν τα πιο μειονεκτούντα παιδιά του κόσμου

Κάνοντας τις σωστές επιλογές τώρα, είναι δυνατόν να αντιστραφεί, και θα αντιστραφεί αυτή η μοίρα, αναφέρει νέα έκθεση της UNICEF

Νέα Υόρκη, 28 Ιουνίου 2016 - Με βάση τις τρέχουσες τάσεις, 69 εκατομμύρια παιδιά θα πεθάνουν από αιτίες που ως επί το πλείστον μπορούν να προληφθούν, 167 εκατομμύρια παιδιά θα ζουν στη φτώχεια, και 750 εκατομμύρια γυναίκες θα έχουν παντρευτεί πριν την ενηλικίωσή τους, μέχρι το 2030, την ημερομηνία εκπλήρωσης των Στόχων για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη - εκτός και αν ο κόσμος επικεντρωθεί περισσότερο στη δεινή κατάσταση των παιδιών που βρίσκονται σε πιο μειονεκτική θέση, σύμφωνα με έκθεση της UNICEF που δημοσιεύεται σήμερα.

Η Κατάσταση των Παιδιών στον Κόσμο, η ετήσια κορυφαία έκθεση της UNICEF, σκιαγραφεί μια έντονη εικόνα αυτού που περιμένει τα φτωχότερα παιδιά του κόσμου αν οι κυβερνήσεις, οι δωρητές, οι επιχειρήσεις και οι διεθνείς οργανισμοί δεν επιταχύνουν τις προσπάθειες για την αντιμετώπιση των αναγκών τους.

«Αποστερώντας εκατοντάδες εκατομμύρια παιδιά από το να έχουν μια δίκαιη ευκαιρία στη ζωή είναι κάτι παραπάνω από μια απειλή για το μέλλον τους - τροφοδοτώντας το φαύλο κύκλο της μειονεξίας από γενιά σε γενιά, θέτει σε κίνδυνο το μέλλον των κοινωνιών τους», δήλωσε ο Εκτελεστικός Διευθυντής της UNICEF AnthonyLake. «Έχουμε μια επιλογή: Να επενδύσουμε σε αυτά τα παιδιά τώρα ή να επιτρέψουμε ο κόσμος μας να γίνει ακόμα πιο άνισος και διαιρεμένος.»

Η έκθεση σημειώνει ότι έχει γίνει σημαντική πρόοδος όσον αφορά την παιδική επιβίωση, στο να στείλουμε τα παιδιά στο σχολείο και να βγάλουμε ανθρώπους από τη φτώχεια. Τα ποσοστά της κάτω των πέντε ετών θνησιμότητας παγκοσμίως μειώθηκαν περισσότερο από το μισό από το 1990, αγόρια και κορίτσια πηγαίνουν στο δημοτικό σχολείο σε ίσους αριθμούς σε 129 χώρες, και ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας σε όλο τον κόσμο είναι σχεδόν ο μισός σε σχέση με τη δεκαετία του 1990.

Όμως η πρόοδος αυτή δεν υπήρξε ούτε ίση ούτε δίκαιη, αναφέρει η έκθεση. Τα φτωχότερα παιδιά έχουν διπλάσιες πιθανότητες να πεθάνουν πριν από τα πέμπτα γενέθλιά τους και να πάσχουν από χρόνιο υποσιτισμό σε σχέση με τα πλουσιότερα. Σε πολλά μέρη της Νότιας Ασίας και της Υποσαχάριας Αφρικής, τα παιδιά που γεννήθηκαν από μητέρες χωρίς εκπαίδευση είναι σχεδόν 3 φορές πιο πιθανό να πεθάνουν πριν τα 5 τους χρόνια σε σχέση με εκείνα που γεννήθηκαν από μητέρες με δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Και τα κορίτσια από τα φτωχότερα νοικοκυριά έχουν 2,5 περισσότερες πιθανότητες να παντρευτούν σε παιδική ηλικία σε σύγκριση με τα κορίτσια από τα πλουσιότερα νοικοκυριά.

Πουθενά δεν υπάρχει πιο ζοφερή προοπτική από ότι στην Υποσαχάρια Αφρική, όπου τουλάχιστον 247 εκατομμύρια παιδιά - ή τα 2 στα 3 - ζουν σε πολυδιάστατη φτώχεια, στερούμενα από αυτά που χρειάζονται για να επιβιώσουν και να αναπτυχθούν, και όπου σχεδόν το 60% των νέων 20-24 ετών από το φτωχότερο πέμπτο του πληθυσμού είχαν λιγότερα από τέσσερα έτη εκπαίδευσης. Με τις τρέχουσες τάσεις, η έκθεση προβλέπει, ότι μέχρι το 2030 η Υποσαχάρια Αφρική θα έχει:

• Σχεδόν τα μισά από τα 69 εκατομμύρια παιδιά που θα πεθάνουν πριν τα πέμπτα τους γενέθλια από ως επί το πλείστον αποτρέψιμες αιτίες μέχρι το 2030.

• Περισσότερα από τα μισά από τα 60 εκατομμύρια παιδιά πρωτοβάθμιας σχολικής ηλικίας που θα εξακολουθούν να είναι εκτός σχολείου, και

• 9 στα 10 παιδιά που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας.

Παρά το γεγονός ότι η εκπαίδευση διαδραματίζει ένα μοναδικό ρόλο στην εξομάλυνση των ανισοτήτων για τα παιδιά, ο αριθμός των παιδιών που δεν πηγαίνουν στο σχολείο έχει αυξηθεί από το 2011, και ένα σημαντικό ποσοστό αυτών που πηγαίνουν στο σχολείο δεν μαθαίνουν. Περίπου 124 εκατομμύρια παιδιά σήμερα δεν φοιτούν στην πρωτοβάθμια και κατώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, και σχεδόν 2 στα 5 που όντως τελειώνουν το δημοτικό σχολείο δεν έχουν μάθει να διαβάζουν, να γράφουν ή να κάνουν απλές αριθμητικές πράξεις.

Η έκθεση παραπέμπει σε στοιχεία που δείχνουν ότι η επένδυση στα πιο ευάλωτα παιδιά μπορεί να αποδώσει άμεσα και μακροπρόθεσμα οφέλη. Η μεταβιβάσεις μετρητών, για παράδειγμα, έχει αποδειχθεί ότι βοηθούν τα παιδιά να μείνουν στο σχολείο περισσότερο και να προχωρούν σε υψηλότερα επίπεδα εκπαίδευσης. Κατά μέσο όρο, κάθε επιπλέον έτος εκπαίδευσης που λαμβάνει το παιδί, αυξάνει το εισόδημά του ως ενήλικας κατά περίπου 10%. Και για κάθε επιπλέον έτος φοίτησης που ολοκληρώνεται, κατά μέσο όρο, από νέους ενήλικες σε μια χώρα, τα ποσοστά φτώχειας της χώρας πέφτουν κατά 9%.

Η ανισότητα δεν είναι ούτε αναπόφευκτη, ούτε ανυπέρβλητη, υποστηρίζει η έκθεση. Καλύτερα δεδομένα σχετικά με τα πιο ευάλωτα παιδιά, ολοκληρωμένες λύσεις στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα παιδιά, καινοτόμοι τρόποι για την αντιμετώπιση των παλιών προβλημάτων, πιο δίκαιες επενδύσεις και αυξημένη συμμετοχή από τις κοινότητες - όλα αυτά τα μέτρα μπορούν να βοηθήσουν στην εξομάλυνση των ανισοτήτων για τα παιδιά.

ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

Πλήρης Έκθεση ΕΔΩ

ΠΗΓΗ: https://www.unicef.gr

"Για ανέργους να μιλούμε τώρα !..."

... στο μεταξύ οι άνεργοι σφαδάζουν ...

H φτώχεια καταμετρείται αλλά κρύβεται, η άνεση αδικαιολόγητη, σχεδόν αινιγματική, εμφανίζεται και προκαλεί ... το υπόλοιπο του πληθυσμού δίνει την εικόνα και εντύπωση ευζωίας ανέγγιχτης από την «κρίση»: Πολυτελή εστιατόρια κατάμεστα, οι καφετέριες σφύζουν από ξέγνοιαστη νεολαία, οι «μπουτίκ» πολυτελείας απτόητες, η ανανέωση του στόλου των ιδιωτικών αυτοκινήτων συνεχής και εντυπωσιακή ...

Του Χρήστου Γιανναρά 

Π​​έντε χρόνια τώρα (από το 2012), ένα ποσοστό του πληθυσμού της Eλλάδας που ξεπερνάει το 25% των ικανών για εργασία είναι χωρίς δουλειά, άνεργοι. Eνα ποσοστό, περίπου 60%, των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα πληρώνονται με καθυστερήσεις από 2 έως 15 μηνών. Eνα επίσης μεγάλο μέρος των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα εργάζονται ανασφάλιστοι. Oι αμοιβές εργασίας έχουν μειωθεί δραματικά, το κόστος των εντελώς αναγκαίων για την επιβίωση αγαθών και υπηρεσιών είναι απρόσιτο σε πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού, η στέρηση και το μαρτύριο των ψυχολογικών της επιπτώσεων δεν προσεγγίζονται από τις στατιστικές.

Tην ίδια στιγμή το υπόλοιπο του πληθυσμού δίνει την εικόνα και εντύπωση ευζωίας ανέγγιχτης από την «κρίση»: Πολυτελή εστιατόρια κατάμεστα, οι καφετέριες σφύζουν από ξέγνοιαστη νεολαία, οι «μπουτίκ» πολυτελείας απτόητες, η ανανέωση του στόλου των ιδιωτικών αυτοκινήτων συνεχής και εντυπωσιακή. H φτώχεια καταμετρείται αλλά κρύβεται, η άνεση αδικαιολόγητη, σχεδόν αινιγματική, εμφανίζεται και προκαλεί.

Δεκάδες χιλιάδων ανθρώπων τρέφονται καθημερινά από τα συσσίτια των εκκλησιαστικών ενοριών, η αναμμένη θρυαλλίδα δεν πυροδοτεί την κοινωνική έκρηξη χάρη στην απρόσμενη θυσιαστική φιλαλληλία της πιο καταφρονεμένης (από την «προοδευτική» πολιτική και διανόηση) μερίδας των Eλλήνων.

H αγορά εργασίας έχει καταρρεύσει, έχουν χαθεί ίσως και δύο εκατομμύρια θέσεις εργασίας. Oι επενδύσεις παραμένουν επί χρόνια μηδενικές όσο το κράτος επιμένει να λεηλατεί με φόρους και να παγιδεύει στη γραφειοκρατία κάθε απόπειρα παραγωγικού εγχειρήματος. Kάποιες προβλέψεις τεχνοκρατών τεκμαίρουν ότι απαιτούνται περίπου είκοσι χρόνια για να ομαλοποιηθεί η αγορά εργασίας στην Eλλάδα.

H συμφορά της χρεοκοπίας, η οικονομική καταστροφή, ισοδυναμεί με τις συνέπειες σεισμού 8 Pίχτερ σε ολόκληρη τη χώρα ή με ξενική εχθρική εισβολή και κατοχή. Aν η χώρα δεν ήταν ήδη υπόδουλη στο κομματικό της σύστημα και στην επαχθή του απόφυση: τα λεγόμενα (κατ’ ευφημισμόν) Mέσα Mαζικής Eνημέρωσης, η εφιαλτική συμφορά της ανεργίας, ο βραχνάς και πανικός των ανέργων και των οικογενειών τους, θα ήταν καθημερινό πρωτοσέλιδο και πρώτο θέμα στις τηλεοπτικές ειδήσεις, στα πέντε αυτά χρόνια.

Oχι βέβαια για να πληροφορείται η ελλαδική κοινωνία απλώς τα νούμερα (ποσοστά) των αυξομειούμενων θυμάτων του μεταμοντέρνου αυτού θανατικού ή εφιάλτη. Aλλά για να κατατίθενται στην κρίση των πολιτών, καθημερινά, έγνοια και καρπός μελέτης, έρευνας, συμπεράσματα σοφών, πολιτική μέριμνα και κοινωνική ευαισθησία για το τι μπορεί να γίνει. Σήμερα τα μόνα που συζητούνται, προβάλλονται στο εσωτερικό και παζαρεύονται με τους δανειστές, είναι κονδύλια που μπορούν να εξασφαλιστούν από περικοπές αφαιμαγμένων μισθών και συντάξεων και από αύξηση φόρων.

Πέντε χρόνια τώρα, το σοκ της χρεοκοπίας και καταστροφής, ο τρόμος από την κατακλυσμικά διογκούμενη ανεργία και τα αναρίθμητα λουκέτα στις επιχειρήσεις, το απτό φάσμα της πείνας και της τυφλής εξέγερσης των απελπισμένων, θα περίμενε κανείς ότι θα είχαν αναγκάσει τις κυβερνήσεις να προχωρήσουν στη ριζική ανασύσταση (κυριολεκτική «επανίδρυση») του κράτους: Στην πάταξη της γραφειοκρατίας, στην απόλυση των ρουσφετολογικά διορισμένων και παρασιτικά μισθοδοτούμενων και συνταξιοδοτούμενων κομματολακέδων. Στην επιβολή άτεγκτης αξιοκρατίας. Στην αμείλικτη κατάσχεση περιουσιών όσων καταλήστευσαν το κοινωνικό (δημόσιο) χρήμα ως εργολήπτες και προμηθευτές του Δημοσίου, όσων (πρωθυπουργών και υπουργών) υπέγραψαν τον εξωφρενικό, αυτοκτονικό υπερδανεισμό της χώρας.

Aλλά τα κόμματα που κυβέρνησαν και κυβερνούν την Eλλάδα στα πέντε χρόνια του εφιάλτη της ανεργίας (και η οργανική τους απόφυση: τα λεγόμενα MME) δεν νοιάζονται παρά μόνο για τη διάσωση του πελατειακού - κομματικού κράτους, τίποτε άλλο. Tο σπαραχτικό, φριχτό δράμα εκατομμυρίων συνανθρώπων τους: των ανέργων και των οικογενειών τους, δεν τους αγγίζει – μέχρι το τελευταίο λεπτό όταν διαχειρίζονται εξουσία, προσθέτουν χαριστικούς διορισμούς και μοιράζουν σε «ημέτερους» πόστα χρυσοφόρα. Aρρωστοι άνθρωποι, κατεστραμμένοι από την ιδιοτέλεια και την εξουσιολαγνεία.

Kάποιες γραφίδες, όσο ακόμα υπάρχουν, ας θυμίζουν, έστω κι αν ματαιοπονούν, ότι η δημοκρατία δεν είναι συνταγή, είναι κοινωνικό κατόρθωμα. Oι συνταγές, φτιασιδωμένες «συνταγματικά», μπορούν και συντηρούν ακόμα και τυραννία, ολοκληρωτισμό, εφιαλτική απανθρωπία. Aποκλείουν την κοινωνία από το πολιτικό άθλημα.

Στην ελλαδική φτιασιδωμένη εκδοχή της συνταγματικής δημοκρατίας, δύο από τους σημερινούς κομματάρχες σε ρόλο μονομάχων (όπως απαιτεί το τηλεθέαμα), ο Aλέξης Tσίπρας και ο Kυριάκος Mητσοτάκης, είχαν από μία ο καθένας ευκαιρία να δείξουν, αν σαρκώνουν κάτι διαφορετικό και καινούργιο, ή αν είναι κόπιες (πιστή αναπαραγωγή) του νεκροφόρου παλιού:

H ευκαιρία του Aλέξη Tσίπρα ήταν στις 13 Iουλίου του 2015. Tότε που βγήκε από τη δεκαοκτάωρη συνεδρία του Γιουρογκρούπ έχοντας παραδοθεί άνευ όρων στις απαιτήσεις των «δανειστών» της χώρας – αντάλλαξε την παραμονή στο ευρώ με την παραίτηση από όλες τις προγραμματικές του επαγγελίες και τα πιστεύω του. Eκείνη τη μέρα το πολιτικά καινούργιο και διαφορετικό θα ήταν: ή να παραιτηθεί, αφού τον υποχρέωναν να αρνηθεί τον εαυτό του και τις αρχές του, ή να βγει και να εξηγήσει με λάμπουσα ειλικρίνεια στους πολίτες τη μεταστροφή του. Nαι, όταν παίρνουν όμηρο το παιδί σου και απειλούν να του κόβουν ένα - ένα τα δάχτυλα, τότε τα δίνεις όλα, δεν κάνεις το παλικάρι.

O Aλέξης Tσίπρας ούτε παραιτήθηκε ούτε εξηγήθηκε. Συμβιβάστηκε αυτονόητα και ξεκίνησε να οικοδομεί το δικό του πελατειακό κομματικό κράτος. Ως και τη θητεία Φωτόπουλου ανανέωσε.

H ευκαιρία του Kυριάκου Mητσοτάκη ήταν στις 15 Aπριλίου του 2016: όταν ήρθε για ψήφιση στη Bουλή η πρόταση για τη σύσταση Eξεταστικής Eπιτροπής που θα ελέγξει τα δάνεια των κομμάτων και των MME. Tο πολιτικά καινούργιο και διαφορετικό εκείνη τη μέρα θα ήταν: να τολμήσει ο κ. Mητσοτάκης την αίτηση συγγνώμης από τον λαο για τη φρενίτιδα της οικονομικής κραιπάλης και εκφαυλισμού στο κόμμα του, καταθέτοντας προσωπικές εγγυήσεις και δεσμεύσεις για κάθαρση και νέμεση με τις οποίες θα συναρτήσει την ηγεσία του. Δεν μπορούσε να αποφύγει την πρόταση ελέγχου, αλλά ήταν θλιβερός στην εξυπναδίστικη ρητορική του, στην αποποίηση και της ελάχιστης τόλμης για το καινούργιο και την ειλικρίνεια.

Στο μεταξύ οι άνεργοι σφαδάζουν.

Έντυπη

Η Καθημερινή

ΠΗΓΗ: http://www.palmografos.com/

Τι τραγωδία, τι κωμωδία !

«Στην πολιτεία που έγινε πορνείο,

μαστροποί και πολιτικιές

διαλαλούν σάπια θέλγητρα»

Γιώργος Σεφέρης

Ο κ.Τσίπρας κατέθεσε ένα Μνημόνιο φτώχειας, δυστυχίας, ταπείνωσης και εξευτελισμού του λαού.

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Χτες κατατέθηκε στη Βουλή το πρώτο μέρος ενός Μνημονίου που η περιγραφή του ως «τερατούργημα» θεωρείται και είναι επιεικής.

Αυτοί που το κατέθεσαν, πριν από λίγους μήνες, στις 21/2/2015, την επομένη του περίφημου εκείνου Eurogroup της «δημιουργικής ασάφειας», έλεγαν αυτά:

Χτες, από την «πρώτη φορά Αριστερά» κατατέθηκε στη Βουλή το πρόπλασμα ενός λαοκτόνου Μνημονίου που η «πρώτη φορά αριστερή» κυβέρνηση θα το ψηφίσει χέρι – χέρι με το Ποτάμι, με τη Νέα Δημοκρατία, με το ΠΑΣΟΚ και με κάθε λογής Μνημονιακό ψυχοβγάλτη του ελληνικού λαού.

Αυτοί που το κατέθεσαν, πριν από λίγες βδομάδες, στις 6/6/2015, έλεγαν αυτά:

Χτες από την δήθεν «Αριστερά» κατατέθηκε στη Βουλή ένα ακόμα ανελέητο Μνημόνιο. Κατατέθηκε από την «Αριστερά» που καμώνεται το θύμα «πραξικοπήματος». Λες και δεν είναι η ίδια που συμμετέχει, πρωτοστατεί και ηγείται ενός «πραξικοπήματος με το οποίο η άρνηση του λαού στα Μνημόνια και στην τρόικα μετατράπηκε σε «Ναι», σε «μάλιστα» και σε «γιαβόλ». 

Αυτοί που το κατέθεσαν, μόλις πριν από λίγες μέρες, στις 27/6/2015, έλεγαν αυτά:

Χτες ο κ.Τσίπρας κατέθεσε στη Βουλή ένα Μνημόνιο, το χειρότερο απ’ όσα μέχρι σήμερα έχουν εφαρμοστεί κι από τη ΝΔ και από το ΠΑΣΟΚ.

Ο κ.Τσίπρας κατέθεσε ένα Μνημόνιο φτώχειας, δυστυχίας, ταπείνωσης και εξευτελισμού του λαού. Κατέθεσε ένα Μνημόνιο ασύγκριτα χειρότερο από τα δυο προηγούμενα καθώς έρχεται να επιβληθεί στην ήδη συντελεσθείσα καταστροφή, καθώς έρχεται να ρημάξει ακόμα και τα ερείπια που στοιβάχτηκαν στον τόπο από το δυο Μνημόνια που προηγήθηκαν. 

Ο κ.Τσίπρας υπηρετεί τους τραπεζίτες, τα μονοπώλια, την ολιγαρχία, εντός και εκτός Ελλάδας, με ένα Μνημόνιο που ούτε τα κόμματα του πάλαι ποτέ δικομματισμού δεν τόλμησαν να φέρουν.

Ο κ.Τσίπρας που ξεπούλησε το δημοψήφισμα που ο ίδιος προκάλεσε, ο κ.Τσίπρας που κατέθεσε στη Βουλή ένα Μνημόνιο το οποίο ούτε ο Παπανδρέου, ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Παπαδήμος δεν είχαν αποπειραθεί να προσφέρουν στον Σόιμπλε, στην Μέρκελ και στην εγχώρια πλουτοκρατία, πριν από λίγες μέρες, μιλώντας στη Βουλή για το δημοψήφισμα και απευθυνόμενος προς το ΚΚΕ με ύφος χιλίων «αριστερών» Καρδιναλίων, έλεγε τα εξής… απολαυστικά: 

ΗΧΗΤΙΚΟ ΕΔΩ

Είναι τέτοια η κυβερνητική κατρακύλα που άλλοι μιλούν για τραγωδία κι άλλοι για κωμωδία. Όλοι όμως συμφωνούν σε μια λέξη: Κατάντια.

Νίκος Μπογιόπουλος

ΠΗΓΗ: http://www.enikos.gr/

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η φτώχεια και η ανεργία ενάντια στην κοινωνική δικαιοσύνη και ισονομία

Η ΕΘΝΙΚΗ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ 

ΕΝΟΨΕΙ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Η σαρκωμένη Αγάπη και η σαρκωμένη Δικαιοσύνη επιβάλλουν την ισότητα στην παραγωγή, στην εργασία και στην κατανάλωση ...

Τι δώρο θα κάνει φέτος η Πολιτεία στο Θείο Βρέφος; Τι καλύτερο από την εξεύρεση εργασίας και οικονομική ελάφρυνση σε εκατομμύρια άπορους και άνεργους συνανθρώπους μας; Ας μιμηθούμε την κένωση του Θ. Λόγου, κι’ ας αποκτήσει τίμια και αξιοπρεπή δουλειά ο λαός, για να εξασφαλίσει τον «επιούσιον». Η προσφορά «πάσης τής ζωής ημών» είναι η δική μας συμμετοχή στο θαύμα. Η φτώχεια και η ανεργία αντιστρατεύονται την κοινωνική δικαιοσύνη και την ισονομία σε μια δημοκρατική Πολιτεία. Το Κράτος ως εντολοδόχος τού Θεού, κατά τον απόστολο Παύλο, όχι μόνο δεν είναι δυνατόν να πέφτει στα αμαρτήματα της αδικίας και της αδιαφορίας, αλλ’ οφείλει να προστατεύει το δικαίωμα της εργασίας για όλους τούς πολίτες, απασχολώντας τούς δυνάμενους για εργασία σαν τις μέλισσες στην κυψέλη. Τότε προάγεται η κοινή ευημερία, και, συγχρόνως, εξασφαλίζονται οι αναγκαίοι και απαραίτητοι όροι αυτάρκειας (Β’ Κορ. 9, 8).

Υπό 

Σπ. Κ. Τσιτσίγκου, MA, DD, PhD

«Τοιούδε μόχθου τέρμα μή τι προσδόκα,

πρὶν ἄν θεῶν τις διάδοχος τῶν σῶν 

πόνων φανῇ» (Αισχύλος).

Τη «λευκή νύχτα» τών Χριστουγέννων, κι’ ενώ «πλήθος στρατιάς» Αγγέλων θα ψάλλει το «Δόξα εν υψίστοις Θεώ», ένα αμέτρητο πλήθος άστεγων της πατρίδας μας θα λιμοκτονεί μέσα σε υπόνομους, τρώγλες, παραπήγματα κ.λπ. Πού είναι, λοιπόν, ο «μεθ’ ημών Θεός» (Eμμανουήλ); Ενανθρώπησε; Ήλθε στη γη; Χάρη στον Ωχαδελφισμό τών «πιστών» Του, το άγιο Όνομά Του θα «βλασφημείται εν τοις έθνεσι» (Ησ. 52, 5)! Aυτοί, με καρδιά πιο αφιλόξενη κι’ απ’ εκείνη τών άλογων ζώων (βους και ονάριο) προς τον νεογέννητο Χριστό, θα λατρέψουν, για άλλη μια φορά, τον Καταναλωτισμό τους, περνώντας και μια βόλτα, έτσι «για το καλό» κι’ απ’ τους ναούς σαν «καλοί Χριστιανοί». Όταν, όμως, όλο το Ευαγγέλιο επικεντρώνει την πνευματική εργασία στη φιλανθρωπία, ορίζοντας μάλιστα απ’ αυτήν και το μισθό τού καθενός, πώς δεν θα είμαστε αναπολόγητοι; «Εφ' όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων τών ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε» (Ματθ. 25, 45). 

Δεν χωρά αμφιβολία ότι το μεγαλύτερο ίσως από τα πιο καυτά προβλήματα, που απασχολεί ―ολοένα και περισσότερο― ολόκληρο τον κόσμο, την Ευρωπαϊκή Κοινότητα και τη χώρα μας, ειδικότερα, είναι η οικονομική κρίση, εξαθλίωση, φτώχεια και ανεργία. Οι στατιστικές δίνουν συγκλονιστικά στοιχεία, ιδίως μεταξύ των νέων. Εκατομμύρια υπολογίζονται οι φτωχοί τής Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς να περιλαμβάνονται σ' αυτούς τα άλλα εκατομμύρια των ανέργων, που κάθε χρόνο ολοένα και περισσότερο αυξάνονται. 

Η «τεχνολογική ανεργία», που για δεκαετίες μάστιζε την Αμερική και την Ευρώπη, έφθασε δυναμικά κι’ εδώ, είτε με τη μορφή τής «στοιχειακής ανεργίας», είτε τής «πλήρους ή μερικής ανεργίας». Η παγκόσμια οικονομική κρίση, η ανταγωνιστική παραγωγή και η εξειδίκευση, ευθύνονται, βασικά, για το φαινόμενο της ανεργίας, και, δευτερευόντως, η αμάθεια, οι πολιτικές διώξεις και η δεύτερη εργασία. Στο μεταξύ, η κατάρρευση του υπαρκτού Σοσιαλισμού των χωρών τής COMEKON αποθάρρυνε τη «διευθυνόμενη οικονομία» προς δόξα τού «ελεύθερου ανταγωνισμού» (Κοινωνικού Δαρβινισμού). το πρόβλημα, όμως, παραμένει για τη λεγόμενη «βιομηχανική εφεδρική στρατιά» (Κ. Μarx) τών ανέργων, είτε (δεν) χορηγεί «φιλάνθρωπα» την εργασία το Κράτος, είτε ο εργοδότης (lock out), αφού παραπέμπει στη ζωτική ανάγκη τής επιβίωσης. Δεν θα υπεισέλθω εδώ στη θεωρία τών ανακυκλούμενων φάσεων, που απασχολεί τούς Οικονομολόγους. 

Η φτώχεια και η ανεργία όχι μόνο μαραζώνουν και καθηλώνουν τη θεοκεντρική σκέψη (δεν προάγεται η αληθινή Παιδεία και ο αυθεντικός Πολιτισμός, που είναι ο πολιτισμός τής ψυχής), αλλά και την οδηγούν αντίστροφα, προς την αμαρτία (τ.έ. αντικοινωνικούς δρόμους, λ.χ. εγκληματικότητα, αυτοκτονίες κ.λπ.). Eξ άλλου, η κοινωνική εξαθλίωση του ανθρώπου δεν συμβιβάζεται με την ανθρωπιά, την αλληλο-κατανόηση, το πνεύμα συνεργασίας και αλληλεγγύης τών Χριστουγέννων.

Αλλά, η φτώχεια και η ανεργία εκλαμβάνονται και ως αρνητικοί παράγοντες για την αγωνιστικότητα στη ζωή (το «θάρρος τής ύπαρξης»). Πολλά συμπλέγματα κατωτερότητας και μειονεκτικότητας, αισθήματα απαισιοδοξίας, άγχους, stress και ανασφάλειας, μέχρι ακόμα και χιλιάδες συμβάντα αυτοκτονιών, προέρχονται από την κοινωνική και οικονομική εξαθλίωση προσώπων και οικογενειών, για να μην αναφέρουμε την άνθηση της παραθρησκείας (Αποκαλυπτισμός, Αστρολογία, Μαγεία, Πνευ-ματισμός, Ουφολογία κ.λπ.), των ακραίων πολιτικών ιδεολογιών κ.τ.λ., τα οποία λειτουργούν ως ψυχικά «καταφύγια». Γιατί η δυστυχία και η αναξιοπάθεια αμβλύνουν, οπωσδήποτε, την πνευματική, αισθητική, φιλοσοφική και πολιτική [το πρόβλημα της φτώχειας και της ανεργίας, ως γνωστό, είχε εκδηλωθεί σε οξύτατη μορφή πριν από την κήρυξη του Α’ Παγκόσμιου πόλεμου] συνείδηση του ατόμου. H ένδεια και η αναδουλειά, τέλος, είναι τα κύρια αίτια της «αυξανόμενης αθλιότητας», οδηγώντας στην παραοικονομία και τα μεταναστευτικά κύματα.

Οι εκκλησιαστικοί Πατέρες, με βάση τη Θεία συγκατάβαση, θεωρούν την τίμια εργασία ως κατ’ εξοχήν μέσον ψυχοσωματικής άσκησης, ηθοπλαστικής ανάπτυξης και πνευματικού αγνισμού τού ανθρώπου, ατομικά και συλλογικά. Οι αιρέσεις, όπως πάντα, απολυτοποιούσαν τα άκρα: είτε επιδίωκαν, για ιδεολογικούς λόγους, την ανεργία - Νιρβάνα (βλ. αρχαιοελληνική ηθική Δουλοκτητισμού και Βουδδισμού), είτε υπερεκθείαζαν την εργασία (βλ. Προτεσταντική ηθική τής υπεραξίας τής εργασίας τού Καπιταλισμού και Μαρξισμού). Μόνη η Ορθόδοξη θεανδρική ένωση διατηρεί το «χρυσό μέτρο» και την ισορροπία. Ενώ, όμως, η φτώχεια και η ανεργία για τον κόσμο λειτουργούν αρνητικά ως προς το αίσθημα αυτοπεποίθησης, την κοινωνική αξιοπρέπεια και τη μεγαλοψυχία, για τον Χριστιανισμό, όχι (τουλάχιστον απροϋπόθετα). Ο σαρκωθείς Θεός, αφού, με τα σημερινά κοινωνικο-οικονομικά κριτήρια, ήταν άεργος, θεωρείται περιθωριοποιημένος, παρίας και αναξιοπρεπής. Αλλά, μόνο ένας Θεός τής Ειρήνης, τής Αγάπης και της Δικαιοσύνης, που φανερώθηκε «εν σαρκί» (Θεοφανία) μπορεί και αποκαλύπτει, άρα και κρίνει και καταγγέλλει, τόσο δραστικά και ρωμαλέα την (κοινωνικο-πολιτική) αδικία τής φτώχειας και της ανεργίας.

Τη «γενέθλιον ημέραν τής ανθρωπότητος» γεννιέται το ανθρώπινο δικαίωμα για εργασία. Γιατί; Διότι η Θεία Ενσάρκωση αποτελεί ουσιαστικά την υποστασιοποίηση της Θείας φιλανθρωπίας, δηλ. της αδελφικής παγκόσμια αγάπης. Η σαρκωμένη Αγάπη και η σαρκωμένη Δικαιοσύνη επιβάλλουν την ισότητα στην παραγωγή, στην εργασία και στην κατανάλωση. Όπως ο Χριστός εισήλθε στον κόσμο με τη Σάρκωσή Του, εγκαινιάζοντας το έργο («ὁ Πατήρ μου ἕως ἄρτι ἐργάζεται κἀγώ ἐργάζομαι») τής Θ. Οικονομίας, έτσι κι’ εμείς οφείλουμε, με αφορμή τη «μητρόπολη πασών των εορτών», να εισέλθουμε (και επαγγελματικά) στην κοινωνία, ανευρίσκοντας το νόημα και τον σκοπό τής ζωής μας. Ο Υιός τού Θεού παρέχει σε όλους ψυχο-πνευματική και σωματική απασχόληση. Σήμερα (τη νύχτα τών Χριστουγέννων) τελούνται οι «ιεροί γάμοι» (το μέγα μυστήριο της Ενανθρωπήσεως) του εργαζόμενου Νυμφίου με την εργαζόμενη νύμφη (Εκκλησία) Του (Ιω. 5, 17. 6, 27), στην οποία, ας σημειωθεί, Αυτός έδωσε δουλειά και υποσχέθηκε απολαβή, μολονότι πνευματικά ήταν «πόρνη», όπως σημειώνει ο ιερός Χρυσόστομος, αφού είχε απιστήσει και προδώσει τον μόνο Κύριο, Νυμφίο και Θεό της, λατρεύοντας κτιστά είδωλα. Σύμφωνα με τη θεολογία τών Χριστουγέννων, προηγείται η έφεση για εργασία, ακολουθεί η εκμάθησή της, μετά έρχεται η ζήτησή της και, τέλος, η προσφορά της. Ακόμα και αυτή η αγάπη ή το ενδιαφέρον μας για τη Θεία Ενσάρκωση ενέχουν πνευματικό μισθό, κατά τον ι. Χρυσόστομο.

Το μήνυμα των Χριστουγέννων δεν είναι μήνυμα απαισιοδοξίας, αλλ’ ελπίδας, δύναμης, χαράς και λυτρωμού: «σκιρτάν και αγάλλεσθαι χρη», γράφουν οι Πατέρες τής Εκκλησίας. Χωρίς εργασία, όμως, δεν είναι δυνατόν να είσαι ευτυχισμένος. Η Εκκλησία συμπονά και παρηγορεί υλικά και πνευματικά τούς άστεγους και άνεργους, (προσ)ευχομένη (για) την επαγγελματική απασχόληση όλων. μέσα στη Θ. Λειτουργία (< λαός + έργο) όλοι (θα πρέπει να) εργάζονται πνευματικά και υλικά. Η χριστουγεννιάτικη δοξολογία δεν είναι μια απλή έκφραση λεκτικών σχημάτων, αλλά ένας νέος τρόπος ζωής και σκέψης. Με άλλα λόγια, τής Δοξολογίας προηγείται η μετάνοια (η αλλαγή νοοτροπίας). Γιατί η γιορτή δεν είναι μια απλή ανάμνηση ή υπενθύμιση, αλλά, με βάση τον «λειτουργικό χρόνο», μια προσωπική εμπειρικά/βιωματικά αποκάλυψη (φανέρωση - γέννηση) του Θεού (μέσα μας: Θεο-τόκοι). Έτσι, η ψυχική στέρηση (ψυχολογικά τραύματα, συμπλέγματα κατωτερότητας, υπαρξιακό κενό, άγχος κ.λπ.), που προέρχεται από την οικονομική ανέχεια, αντιμετωπίζεται ορθόδοξα με κατάλληλη ψυχο-πνευματική εργασιοθεραπεία: ενασχόληση ―προσωπικά και εκκλησιαστικά― με τον πνευματικό μας τοκετό. Πώς δηλ. κι’ εμείς, με τη «νοερά προσευχή», θα νοιώσουμε μέσα στην καρδιά μας «σκιρτήματα βρεφοπρεπή». Και αυτά τα σκιρτήματα είναι, βέβαια, και δημιουργικά αλλά και ευφρόσυνα.

Τι δώρο θα κάνει φέτος η Πολιτεία στο Θείο Βρέφος; Τι καλύτερο από την εξεύρεση εργασίας και οικονομική ελάφρυνση σε εκατομμύρια άπορους και άνεργους συνανθρώπους μας; Ας μιμηθούμε την κένωση του Θ. Λόγου, κι’ ας αποκτήσει τίμια και αξιοπρεπή δουλειά ο λαός, για να εξασφαλίσει τον «επιούσιον». Η προσφορά «πάσης τής ζωής ημών» είναι η δική μας συμμετοχή στο θαύμα. Η φτώχεια και η ανεργία αντιστρατεύονται την κοινωνική δικαιοσύνη και την ισονομία σε μια δημοκρατική Πολιτεία. Το Κράτος ως εντολοδόχος τού Θεού, κατά τον απόστολο Παύλο, όχι μόνο δεν είναι δυνατόν να πέφτει στα αμαρτήματα της αδικίας και της αδιαφορίας, αλλ’ οφείλει να προστατεύει το δικαίωμα της εργασίας για όλους τούς πολίτες, απασχολώντας τούς δυνάμενους για εργασία σαν τις μέλισσες στην κυψέλη. Τότε προάγεται η κοινή ευημερία, και, συγχρόνως, εξασφαλίζονται οι αναγκαίοι και απαραίτητοι όροι αυτάρκειας (Β’ Κορ. 9, 8).

Οι Πολιτικοί για την οικονομική ανάπτυξη και την πάταξη της α-νεργίας στα πλαίσια του παρεμβατισμού (κατά τον Μονεταρισμό ή τον Κεϋνσιανισμό) στρέφονται συνήθως ―εκτός από τα δάνεια― στις (ξένες) επενδύσεις και την ανάλογη κατανάλωση, αν και τα μέτρα αυτά δεν είναι πάντα ακίνδυνα. Ενώ οι Χριστιανοί καλούνται να δουλεύουν ακόμα κι’ αν δεν έχουν οι ίδιοι οικονομικό πρόβλημα, αλλά για να βοηθούν από το περίσσευμα της παραγωγής τους τούς μη έχοντες (άνεργους, ανάπηρους, ηλικιωμένους, ανήλικους κ.λπ.), οι Δυτικοί, όπως ιστορικά πρώτοι αυτοί εισήγαγαν τα Christmas, έτσι και πρώτοι εισηγήθηκαν τον περιορισμό τών εργατοωρών (Λευκή Βίβλος), με παράλληλη, φυσικά, μείωση του μισθού, προς χάρη μιας ολιγαρχίας (νόμος τού ατομικού συμφέροντος). βέβαια, κάτι τέτοιο θα ήταν δίκαιο, μόνο όταν δεν γινόταν σε βάρος των εργαζομένων και υπέρ τής πλουτοκρατίας, και όταν «ουδείς είναι υπερβαλλόντως πλούσιος, ουδείς ενδεής» (Μ. Βασίλειος). 

Αντί των καθιερωμένων ευχών, ας παρακαλέσουμε «το της δικαιοσύνης φως» (Σ. Σολ. 5, 6), Αυτόν τον «Ήλιο τής Δικαιοσύνης» (Μαλ. 3, 20), Χριστό, να «επιλάμψει» σε όλους μας, φωτίζοντας ιδιαίτερα τους υπεύθυνους, για μια ―όσο το δυνατόν― προσφορότερη λύση στο τεράστιο αυτό πρόβλημα.

ΠΗΓΗ: http://www.impantokratoros.gr/

ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: κορυφαίο εθνικό θέμα

Θα συζητήσουμε για τη φτώχεια;

Ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, για το οποίο μάλιστα οι ευθύνες ισομοιράζονται ανάμεσα σε πολιτικούς και δημοσιογράφους, είναι η αδυναμία ιεράρχησης των θεμάτων που κατά καιρούς απασχολούν τον δημόσιο διάλογο, με βάση την πραγματική τους σημασία για το παρόν και το μέλλον της χώρας μας και των πολιτών της. Η ατζέντα της εθνικής μας συζήτησης, όπως αυτή διαμορφώνεται κάθε φορά από τα κόμματα και από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, είναι -δυστυχώς- τις περισσότερες φορές ρηχή, επιφανειακή και ανούσια. Και εξυπηρετεί κυρίως τις επικοινωνιακές ανάγκες των εισηγητών της. Οχι το δημόσιο συμφέρον. Το αποτέλεσμα είναι να χάνουμε τον εθνικό μας... μπούσουλα και να χανόμαστε στη... μετάφραση! Αν, για παράδειγμα, τις προηγούμενες ημέρες κάποιος επέστρεφε στην Ελλάδα μετά από απουσία ολίγων εβδομάδων και παρακολουθούσε τα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών σταθμών ή διάβαζε τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, θα θεωρούσε ότι το εθνικό μας θέμα δεν είναι η τεράστια ανεργία, τα χιλιάδες λουκέτα και η συνεχώς διευρυνόμενη φτώχεια, αλλά το πώς θα «βαφτίσουμε» το ελληνικό και πώς το ξένο γάλα... Μέσα σε πέντε ημέρες μάθαμε ή νομίζουμε ότι μάθαμε τα πάντα για την παστερίωση και την ομογενοποίηση! Και τώρα θα το πίνουμε... μεταρρυθμισμένο!

ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ για παράδειγμα το γεγονός ότι ελάχιστα μέσα ενημέρωσης και πολύ λίγοι πολιτικοί ασχολήθηκαν με τα εξαιρετικά ανησυχητικά ευρήματα της έρευνας της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για το εισόδημα και τις συνθήκες διαβίωσης των νοικοκυριών κατά το 2012, τα οποία ανακοινώθηκαν πρόσφατα και αποδεικνύουν ότι το μεγάλο μας εθνικό θέμα στον καιρό της τρόικας και των μνημονίων είναι η φτώχεια. Τρία εκατομμύρια Ελληνες έζησαν το 2012 σε σπίτια που δεν είχαν επαρκή θέρμανση, δηλαδή περισσότεροι κατά 1.100.000 από όσους βίωσαν το ίδιο πρόβλημα το 2007! Παράλληλα, περίπου 265.000 συμπολίτες μας δεν είχαν επαρκείς υδραυλικές εγκαταστάσεις, 200.000 δεν διέθεταν τη στοιχειώδη ηλεκτρολογική υποστήριξη, ενώ ο ένας στους έξι Ελληνες αντιμετώπισε κατά τον ίδιο χρόνο πρόβλημα στενότητας χώρου στην κατοικία του. Το χειρότερο είναι ότι, με βάση τα ευρήματα της έρευνας της ΕΛΣΤΑΤ, το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών στη μνημονιακή Ελλάδα όχι μόνο δεν γεφυρώνεται, αλλά αντίθετα μάλιστα διαρκώς μεγαλώνει...

ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ, έρευνες καταναλωτικών οργανώσεων, όπως το ΚΕΠΚΑ, αποδεικνύουν τη συνεχή διεύρυνση της φτώχειας και τη συνεπακόλουθη υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων. Σε μέτρηση που έγινε στη Θεσσαλονίκη πριν από μερικές εβδομάδες για τις επιπτώσεις της κρίσης, προέκυψε ότι το 91,2% των πολιτών έχουν μειώσει γενικά την κατανάλωση τον τελευταίο χρόνο. Αναλυτικά, μείωσαν τις αγορές ένδυσης-υπόδησης το 79% των καταναλωτών, τη διασκέδαση το 61,8%, τις προμήθειες τροφίμων το 55,2%, τα έξοδα θέρμανσης το 49,4%, το κόστος των διακοπών τους το 47,6%, το ηλεκτρικό ρεύμα, την ύδρευση και τις τηλεπικοινωνίες το 38,6%, τις μετακινήσεις το 37,4%. Το πλέον τραγικό είναι ότι «ψαλίδισαν» τις οικογενειακές δαπάνες για την υγεία τους το 22,5% των κατοίκων της Θεσσαλονίκης και αυτές για την εκπαίδευση των παιδιών τους το 19,7%! Τέλος, σημειώστε ότι το 39,1% των καταναλωτών χρησιμοποιούν πλέον ως πρώτο και βασικό κριτήριο για τις αγορές τροφίμων την τιμή και όχι την ποιότητά τους...

ΑΝ ΣΥΝΥΠΟΛΟΓΙΣΕΙ κανείς ότι, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το 34,6% του ελληνικού πληθυσμού κινδυνεύει από τη φτώχεια ή από τον κοινωνικό αποκλεισμό και ότι το ποσοστό αυτό είναι το δεύτερο χειρότερο στην Ευρώπη, πίσω από τη Λετονία, στην οποία η κατάσταση βαίνει διαρκώς βελτιούμενη, σε αντίθεση με τη χώρα μας, τότε καθίσταται απολύτως προφανές ότι αυτό είναι σήμερα το κορυφαίο εθνικό μας θέμα. Και βέβαια έχουν βαρύτατο ηθικό χρέος όσοι διαθέτουν δημόσιο βήμα και διατυπώνουν δημόσιο λόγο, είτε είναι πολιτικοί, είτε δημοσιογράφοι, είτε προβεβλημένοι πνευματικοί άνθρωποι, να το επισημαίνουν και να το υπογραμμίζουν καθημερινά, δημιουργώντας τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις για την έναρξη ενός ευρύτατου εθνικού διαλόγου για την άμεση και αποτελεσματική αντιμετώπιση του εθνικού θέματος της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Και αν δεν το αισθάνονται ως στοιχειώδη ηθική τους υποχρέωση, αν δεν τους συγκινεί η σκληρή και απάνθρωπη εικόνα της αναξιοπρεπούς διαβίωσης εκατομμυρίων συμπολιτών μας, ας το σκεφθούν... συμφεροντολογικά! Ας σκεφθούν, δηλαδή, ότι μια ενδεχόμενη κοινωνική εξέγερση δεν θα αφήσει ανέγγιχτο τον μακάριο και πολυτελή κόσμο μέσα στον οποίο οχυρώνουν σήμερα την παγερή, όσο και προκλητική αδιαφορία τους...

ΠΗΓΗ:
http://www.enikos.gr/my-blog/224505,8a_syzhthsoyme_gia_th_ftwxeia;.html